Renium

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Renium
Periodiek systeem
H He
Li Be B C N O F Ne
Na Mg Al Si P S Cl Ar
K Ca Sc Ti V Cr Mn Fe Co Ni Cu Zn Ga Ge As Se Br Kr
Rb Sr Y Zr Nb Mo Tc Ru Rh Pd Ag Cd In Sn Sb Te I Xe
Cs Ba * Hf Ta W Re Os Ir Pt Au Hg Tl Pb Bi Po At Rn
Fr Ra ** Rf Db Sg Bh Hs Mt Ds Rg Cn Uut Fl Uup Lv Uus Uuo
* La Ce Pr Nd Pm Sm Eu Gd Tb Dy Ho Er Tm Yb Lu
** Ac Th Pa U Np Pu Am Cm Bk Cf Es Fm Md No Lr
Renium
Renium
Algemeen
Naam Renium
Symbool Re
Atoomnummer 75
Groep Mangaangroep
Periode Periode 6
Blok D-blok
Reeks Overgangsmetalen
Kleur Grijswit
Chemische eigenschappen
Atoommassa (u) 186,21
Elektronenconfiguratie [Xe]4f14 5d5 6s2
Oxidatietoestanden +4, +6, +7
Elektronegativiteit (Pauling) 1,9
Atoomstraal (pm) 137
1e ionisatiepotentiaal (kJ·mol−1) 760
Fysische eigenschappen
Dichtheid (kg·m−3) 21000
Hardheid (Mohs) 7,0
Smeltpunt (K) 3453
Kookpunt (K) 5900
Aggregatietoestand Vast
Smeltwarmte (kJ·mol−1) 33,2
Verdampingswarmte (kJ·mol−1) 715
Kristalstructuur Hex
Molair volume (m3·mol−1) 8,86 · 10−6
Geluidssnelheid (m·s−1) 4700
Specifieke warmte (J·kg−1·K−1) 130
Elektrische weerstandΩ·cm) 19,3
Warmtegeleiding (W·m−1·K−1) 47,9
SI-eenheden en standaardtemperatuur en -druk worden gebruikt,
tenzij anders aangegeven
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Renium (vóór 1954 geschreven als rhenium) is een scheikundig element met symbool Re en atoomnummer 75. Het is een grijswit overgangsmetaal.

Ontdekking[bewerken]

In 1925 is het element renium ontdekt door de Duitse scheikundigen Walter Noddack, Ida Noddack en Otto Berg toen zij de mineralen columbiet, gadoliniet en molybdeniet onderzochten met een spectrofotometer. De aangetroffen hoeveelheden renium waren echter gering.

De naam renium is afgeleid van de Latijnse naam voor de rivier de Rijn: Rhenus.

Toepassingen[bewerken]

Katalysatoren bestaande uit platina en renium worden voornamelijk gebruikt om benzine met een hoog octaangetal te produceren zonder dat giftige loodverbindingen toegevoegd hoeven te worden. Andere toepassingen van renium zijn:

In de fotografie wordt renium soms gebruikt in flitsers.

Opmerkelijke eigenschappen[bewerken]

Renium is een glanzend grijswit elastisch metaal met een hoog smeltpunt (alleen wolfraam en koolstof hebben een hoger smeltpunt). Het heeft een hoge dichtheid en komt in een heel scala aan oxidatietoestanden voor waarvan -1, +2, +4, +6 en +7 het meest voorkomen. Renium is zeer corrosiebestendig.

Verschijning[bewerken]

In de natuur komt renium niet in ongebonden toestand voor. Reniumverbindingen worden wijdverspreid in de aardkorst aangetroffen, maar de concentraties zijn erg laag, in de orde van 0,001 ppm. Commercieel wordt renium voornamelijk verkregen als bijproduct van de winning van molybdeen: als molybdeniet wordt geoxideerd ("geroost") om het zwavel te verwijderen, komt tegelijkertijd het renium vrij als reniumoxide. Door ammoniumperrenaat bij hoge temperatuur te reduceren met waterstof wordt metallisch renium verkregen.

Isotopen[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Isotopen van renium voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Meest stabiele isotopen
Iso RA (%) Halveringstijd VV VE (MeV) VP
185Re 37,40 stabiel met 110 neutronen
186mRe {syn} 200000 j β- 1,218 186Os
187Re 62,60 4,35·1010 j β-
α
0,003
1,311
187Os
183Ta

In de natuur voorkomend renium is een mengsel van het stabiele 185Re en het (zeer licht) radioactieve 187Re met een halveringstijd van ruim 43,5 miljard jaar. Daarnaast zijn er ongeveer 25 andere instabiele isotopen bekend met veel kortere halveringstijden.

Toxicologie en veiligheid[bewerken]

Er is weinig bekend over de toxiciteit van renium. Bij contact met de huid kan het irritaties veroorzaken en het spijsverteringskanaal beschadigen.

Externe links[bewerken]


Zoek dit woord op in WikiWoordenboek