Meitnerium

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Meitnerium
Periodiek systeem
H He
Li Be B C N O F Ne
Na Mg Al Si P S Cl Ar
K Ca Sc Ti V Cr Mn Fe Co Ni Cu Zn Ga Ge As Se Br Kr
Rb Sr Y Zr Nb Mo Tc Ru Rh Pd Ag Cd In Sn Sb Te I Xe
Cs Ba * Hf Ta W Re Os Ir Pt Au Hg Tl Pb Bi Po At Rn
Fr Ra ** Rf Db Sg Bh Hs Mt Ds Rg Cn Uut Fl Uup Lv Uus Uuo
* La Ce Pr Nd Pm Sm Eu Gd Tb Dy Ho Er Tm Yb Lu
** Ac Th Pa U Np Pu Am Cm Bk Cf Es Fm Md No Lr
Algemeen
Naam Meitnerium
Symbool Mt
Atoomnummer 109
Groep Platinagroep
Periode Periode 7
Blok D-blok
Reeks Overgangsmetalen
Chemische eigenschappen
Atoommassa (u) [268]
Elektronenconfiguratie [Rn] 5f14 6d7 7s2
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand waarschijnlijk vast
SI-eenheden en standaardtemperatuur en -druk worden gebruikt,
tenzij anders aangegeven
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Meitnerium is een scheikundig element met symbool Mt en atoomnummer 109. Het is een vermoedelijk grijs of zilverkleurig overgangsmetaal.

Ontdekking[bewerken]

Meitnerium is voor het eerst geproduceerd in 1982 door een Duits onderzoeksteam onder leiding van Peter Armbruster en Gottfried Münzenberg in het Heavy Ion Research te Darmstadt, door bismut-209 (209Bi) te bombarderen met ijzer-58 (58Fe). Hiermee was aangetoond dat nieuwe zware elementen konden worden gemaakt door andere kernen te laten fuseren.

\, ^{209}_{83}\mathrm{Bi} + \, ^{58}_{26}\mathrm{Fe} \, \to\ \, ^{266}_{109}\mathrm{Mt} + \, ^{1}_{0}\mathrm{n}

Het ontstane meitnerium (de isotoop meitnerium-266) vervalt zeer snel naar bohrium (halveringstijd 3,5 ms)

De naam meitnerium is afgeleid van de Oostenrijks-Zweedse wetenschapper Lise Meitner, maar pas in 1997 werd deze naam door de IUPAC geratificeerd. Tot die tijd stond dit element bekend onder de systematische naam unnilennium (symbool Une).

Toepassingen[bewerken]

Er zijn geen toepassingen van meitnerium bekend.

Opmerkelijke eigenschappen[bewerken]

Er is slechts een klein aantal meitneriumatomen geproduceerd en hun levensduur is zeer kort. Daarom is het vrijwel onmogelijk om onderzoek te doen naar de chemische en fysische eigenschappen. Vermoedelijk vertoont meitnerium grote overeenkomsten met het element iridium, omdat het zich in dezelfde groep bevindt.

Verschijning[bewerken]

Op aarde wordt meitnerium niet in de vrije natuur aangetroffen. Het kan alleen worden geproduceerd door lichtere atoomkernen te laten fuseren.

Isotopen[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Isotopen van meitnerium voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Meest stabiele isotopen
Iso RA (%) Halveringstijd VV VE (MeV) VP
266Mt syn 3,4 ms α
268Mt syn 70 ms α 11,269 264Bh
276Mt syn 72 ms α

Er zijn drie meitnerium isotopen bekend. 268Mt met een halveringstijd van 70 ms en het nog instabielere 266Mt met een halveringstijd van 3,4 ms.

Toxicologie en veiligheid[bewerken]

Over de toxicologie van meitnerium is niets bekend.

Externe links[bewerken]

Zoek dit woord op in WikiWoordenboek