Arthur James Balfour

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Arthur James Balfour
25 juli 1848 - 19 maart 1930
Arthur James Balfour, 1st Earl of Balfour by Sir Lawrence Alma-Tadema.jpg
Premier van het Verenigd Koninkrijk
Periode 1902-1905
Voorganger Robert Gascoyne-Cecil
Opvolger Henry Campbell-Bannerman

Arthur James Balfour, 1e graaf van Balfour (Whittingehame, 25 juli 1848 - Woking, 19 maart 1930) was een Britse conservatieve politicus en eerste minister.

Balfour studeerde aan de universiteit van Cambridge en werd in 1874 voor de Conservatieven verkozen tot lid van het Lagerhuis. In 1875 werd hij privésecretaris van zijn oom, de markies van Salisbury. Hij vergezelde deze in 1878 naar het Congres van Berlijn, Balfours eerste kennismaking met de internationale politiek. Ook maakte hij naam met zijn filosofische geschrift 'Defence of Philosophical Thought' uit 1879.

Tijdens de tweede regering van Salisbury (1886-1892) was Balfour minister voor Schotland, vanaf 1887 secretaris-generaal voor Ierland. In deze functies toonde hij zich een krachtig bestuurder en briljante redenaar. In 1891 werd hij minister van Financiën en leider van het Lagerhuis. Van 1892 tot 1895 was hij in het Huis de leider van de oppositie. Tijdens het derde kabinet-Salisbury (1892-1895) was hij opnieuw minister van Financiën en verschillende keren waarnemend minister van Buitenlandse Zaken.

Na het aftreden van Salisbury in 1902 werd Balfour aangesteld als de nieuwe eerste minister. Op buitenlands vlak kon hij samen met zijn minister van Buitenlandse Zaken, Lord Lansdowne, de relaties met Frankrijk fel verbeteren, wat in 1904 resulteerde in de Entente Cordiale. In 1905 trad Balfour af, een jaar later gevolgd door een zware verkiezingsnederlaag van zijn partij. Binnen de Tories bleef Balfour echter steeds een belangrijke persoonlijkheid.

Toen na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog de conservatieven in mei 1915 toetraden tot de coalitieregering onder leiding van Herbert Henry Asquith, volgde Balfour Winston Churchill op als minister van Marine. In december 1916 werd hij onder David Lloyd George minister van Buitenlandse Zaken. In deze functie stelde hij in 1917 de Balfourdeclaratie op. Na de conferentie van Versailles in 1919 trad hij af, hoewel hij tot 1922 deel bleef uitmaken van de regering.

In 1922 werd hij in de adelstand verheven als graaf van Balfour. Van 1925 tot 1929 maakte hij nog deel uit van de regering van Stanley Baldwin. Nadien ging het met zijn gezondheid bergaf. Balfour overleed in maart 1930.


Voorganger:
The Marquess of Salisbury
Premier van het Verenigd Koninkrijk
Kabinetten-Balfour (I en II)
1902-1905
Opvolger:
Sir Henry Campbell-Bannerman