Luc Van den Brande

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Luc Van Den Brande
Luc van den Brande.jpg
Naam Luc Constant Hélène Van den Brande
Geboren Mechelen, 13 oktober 1945
Kieskring Flag of Antwerp.svg Antwerpen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij CVP / CD&V
2de Minister-president van Vlaanderen
Aangetreden 21 februari 1992
Einde termijn 13 juli 1999
Regering Van den Brande I
Van den Brande II
Van den Brande III
Van den Brande IV
Voorganger Gaston Geens
Opvolger Patrick Dewael
Functies
1977 - 1991 Volksvertegenwoordiger
1977 - 1980 Lid Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap
1980 - 1995 Lid Vlaamse Raad
1980 - 1995 Ondervoorzitter CVP
1984 - 1988 Fractieleider Kamer van Volksvertegenwoordigers
1988 - 1992 Minister van Tewerkstelling en Arbeid
1991 - 1995 Senator
1992 - 1999 Minister-president Vlaanderen
1992 - 1999 Vlaams minister van Economie
1996 - 1999 Vlaams minister van Buitenlands Beleid
1996 - 2000 Voorzitter Vergadering van de Europese Regio’s
1999 - 2009 Vlaams Parlementslid[1]
1999 - 2009 Gemeenschapssenator[2]
2000 - 2007 Lid Parlementaire Assemblee OVSE
2000 - 2007 Lid Parlementaire Assemblee Raad Van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie
2003 - heden Voorzitter Lemmensinstituut
2003 - 2004 Ondervoorzitter Parlementaire Assemblee Raad Van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie
2005 - 2009 Fractieleider EVP/CD Parlementaire Assemblee Raad Van Europa
2005 - 2009 Voorzitter Vlaams-Europees Verbindingsagentschap
2008 - 2010 Voorzitter Comité van de Regio's
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Luc Constant Hélène Van den Brande (Mechelen, 13 oktober 1945) is een Belgisch politicus. Hij was zeven jaar lang minister-president van Vlaanderen.

Biografie[bewerken]

Studies[bewerken]

Van den Brande werd doctor in de rechten, en licentiaat in het notariaat aan de Katholieke Universiteit Leuven. Beroepshalve werd hij advocaat en hoogleraar aan de KU Leuven.

Carrière[bewerken]

Van den Brande trad toe tot de voorloper van de CD&V, de CVP, waar hij tot de werknemersvleugel behoorde. In 1977 werd hij lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, en van 1984 tot 1988 was hij fractieleider van de CVP. Hij bleef lid van de Kamer tot in 1991, waarna hij van 1991 tot 1995 als rechtstreeks gekozen senator in de Belgische Senaat zetelde.

In de periode mei 1977-oktober 1980 zetelde hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd. Vanaf 21 oktober 1980 tot mei 1995 was hij lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. Bij de eerste rechtstreekse verkiezingen voor het Vlaams Parlement van 21 mei 1995 werd hij verkozen in de kieskring Mechelen-Turnhout. Hij bleef Vlaams volksvertegenwoordiger tot 20 juni 1995, de dag waarop hij opnieuw de eed aflegde als Vlaams minister-president. Vervolgens was hij van juni 1999 tot juni 2009 opnieuw lid van het Vlaams Parlement en zetelde hij vanuit deze functie van oktober 1999 tot juni 2009 als gemeenschapssenator weer in de Belgische Senaat.

Van 1988 tot 1992 was hij minister van Tewerkstelling en Arbeid in de Regering Martens VIII (1988-1991) en de Regering-Martens IX (1991-1992). In 1990 ondertekende en bekrachtigde hij samen met 14 andere regeringsleiders een van de meest liberale abortuswetgevingen ter wereld, nadat koning Boudewijn dit had geweigerd.

Luc Van den Brande werd minister-president van Vlaanderen op 21 februari 1992 en volgde daarbij Gaston Geens op. Dit bleef hij, ook na de eerste Vlaamse verkiezingen van 1995. Pas in 1999 verloor de CD&V van Van den Brande de verkiezingen. Hij werd als Vlaams minister-president opgevolgd door Patrick Dewael (VLD), die de regering-Dewael leidde.

Begin 2000 is hij van Bonheiden naar Mechelen verhuisd om er op 8 oktober aan de gemeenteraadsverkiezingen deel te nemen. Hij greep echter naast de burgemeesterssjerp, en is onmiddellijk weer verhuisd naar Bonheiden.

Anno 2005 was hij lid van de CD&V-fractie in het Vlaams Parlement en lid van de Raad van Europa, waar hij in 2005 in het nieuws kwam omdat hij tegen zijn landgenoot Marc Verwilghen stemde die kandidaat was voor de functie van commissaris voor de rechten van de mens.

Bij de opstart van het Vlaams-Europees Verbindingsagentschap (vleva) in 2006 werd hij aangesteld als voorzitter van deze vzw die als doel heeft te faciliteren tussen Vlaanderen en Europa.

In 2008 werd hij, als eerste ondervoorzitter, verkozen tot nieuwe voorzitter van het Europees Comité van de Regio's (tot 2010).

Eind januari 2010 volgde hij Guy Peeters op als voorzitter van de raad van bestuur van de VRT.

In 2010 ontving hij de Orde van de Vlaamse Leeuw.

In 2015 werd hij speciaal adviseur van Europees Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker, een functie waarin hij samen met de commissieleden zal nagaan "hoe de dialoog met de Europese burgers verder kan worden versterkt".[3]

Privéleven[bewerken]

Luc Van den Brande is gehuwd met Maria Baelus. Het koppel heeft drie kinderen en zes kleinkinderen.

Visie[bewerken]

Van den Brande is een van de voorvechters van meer Vlaamse zelfstandigheid. Als zodoende zit hij in de Boetfortgroep en is hij de vader van het confederalistische gedachtegoed van de CD&V.

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Michel Hansenne
Minister van Tewerkstelling en Arbeid
1988-1992
Opvolger:
Miet Smet
Voorganger:
Gaston Geens
Minister-president van Vlaanderen
1992-1999
Opvolger:
Patrick Dewael
Voorganger:
Paul Deprez
Vlaams minister van Buitenlands Beleid
1992-1999
Opvolger:
Patrick Dewael
Voorganger:
Norbert De Batselier
Vlaams minister van Economie
1992-1995
Opvolger:
Eric Van Rompuy