Gordon Brown
| Gordon Brown | ||||
 |
||||
| James Gordon Brown | ||||
| Geboren | 20 februari 1951 Glasgow, Schotland  Verenigd Koninkrijk |
|||
| Politieke partij | Labour Party | |||
| Partner | Sarah Brown | |||
| Beroep | Politicus Journalist Rector |
|||
| Religie | Presbyterianisme | |||
| Premier van het Verenigd Koninkrijk | ||||
| Aangetreden | 27 juni 2007 | |||
| Einde termijn | 11 mei 2010 | |||
| Monarch | Elizabeth II | |||
| Vicepremier(s) | Geen | |||
| Voorganger | Tony Blair | |||
| Opvolger | David Cameron | |||
| Chancellor of the Exchequer | ||||
| Aangetreden | 2 mei 1997 | |||
| Einde termijn | 27 juni 2007 | |||
| Premier | Tony Blair | |||
| Voorganger | Kenneth Clarke | |||
| Opvolger | Alistair Darling | |||
| Lid Lagerhuis voor Kirkcaldy & Cowdenbeath | ||||
| Huidige functie | ||||
| Aangetreden | 9 juni 1983 | |||
|
||||
James Gordon Brown (Glasgow, 20 februari 1951) is een Britse politicus en was van 2007 tot 11 mei 2010 premier van het Verenigd Koninkrijk. Hij is sinds 1983 lid van het Britse Lagerhuis voor de Labour Party. Hij was van 1997 tot 2007 Chancellor of the Exchequer, en hiermee was hij een van de langst dienende Chancellors in het Verenigd Koninkrijk.
Inhoud |
[bewerken] Jeugd
Gordon Brown groeide op in Schotland. Zijn vader, John Brown, was dominee van de Church of Scotland. Gordon volgde een opleiding aan de Kirkcaldy High School en studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Edinburgh. Na een ongeval tijdens het rugby werd hij permanent blind aan zijn linkeroog en werd zijn rechteroog dermate beschadigd dat hij slechtziend werd.[1]
Brown werkte na zijn afstuderen als journalist voor Scottish Television. In 1983 werd hij voor het eerst in het Lagerhuis gekozen, namens het kiesdistrict Dunfermline East.
[bewerken] Politiek
[bewerken] Minister van Financiën
Toen John Smith, de toenmalige leider van de Labour Party, in 1994 plotseling overleed, werd Brown kandidaat voor het leiderschap. Maar Tony Blair werd toen de nieuwe leider. Het gerucht gaat dat er voor Blairs leiderschap, de twee in het Granita restaurant in Islington hebben gegeten, en gepraat over het leiderschap. Blair zou Brown, als Blair premier zou worden, als Chancellor of the Exchequer benoemen en Brown zou Blair niet aanvallen tijdens de verkiezingen.
In 1997 werd Brown Chancellor of the Exchequer. Hij bleef het tot hij premier werd en was daarmee de langst dienende Labour-Chancellor. Hij was ook de langstzittende Chancellor of the Exchequer sinds Nicholas Vansittart (1812–1823).
In oktober 2004 maakte Blair bekend dat hij niet de partij zou gaan leiden voor de vierde keer, maar wel een derde termijn zou willen uitzitten. In 2005 stond Brown in lijst van de 100 meest invloedrijke mensen, van Time Magazine. Blair stond er niet op. Hieruit blijkt dat Brown geen serieuze tegenkandidaten had voor het premierschap. Blair had wel gezegd dat hij juist zijn derde termijn wél wilde volmaken.
[bewerken] Premier
Op 10 mei 2007 kondigde Blair aan dat hij op 27 juni 2007 zou opstappen. Op 11 mei 2007 diende Brown zijn kandidatuur in om Blair als partijleider, en daarmee als premier, op te volgen. Ook kamerlid John McDonnell meldde zich als kandidaat, maar hij kreeg onvoldoende steun, zodat Brown de enige kandidaat voor het partijleiderschap was.
Aanvankelijk deed Labour het na het aantreden van Labour het goed in de peilingen.[2] De stemming begon om te slaan toen Brown weigerde vervroegde verkiezingen uit te schrijven.[3] Het werd Brown ook kwalijk genomen door de oppositie dat hij het Verdrag van Lissabon ratificeerde zonder een referendum uit te schrijven. Eerder had hij gezegd daar wel voor te zijn. Brown liet weten dat hij het destijds had over het feit als er een Europese grondwet zou komen. In dit geval was er volgens hem geen sprake meer van een grondwet. Zijn populariteit behaalde al snel een dieptepunt, omdat hij weinig wist te doen aan de kwakkelende economie. De prijzen van voedsel en energie stegen en de Britse pond verminderde sterk in waarde.[4]
Bij lokale verkiezingen in mei 2008 leidde Labour een dramatisch verlies.[5] De regering van Brown was in de meest hectische dagen van de crisis genoodzaakt verschilde banken te nationaliseren. Daarna belandde het Verenigd Koninkrijk in een recessie en liep het begrotingstekort op tot meer dan 8 procent.[6] Brown baarde opzien eurocommissaris Peter Mandelson, een van zijn oude politieke rivalen, te vragen in zijn kabinet als minister van Handel.[7] De premier pleitte voor een nieuwe Bretton Woods-conferentie.[8]
In 2009 werd Groot-Brittannië opgeschikt door een bonnetjesschandaal, waarbij verschillende politici allemaal declaraties hadden ingediend voor privé-uitgaven. Brown besloot ook een bedrag van 12.145 pond terug te betalen, hoewel hij de regels niet overtreden had. Dat geld was uitgegeven voor tuinonderhoud en schoonmaakwerkzaamheden.[9]
Onder leiding van Brown trok het Verenigd Koninkrijk zich in april 2009 definitief terug uit Irak. Het land had daar zes jaar lang troepen gelegerd nadat in de Irakoorlog Saddam Hoessein was verslagen.[10]
Groot-Brittannië ging in mei 2010 weer naar de stembus. Labour ging de campagne in met een achterstand en herstelde zich daar niet van. Een belangrijke oorzaak daarvoor was een blunder die Brown maakte. Bij een gesprek met een oudere vrouw had hij een tv-microfoon opgespeld gekregen. Deze stond nog aan toen hij haar in de auto beschreef als een 'bekrompen vrouw'.[11] De verkiezingen werden gewonnen door de Conservatieve Partij onder leiding van David Cameron. Ook de Liberal Democrats wisten een behoorlijk aantal zetels winnen, dit allemaal ten koste van Labour. Kort na de verkiezingen probeerde Labour echter nog een coalitie te sluiten met de Liberal Democrats’. Deze poging slaagde niet en na vijf dagen trad Brown als premier ten faveure van Cameron.[12] Hij keerde terug naar het parlement als backbencher.
[bewerken] Persoonlijke aangelegenheden
Brown had onder andere een relatie met Prinses Margaretha, de oudste dochter van Michaël I van Roemenië. Sinds 2000 is hij getrouwd met Sarah Macaulay. Op 28 december 2001 kregen ze een dochter, genaamd Jennifer Jane, maar op 8 januari 2002 overleed het kind. Op 17 oktober 2003 kregen ze een zoon, genaamd John, en op 17 juli 2006 een tweede, genaamd James Fraser.
Sinds zijn jeugd is hij fan van Raith Rovers F.C.. Hij maakt deel uit van het consortium dat in 2005 de voetbalclub opkocht.
Gordon Brown is lid van de Kerk van Schotland.
Bronnen, noten en/of referenties:
- ↑ NOSJOURNAAL - Excuses voor 'idiote Schotse éénoog'
- ↑ Opsteker voor Gordon Brown, De Volkskrant, 23 september 2007
- ↑ Brown sluit verkiezingen dit najaar uit, De Volkskrant, 28 september 2007
- ↑ Zelfs Chamberlain doet het nog beter dan Brown, De Volkskrant, 16 april 2008
- ↑ Catastrofaal verlies voor Labour, De Volkskrant, 3 mei 2008
- ↑ Labour kiest ‘Robin Hood-begroting’, De Volkskrant, 26 november 2008
- ↑ Ervaren manipulator komt Brown helpen bij bankencrisis, De Volkskrant, 6 oktober 2010
- ↑ Britse premier wil nieuwe Bretton Woods, De Volkskrant, 10 oktober 2008
- ↑ Brown stort 12.415 pond terug, De Volkskrant, 13 oktober 2009
- ↑ Britten beëindigen missie in Irak, Trouw, 30 april 2009
- ↑ ‘Bekrompen vrouw’ bezorgt Brown zijn eerste uitglijder, De Volkskrant, 10 april
- ↑ Straatvechter Brown moet opgeven, De Volkskrant, 11 mei 2010
 |
Zie de categorie Gordon Brown van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
