Robert I van Schotland

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Robert I the Bruce

1274-1329
Koning van Schotland
Periode 1306-1329 Voorganger Jan Balliol (tot 1296) Opvolger David II
Vader Robert de Brus, 6e heer van Annandale Moeder Marjorie van Carrick, 3e gravin van Carrick

Robert I (Carrick (Turnberry, Schotland), 11 juli 1274 - Cardross (Lennox (Schotland)), 7 juni 1329) was koning van Schotland van 25 maart 1306 tot zijn dood in 1329. Hij staat beter bekend als Robert the Bruce.

[bewerk] Excommunicatie

Robert the Bruce werd in 1306 geëxcommuniceerd door de paus Clemens V. Dit gebeurde omdat Robert verantwoordelijk was voor de moord op Jan Comyn, een edelman die tegen Robert the Bruce streed om de Schotse troon. Hiermee maakte Bruce de weg vrij om zich tot koning te laten kronen.

Deze excommunicatie maakte dat hij de pauselijke bevelen niet opvolgde inzake de Tempeliers. Dezen kenden in Schotland een veilige haven.

[bewerk] Oorlog

Robert speelde een grote rol in de Schotse onafhankelijkheidsstrijd. Hij voerde o.a. het Schotse leger aan in de Slag om Bannockburn in 1314, dat Schotland onafhankelijk maakte.

Na de onafhankelijkheid viel Robert the Bruce Engeland en Ierland binnen. In Ierland kon hij zijn broer Edward Bruce tot koning kronen in 1316.

Deze onafhankelijkheid werd definitief vastgelegd in de Verklaring van Arbroath in 1320, dat in de vorm van een brief naar de paus was opgesteld. Paus Johannes XXII liet er zelfs de excommunicatie voor vallen. Uiteindelijk erkende Edward III van Engeland de Schotse onafhankelijkheid in het Verdrag van Edinburgh-Northampton in 1328.

[bewerk] Begraven

Zijn hart ligt begraven in Melrose Abbey te Melrose (Scottish Borders), terwijl de rest van zijn lichaam begraven ligt in de Benedictijnse Dunfermline Abbey te Dunfermline (Fife).