Howard Martin Temin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Howard Martin Temin
10 december 19349 februari 1994
Afbeelding gewenst
Geboorteland Verenigde Staten
Geboorteplaats Philadelphia
Plaats van overlijden Madison
Nobelprijs Fysiologie of Geneeskunde
Jaar 1975
Reden Voor het beschrijven hoe tumorvirussen inwerken op het genetische materiaal van de cel.
Samen met David Baltimore
Renato Dulbecco
Voorganger(s) George Emil Palade
Albert Claude
Christian de Duve
Opvolger(s) Baruch Blumberg
Daniel Carleton Gajdusek
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Howard Martin Temin (Philadelphia, 10 december 1934Madison, 9 februari 1994) was een Amerikaans geneticus. In 1975 kreeg hij samen met Renato Dulbecco en David Baltimore de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor het beschrijven hoe tumorvirussen inwerken op het genetische materiaal van de cel.

Biografie[bewerken]

Temin werd geboren in Philadelphia als zoon van Henry en Annette Lehman Temin.[1] Hij had twee broers, Michael en Peter, die zelf later een bekend econoom werd.

Hij haalde in 1955 zijn Bachelor in biologie aan het Swarthmore College. In 1959 haalde hij zijn doctoraat aan Caltech in het laboratorium van Delbecco. In 1960 verhuisde hij naar Madison waar hij universitair docent werd in het McArdle-laboratorium voor kankeronderzoek, onderdeel van de faculteit oncologie aan de Universiteit van Wisconsin.

Werk[bewerken]

Temins belangrijkste onderzoek was de studie naar hoe tumorvirussen gebruikmaken van het genetisch materiaal van de cel via reverse-transcriptase (RT). Deze ontdekking was destijds revolutionair daar nog algemeen werd aangenomen dat genetische informatie enkel overgaat van DNA, naar RNA-moleculen, die vervolgens vertaald worden naar proteïnes. Maar in de jaren 1970 toonde Temin aan dat tumorvirussen de mogelijkheid hadden om dit proces om te draaien. Rond dezelfde tijd verkreeg David Baltimore, een voormalig collega van Temin, een vergelijkbaar resultaat in een onafhankelijk onderzoek bij het Salk-instituut.

Bij reverse-transcriptase transcribeert een enzym enkelstrengs RNA naar dubbelstrengs DNA. Deze ontdekking leidde tot een beter begrip van retrovirussen, zoals hiv. Daarnaast kunnen retrovirussen kanker veroorzaken als reverse-transcriptase van het virus in de gastheercel terecht komt en daar DNA-kopieën gaat maken van het virale RNA. Dit DNA komt in de celkern en integrase (een enzym uit het virus) voegt het virus-DNA in het gastheer-DNA. Voor dit onderzoek kreeg hij zijn deel van de Nobelprijs.[2]

Naast de Nobelprijs ontving Temin in 1974 de Lasker Award en in 1992 de National Medal of Science.

Temin was gedurende zijn leven een fel tegenstander van roken. Hij stierf op 59-jarige leeftijd aan longkanker.

Een fiets- en wandelpad op de campus van de UW-Madison is naar hem vernoemd.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Biografie Howard M. Temin op Notable Names Database (NNDb). Geraadpleegd op 23 juni 2015
  2. Judson, Horace. "No Nobel Prize for Whining", New York Times, 20 oktober 2003. Geraadpleegd op 2007-08-03.