Weerstation
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een weerstation is een verzameling instrumenten die het weer kunnen meten. Zo'n weerstation wordt vaak handmatig, maar tegenwoordig ook wel automatisch uitgelezen.
Met een weerstation wordt ook een meteorologische station zelf bedoeld, dus een locatie waar deze instrumenten worden gebruikt[1].
Inhoud |
[bewerk] Richtlijnen
Bij het meten van waarden in de weerkunde, wordt rekening gehouden met de richtlijnen van de Wereld Meteorologische Organisatie (kortweg WMO). Deze organisatie heeft precies vastgelegd hoe er gemeten moet worden.
[bewerk] Onderdelen
De onderdelen waaruit een weerstation vaak bestaat zijn
- een thermometer voor het meten van de temperatuur
- een hygrometer voor het meten van de luchtvochtigheid
- een barometer voor het meten van de luchtdruk
- een anemometer voor het meten van de windsnelheid
- een windvaan voor het meten van de windrichting
- een UV meter voor het meten van de hoeveelheid UV straling
- een zonneschijnmeter voor het meten van het aantal uren zonneschijn
- een regenmeter voor het meten van de hoeveelheid neerslag
[bewerk] Opstelling
De WMO heeft vastgelegd in een document hoe de instrumenten moeten worden opgesteld. Zo moeten de thermometer en hygrometer 1,5 meter boven kortgeknipt gras zijn gehangen, in een witgeschilderde weerhut. De anemometer en de windvaan moeten op 10 meter hoogte zijn bevestigd, op een plaats waar de wind vrij spel heeft. Anemometers die meedraaien met de windvaan zijn in principe niet toegestaan volgens de WMO.
[bewerk] Gegevensverwerking
Metingen van weerstations worden automatisch of handmatig doorgegeven aan weerdiensten als het KNMI en Meteo Consult. Deze weerdiensten geven de metingen vervolgens weer door aan andere weerdiensten van over de hele wereld. Een gedeelte van de gegevens komt bovendien bij het Europees Centrum voor Weersverwachtingen op Middellange Termijn (ECMWF), waar een supercomputer staat die weersverwachtingen berekent. Onder andere het KNMI gebruikt deze weersverwachtingen om een weersvoorspelling te doen voor Nederland.
[bewerk] Tekort
Op zee en in bevolkingsarme gebieden zijn relatief weinig weerstations. Om een betere weersverwachting te kunnen opstellen zijn er ook weerstations nodig in die gebieden. Weersatellieten kunnen dit tekort gedeeltelijk opvangen, maar meer weerstations zijn beter.
[bewerk] Amateurstations
Over de wereld zijn veel amateurs die met een simpel elektronisch weerstation het weer meten. Sommige weeramateurs geven deze metingen door aan weerdiensten. Met name regenmetingen van amateurs zijn erg belangrijk, omdat de hoeveelheid neerslag sterk verschilt per plaats. Dankzij meer metingen kunnen dan betere weersverwachtingen worden opgesteld. In Nederland en België zijn de meeste weeramateurs aangesloten bij de Vereniging voor Weerkunde en Klimatologie.
[bewerk] Meteorologische hoogstations
Op theoretische- en ervaringsgronden ontstond de behoefte om constante meteorologische waarnemingen te kunnen doen in de hogere luchtlagen. Hoewel al vroeg boven op bergen waarnemingen plaatsvonden, zoals b.v in 1781 op de Hohenpeißenberg in Beieren, op de grote St. Bernhard in Zwitserland sinds 1807 en op de Sneeuwkop sinds 1824 (het koninklijk observatorium werd hier op 5 juli 1900 geopend), hadden deze nog slechts theoretische waarde. Pas op het internationaal meteorologencongres van 1873 en daaraanvolgenden, werden de resultaten meer systematisch verwerkt en benut.
Naar de toestand van de stations op de bergen onderscheidt men: hangstations, kamstations en topstations. Waar de atmosfeer bij het weeronderzoek uiteraard van groot belang is, verdienen de topstations de voorkeur, vooral wanneer ze zich bevinden op geïsoleerde bergen of op bergen die de anderen overheersen. De hang- en kamstations worden in de regel teveel beinvloed door hun omgeving. Dit soort stations vindt men voornamelijk in landen met uitgestrekte hoogvlakten, zoals Zuid-Afrika en Midden-Mexico (1000 meter, soms wel 2000 meter hoog). Hier hebben in feite alleen de stations aan de rand van de vlakten het karakter van hoogstations. Waar echter deze onderscheiding alleen met nauwkeurige bekendheid met de plaatselijke gesteldheid, zijn in onderstaande tabel van de aan het eind van de 19e eeuw in gebruik zijnde hoogstations alleen de werkelijke hoogstations met de hoogte boven de zeespiegel opgenomen.
Het is mogelijk dat door wijzigingen in de politieke situatie, stations een andere naam hebben, dan wel gesloten zijn i.v.m. de voorschrijdende technische en economische ontwikkelingen (te duur, satellietgegevens, etc.). De lijst stamt van 1959.
|
Duitsland
Centraal-Europa
Italië
Zwitserland
Spanje
Frankrijk
|
Schotland
Noorwegen
Israël
Rusland
India, Pakistan
Indonesië Australië
Afrika
Noord-Amerika
Zuid-Amerika
|
Bovendien zijn er nog waarnemingsstations op torens, die soms min of meer het karakter van hoogstations dragen (Straatsburger münster, 136 meter; Ulmer münster, 145 meter; Eiffeltoren, 302 meter).
[bewerk] Zie ook
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|
