Luc Van den Brande

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Luc Van Den Brande
Luc van den Brande.jpg
Volledige naam Luc Constant Hélène Van den Brande
Geboortedatum 13 oktober 1945
Geboorteplaats Mechelen
Kieskring Flag of Antwerp.svg Antwerpen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij CVP / CD&V
2de Minister-president van Vlaanderen
Aangetreden 21 februari 1992
Einde termijn 13 juli 1999
Regering Van den Brande I
Van den Brande II
Van den Brande III
Van den Brande IV
Voorganger Gaston Geens
Opvolger Patrick Dewael
Functies
1977 - 1991 Volksvertegenwoordiger
1977 - 1980 Lid Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap
1980 - 1995 Lid Vlaamse Raad
1980 - 1995 Ondervoorzitter CVP
1984 - 1988 Fractieleider Kamer van Volksvertegenwoordigers
1988 - 1992 Minister van Tewerkstelling en Arbeid
1991 - 1995 Senator
1992 - 1999 Minister-president Vlaanderen
1992 - 1999 Vlaams minister van Economie
1996 - 1999 Vlaams minister van Buitenlands Beleid
1996 - 2000 Voorzitter Vergadering van de Europese Regio’s
1999 - 2009 Vlaams Parlementslid[1]
1999 - 2009 Gemeenschapssenator[2]
2000 - 2007 Lid Parlementaire Assemblee OVSE
2000 - 2007 Lid Parlementaire Assemblee Raad Van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie
2003 - heden Voorzitter Lemmensinstituut
2003 - 2004 Ondervoorzitter Parlementaire Assemblee Raad Van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie
2005 - 2009 Fractieleider EVP/CD Parlementaire Assemblee Raad Van Europa
2005 - heden Voorzitter Vlaams-Europees Verbindingsagentschap
2008 - 2010 Voorzitter Comité van de Regio's
2010 - heden Voorzitter Raad van Bestuur VRT
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Luc Constant Hélène Van den Brande (Mechelen, 13 oktober 1945) is een Belgisch politicus. Hij was zeven jaar lang minister-president van Vlaanderen.

Biografie[bewerken]

Studies[bewerken]

Van den Brande promoveerde tot doctor in de rechten en licentiaat in het notariaat aan de Katholieke Universiteit Leuven. Beroepshalve werd hij advocaat en hoogleraar aan de KU Leuven.

Carrière[bewerken]

Van den Brande trad toe tot de voorloper van de CD&V, de CVP, waar hij aanvankelijk tot de werknemersvleugel behoorde. In 1977 werd hij lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Mechelen, wat hij bleef tot in 1991. Begin jaren 1980 deed hij zich opmerken door zijn herhaalde aandringen op de splitsing van de nationale economische sectoren zoals staal, steenkolen, scheepsbouw, glas en textiel. Van 1984 tot 1988 was hij CVP-fractievoorzitter in de Kamer en in deze functie was hij nauw betrokken bij het parlementaire dispuut over de plaatsing van de kruisraketten. Bovendien was hij nationaal ondervoorzitter van de CVP. In 1991 stapte hij over van de Kamer naar de Senaat, waar hij van 1991 tot 1995 zetelde als rechtstreeks gekozen senator voor het arrondissement Mechelen-Turnhout.

In de periode mei 1977-oktober 1980 zetelde hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd. Vanaf 21 oktober 1980 tot mei 1995 was hij lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. Bij de eerste rechtstreekse verkiezingen voor het Vlaams Parlement van 21 mei 1995 werd hij verkozen in de kieskring Mechelen-Turnhout. Hij bleef Vlaams volksvertegenwoordiger tot 20 juni 1995, de dag waarop hij opnieuw de eed aflegde als Vlaams minister-president. Vervolgens was hij van juni 1999 tot juni 2009 opnieuw lid van het Vlaams Parlement en zetelde hij vanuit deze functie van oktober 1999 tot juni 2009 als gemeenschapssenator weer in de Belgische Senaat. Op 8 juli 1998 en op 4 maart 2009 werd hij in de plenaire vergadering van het Vlaams Parlement gehuldigd voor zijn 20 jaar respectievelijk 30 jaar parlementair mandaat.

Van 1988 tot 1992 was hij minister van Tewerkstelling en Arbeid in de Regering Martens VIII (1988-1991) en de Regering-Martens IX (1991-1992). In 1990 ondertekende en bekrachtigde hij samen met 14 andere regeringsleiders een van de meest liberale abortuswetgevingen ter wereld, nadat koning Boudewijn dit had geweigerd.

Luc Van den Brande werd op 21 februari 1992 de tweede minister-president van Vlaanderen en volgde daarbij Gaston Geens op. Na de eerste Vlaamse verkiezingen van 1995 werd hij in dit mandaat herbevestigd. Bij de Vlaamse verkiezingen van 1999 verloor de CVP, waardoor de partij in de oppositie belandde en Van den Brande zijn functie van minister-president verloor. Hij werd als Vlaams minister-president opgevolgd door Patrick Dewael (VLD), die de regering-Dewael leidde. Als minister-president sloot hij verdragen met andere landen en haalde hij de banden met Nederland nauwer aan om op basis van gemeenschappelijke economische en culturele belangen samenwerkingsakkoorden af te sluiten en op die manier een sterkere positie binnen Europa in te nemen.

Begin 2000 verhuisde hij van Bonheiden naar Mechelen om er op 8 oktober aan de gemeenteraadsverkiezingen deel te nemen. Hij greep echter naast de burgemeesterssjerp, waarna hij terugkeerde naar Bonheiden.

Sinds 1994 is Van den Brande lid van het Comité van de Regio's, waar hij van 1994 tot 1998, van 2000 tot 2002 en van 2006 tot 2008 ondervoorzitter en van 2008 tot 2010 voorzitter was. Ook was hij van 1999 tot 2003 lid van de Raadgevende Interparlementaire Beneluxraad en van 2003 tot 2009 lid van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa. In deze functie kwam hij in 2005 in het nieuws omdat hij tegen zijn landgenoot Marc Verwilghen stemde die kandidaat was voor de functie van commissaris voor de rechten van de mens.

Bij de opstart van het Vlaams-Europees Verbindingsagentschap (vleva) in 2006 werd hij aangesteld als voorzitter van deze vzw die als doel heeft te faciliteren tussen Vlaanderen en Europa. Eind januari 2010 volgde hij Guy Peeters op als voorzitter van de raad van bestuur van de VRT. In 2010 ontving hij de Orde van de Vlaamse Leeuw.

In 2015 werd hij speciaal adviseur van Europees Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker, een functie waarin hij samen met de commissieleden nagaat "hoe de dialoog met de Europese burgers verder kan worden versterkt".[3]

Privéleven[bewerken]

Luc Van den Brande is gehuwd met Maria Baelus. Het koppel heeft drie kinderen en zes kleinkinderen.

Visie[bewerken]

Van den Brande is een voorvechter van meer Vlaamse zelfstandigheid en voorstander van het confederalisme. Als zodoende zat hij in de Boetfortgroep en werd hij de vader van het confederalistische gedachtegoed van de CD&V. Volgens Van den Brande moeten het Vlaams en het Waals Gewest bepalen welke bevoegdheden bij de Belgische staatsstructuren moeten blijven en welke overgeheveld moeten worden. Hij is een voorstander van de splitsing van de sociale zekerheid en de belastingen en vindt dat dit proces met twee snelheden moet worden uitgevoerd, zodat Vlaanderen niet op Wallonië moet wachten. Volgens hem is er een fundamenteel verschil tussen Vlaanderen en Wallonië, vooral op economisch vlak. Hij is echter geen voorstander van separatisme en geeft de voorkeur aan een blijvende solidariteit met Wallonië.[4]

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Michel Hansenne
Minister van Tewerkstelling en Arbeid
1988-1992
Opvolger:
Miet Smet
Voorganger:
Gaston Geens
Minister-president van Vlaanderen
1992-1999
Opvolger:
Patrick Dewael
Voorganger:
Paul Deprez
Vlaams minister van Buitenlands Beleid
1992-1999
Opvolger:
Patrick Dewael
Voorganger:
Norbert De Batselier
Vlaams minister van Economie
1992-1995
Opvolger:
Eric Van Rompuy
Partijvoorzitters:August de Schryver · François-Xavier van der Straten-Waillet · Théo Lefèvre · Jos De Saeger · Robert Vandekerckhove · Wilfried Martens · Leo Tindemans · Frank Swaelen · Herman Van Rompuy · Johan Van Hecke · Marc Van Peel · Stefaan De Clerck · Yves Leterme · Jo Vandeurzen · Marianne Thyssen · Wouter Beke
Premiers na 1945:Gaston Eyskens · Jean Duvieusart (PSC) · Joseph Pholien (PSC) · Jean Van Houtte · Théo Lefèvre · Pierre Harmel (PSC) · Paul Vanden Boeynants (PSC) · Leo Tindemans · Wilfried Martens · Mark Eyskens · Jean-Luc Dehaene · Yves Leterme · Herman Van Rompuy
Vlaamse ministers-presidenten:Gaston Geens · Luc Van den Brande · Yves Leterme · Kris Peeters
Fractievoorzitters:Kamer: Servais Verherstraeten · Senaat: Steven Vanackere · Vlaams Parlement: Koen Van den Heuvel · Brussels Hoofdstedelijk Parlement: Paul Delva · Europees Parlement: Ivo Belet (voor de EVP)
Ministers en staatssecretarissen:Federale regering: Kris Peeters · Koen Geens · Pieter De Crem
Vlaamse regering: Hilde Crevits · Jo Vandeurzen · Joke Schauvliege
Brusselse Hoofdstedelijke Regering: Bianca Debaets
Voorgangers:Katholieke Partij · Christene Volkspartij · Katholiek Verbond van België · Katholieke Vlaamse Volkspartij (KVV) · Katholiek Blok · Christelijke Volkspartij (CVP)
Nevenorganisaties:JONGCD&V · Vrouw & Maatschappij · CD&V-senioren · CEDER
Zusterpartijen:Centre démocrate humaniste (cdH) · Christlich Soziale Partei (CSP) · Europese Volkspartij (EVP) · Christendemocratische Internationale (CDI)
Standen:Beweging.net · Unie van Zelfstandige Ondernemers (UNIZO) · Boerenbond
Christelijke zuil:Katholieke Kerk in België · Algemeen Christelijk Vakverbond (ACV) · Christelijke Mutualiteiten (CM) · Verbond van Kristelijke Werkgevers en Kaderleden (VKW) · Kristelijke Arbeidersjongeren (KAJ) · Kristelijke Arbeiders Vrouwenbeweging (KAV) · Kristelijke Werknemersbeweging (KWB) · Open, Kristelijk, Respectvol en Actief (OKRA) · Familiehulp · Wit-Gele Kruis · Caritas · Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs (VSKO) · Vlaams Verbond van Katholieke Hogescholen (VVKHO) · Scouts en Gidsen Vlaanderen · Chiro · Katholieke Studerende Jeugd - Katholieke Studenten Actie - Vrouwelijke Katholieke Studerende Jeugd (KSJ-KSA-VKSJ) · Katholieke Landelijke Jeugd (KLJ) · Landelijke Gilden · Katholiek Vormingswerk van Landelijke Vrouwen (KVLV) · Sporta · Davidsfonds · Pasar · Wereldsolidariteit (WS) · Broederlijk Delen · Groep Arco