Lenny Kuhr

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Lenny Kuhr
Lenny Kuhr in 2008
Lenny Kuhr in 2008
Algemene informatie
Volledige naam Helena Hubertina Johanna Kuhr
Geboren 22 februari 1950
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1967 - heden
Genre(s) folk, singer-songwriter, fado
Beroep Zangeres, componist
Instrument(en) gitaar
Label(s) Philips, Polydor, CNR, TTR
Officiële website
(en) IMDb-profiel
Portaal:  Muziek

Helena Hubertina Johanna (Lenny) Kuhr (Eindhoven, 22 februari 1950) is een Nederlands singer-songwriter.

Loopbaan[bewerken]

Van Cabaret der Onbekenden tot Eurovisiesongfestival[bewerken]

In 1967 won Lenny Kuhr het Cabaret der Onbekenden in Eindhoven[1] met het nummer Laat maar waarvoor Armand de tekst schreef. Het werd haar eerste single, uitgegeven op het Philips label. In datzelfde jaar maakte ze ook haar televisie debuut in het VARA programma Nieuwe liedjes, geregisseerd door Nico Knapper[2]. Knapper was onder de indruk van haar talent en zou Kuhr, samen met zijn vrouw Jeanine, tijdens de eerste jaren van haar carrière begeleiden. Vier dagen na haar negentiende verjaardag won ze, begeleid door Piet Souer op gitaar, het nationale songfestival in het Scheveningse Circustheater met De troubadour, een eigen compositie op tekst van David Hartsema[3]. Een maand later, op 29 maart 1969, werd zij samen met Salomé (Spanje), Lulu (Verenigd Koninkrijk) en Frida Boccara (Frankrijk) winnares van het Eurovisiesongfestival in Madrid[4]. Gedurende dat hele jaar trad ze ook op in de Harlekijn voorstellingen van Herman van Veen[5]. In november ontving Lenny Kuhr een Zilveren Harp van Stichting Conamus, een aanmoedigingprijs die dat jaar voor het eerst werd uitgereikt[6].

Internationale carrière[bewerken]

Na haar songfestival overwinning kreeg Lenny Kuhr een internationaal platencontract bij Phonogram in Frankrijk[7]. In de vroege jaren 70 was ze dan ook voornamelijk actief én succesvol als Franstalig zangeres. Begin 1970 tourde Lenny Kuhr door Frankrijk in het voorprogramma van George Brassens[8]. Ze bleef ook deelnemen aan internationale songfestivals. Zo won ze in 1971 het songfestival van Viña del Mar in Chili waarbij ze Frankrijk vertegenwoordigde[9], werd ze tweede op het Sopotfestival in Polen[10] en deed ze in 1972 mee aan het Rose d'Or d'Antibes festival (prijs voor beste uitvoering)[11]. Eind 1971 scoorde ze een Franse top 10 hit met haar versie van Roberto Carlos' Jesus Cristo[12][13][14] waarvan meer dan 100.000 exemplaren verkocht werden[15]. In 1972 ontving Kuhr een Edison voor haar tweede elpee De zomer achterna (1971) in de categorie Nederlands vocaal.[16] In datzelfde jaar bracht ze ook haar enige Franstalige album uit Tout ce que j'aime. Het van dit album afkomstige Les enfants, opgenomen met Les Poppys, werd in Nederland een hit. Een jaar later behaalde ze een hoge hitnotering in Franstalig Canada met Vivre, gevolgd door een tournee en tv-optredens aldaar[17]. In het voorjaar van 1974 maakte Lenny Kuhr een tournee door Japan[18]. Tijdens het WK '74 bracht ze, op een feest voor de Oranje selectie, een ode aan bondscoach Rinus Michels getiteld De Generaal, op de melodie van De Troubadour.[19] Niet lang daarna kwam haar vijfde studio album, God laat ons vrij, uit dat met Kom liefste geef me je een hand een bescheiden top 40 hit opleverde.[20] Een poging om met Engelstalig repertoire door te breken[17] strandde weliswaar na de tweede single (Searching)[21] maar hetzelfde nummer leverde met een Franstalige tekst (Cet amour c'est ta vie) opnieuw een hitnotering in Canada op[22]. In het seizoen 1977-1978 ondernam Lenny Kuhr een solo theatertoer met voornamelijk Nederlandstalige chansons en akoestische begeleiding[23], een "vrij ambitieus waagstuk"[24], omdat er voor deze theatervorm in Nederland geen traditie bestond.[25] De muzikanten uit haar band vormden na de toer de popgroep Braak. In 1978 verscheen tevens haar laatste Franstalige single Y'a pas de quoi en faire une chanson[26].

Visite[bewerken]

Eind 1978 tekende Lenny Kuhr een nieuw contract met platenmaatschappij CNR[21]. De eerste door Bart van der Laar en Francis Goya geproduceerde single Eenmaal in je leven (1979) bereikte de hitparades niet. Maar in 1980 scoorde ze samen met Les Poppys haar grootste hit in Nederland en Vlaanderen met het lied Visite op een tekst van Herman Pieter de Boer. Het album Dromentrein kreeg de gouden status (meer dan 50.000 exemplaren verkocht)[27] en leverde met Maar ja nog een tweede Top 40 hit op. De jaren daarop verschenen een aantal albums en singles die het succes van Visite niet konden evenaren. In de jaren 1984-1985 bracht ze geen nieuw materiaal uit. Wel toerde ze met haar toenmalige partner Herman Pieter de Boer (en Freek Dicke, sinds 1978 haar vaste begeleider op gitaar[28]) door Nederland met de Kuhr & De Boer Show, een theaterprogramma met liedjes, verhalen, sketches en poëzie[29].

Quo Vadis[bewerken]

Eind 1986 sloeg Lenny Kuhr een andere weg in met de elpee Quo Vadis. Een album over, zoals ze het later omschreef, "spiritualiteit, gewoon verwoord, in normale taal, poëtische taal [...] niet gelieerd aan welk geloof dan ook"[30]. Omdat de platenmaatschappijen het risico niet aandurfden, bracht ze het album op eigen rekening uit.[31] Het bleek een koers die ze zou blijven volgen[30]. In 1990 kwam het album De Blauwe Nacht uit, geproduceerd door Kees Buenen. De CD verscheen op het Free platenlabel, waarmee Free Record Shop eigenaar Hans Breukhoven "kwaliteitsartiesten van eigen bodem die tussen de wal en het schip vallen" een kans gaf[32]. In 1992 begon Lenny Kuhr met gitarist Freek Dicke een nieuwe theatertour getiteld Heilig Vuur. Datzelfde jaar verscheen de gelijknamige CD met een selectie uit het concertprogramma[33].

Stemverlies[bewerken]

Begin 1993 raakte Lenny Kuhr plotseling, tijdens een optreden, haar stem kwijt, waardoor zingen en zelfs praten onmogelijk werd. Haar optredens werden voor langere tijd afgezegd[34]. De zangeres raakte, toen het ernaar uitzag dat ze niet meer zou kunnen zingen, in een existentiële crisis. "Ik werd helemaal teruggeworpen op mezelf. Het werd een periode van diepe eenzaamheid, maar ook van diepe bezinning"[34]. Langzaam keerde haar stem terug, aanvankelijk kwetsbaar en minder krachtig[35]. Vanaf oktober 1993 begon ze weer met optreden[36]. In de twee albums die volgden, Altijd Heimwee (1994) en Gebroken Stenen (1997) beschreef ze de innerlijke zoektocht na haar stemverlies. Optreden deed ze in deze periode voornamelijk in het alternatieve circuit[37], zichzelf begeleidend op gitaar.

Zoals zij Schubert zingt[bewerken]

Na enkele jaren in de luwte keerde Lenny Kuhr eind 1997 terug met Stemmen in de nacht, een album vol Schubert-liederen, door Herman-Pieter de Boer voorzien van Nederlandstalige teksten[38]. In haar uitvoering klinken de liederen als "mooie chansons"[39]. Nico van der Linden (piano) en Fred Snel (contrabas) begeleidden haar op dit album, waarmee ze voor het eerst in 17 jaar de album hitlijsten weer haalde. Nico van der Linden produceerde samen met Lenny Kuhr ook de opvolger Oeverloze liefde. Het album bevatte onder meer twee duetten met haar zus Ine Kuhr[40]. Optreden in het theater deed ze slechts sporadisch, samen met Van der Linden, later met Gerard de Graaf op piano en bassist Joop de Man[41]. In het najaar van 2001 verscheen Fadista, een album met Nederlandse fado's. Een jaar later stond ze met dit repertoire op het Folkwood Festival in Eindhoven. Ze trad op met haar nieuwe band: Gerard de Graaf (piano), Cor Mutsers (gitaar) en Eric Coene (bas)[42]. Het bleek het begin van een nieuw hoofdstuk in haar carrière waarin jaarlijkse theatertours een vast onderdeel zouden worden[30].

40 Jaar verliefd[bewerken]

Ter gelegenheid van haar veertigjarig jubileum als zangeres nam Lenny Kuhr in mei en juni 2007 een live-cd op met veertig nummers, getiteld 40 jaar verliefd. Tijdens de presentatie van dit album op 9 oktober 2007 in Eindhoven werd Lenny Kuhr benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Ter gelegenheid van haar jubileum en haar relatie met de stad Eindhoven ontving zij op 14 oktober 2007 uit handen van burgemeester Gerrit Braks de Vriendschapspenning van de stad Eindhoven. Ze speelde haar jubileumprogramma 40 jaar verliefd tijdens het theaterseizoen 2007-2008.

Lenny Kuhr treedt in 2008 op in Roermond

Wegens groot succes werd het programma geprolongeerd tijdens het theaterseizoen 2008-2009 in combinatie met een korte tournee van het programma Lenny Kuhr zingt Schubert en ander moois met werk van Schubert en Jules de Corte.

Gedurende het theaterseizoen 2009-2010 was Kuhr met twee nieuwe programma's te zien in de theaters van de Lage Landen: Troubadours van alle tijden (met Ralph Rousseau op viola da gamba) en Dichtbij (theaterseizoen 2010-2011 reprise van beide programma's). In 2010 verscheen, ter gelegenheid van haar zestigste verjaardag, haar eerste dvd Mijn liedjes, mijn leven met een bonus-cd die niet eerder uitgebracht materiaal bevat.

Spijt en Liefdeslied[bewerken]

In de eerste aflevering van Ali B op volle toeren op 5 januari 2011 bracht ze het lied 'Spijt', het antwoord van een moeder op 'Mama sorry' van rapper Keizer. Volgens de formule van het tv-programma maken de Nederlandse artiest en de rapper hun eigen versie van een hit van de ander: Kuhr maakte derhalve haar versie van Mama Sorry terwijl Keizer de hit De troubadour (1969) in een rapjasje goot. Deze versie bereikte de nummer 50 in de Single Top 100.

In het najaar van 2011 verscheen haar cd 'Liefdeslied' met onder meer drie liederen van de Spaanse dichter Federico García Lorca (vertaald door Bart Vonck). Met het gelijknamige programma (begeleid door gitarist Cor Mutsers en bassist Mischa Kool) was ze te zien in de Nederlandse en Belgische theaters. In DWDD Recordings zong Lenny een lied van Amália Rodrigues. In 2012 is Lenny Kuhr één van de deelnemers aan Mattheüs Masterclass (EO).

In 2017 won zij bij de Buma Awards de Lifetime Achievement Award voor haar gehele oeuvre.

Privé[bewerken]

Haar eerste huwelijk was in 1974 met de Israëlische kno-arts die haar neus repareerde nadat ze in mei 1973 slachtoffer was geworden van mishandeling op het station van Haarlem. Het voorval leidde tot Kamervragen over de toenemende agressie in treinen en op stations.[43] Samen kregen ze twee dochters, in 1975 en 1980. Van 1981 tot 1993 was Lenny de partner van de (tekst)schrijver Herman Pieter de Boer. In 2003 is ze opnieuw getrouwd.

Haar zus Ine is eveneens zangeres en daarnaast ook actrice.

Discografie[bewerken]

Lenny Kuhr zingt De troubadour tijdens het Nationaal Songfestival 1969
De jurk waarin Lenny Kuhr het Eurovisiesongfestival 1969 won

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
De troubadour 1969
De zomer achterna 1971 Edison
Tout ce que j'aime / Les Enfants 1972
De wereld waarvan ik droom 1972
God laat ons vrij 1974
'n Dag als vandaag 1976
Dromentrein 1980 05-04-1980 3 25 goud / Nr. 2 in de LP Top 50
Avonturen 1981 23-05-1981 39 3
Oog in oog 1982
De beste van Lenny Kuhr 1983 verzamelalbum
Quo vadis 1986
Lenny Kuhr 1988 verzamelalbum
De blauwe nacht 1990
Het beste van Lenny Kuhr 1990 verzamelalbum
Heilig vuur 1992
Altijd heimwee 1994
Gebroken stenen 1997 ook in Duits uitgebracht als Gebrochene steine
Stemmen in de nacht - zoals zij Schubert zingt 1997 31-01-1998 70 5
Oeverloze liefde 1999
Visite 2000 verzamelalbum
Fadista 2001
Hollands glorie 2001 verzamelalbum
Op de grens tussen jou en mij 2004
Pantha rei 2005
40 jaar verliefd 2007 live album
Hollands glorie 2010 verzamelalbum
Mijn liedjes mijn leven 2010 CD/DVD boxset
Liefdeslied 2011
Wie ben je 2013
Gekust door de eeuwigheid 2017

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
De troubadour 12-04-1969 12 7 Nr. 18 in de Single Top 100
Les enfants 08-07-1972 18 7 Nr. 21 in de Single Top 100 / Alarmschijf
De generaal 20-07-1974 tip15 -
Kom, liefste geef me je hand 21-09-1974 33 3
Sterren 03-01-1976 tip22 -
Visite 08-03-1980 2 12 met Les Poppys
Nr. 2 in de Single Top 100
Maar ja 24-05-1980 12 8 Nr. 9 in de Single Top 100
Nou tot gauw 29-11-1980 tip12 -
Kazie kazoo 28-11-1981 tip7 - Nr. 38 in de Single Top 100
Een kind, een kind 10-04-1982 tip18 - & diverse artiesten
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Visite 1980 29-03-1980 3 12 Nr. 3 in de Radio 2 Top 30

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18
De troubadour 1431 1486 1869 - 1695 1919 1974 1742 1970 1783 - - - - - - - - - -

Externe links[bewerken]