Iljo Keisse

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Iljo Keisse
Keisse tijdens de Ronde van Duitsland 2018.
Keisse tijdens de Ronde van Duitsland 2018.
Persoonlijke informatie
Bijnaam Jolly Jumper / De Keizer
Geboortedatum 21 december 1982
Geboorteplaats Gent, Vlag van België BEL
Lengte 183 cm
Gewicht 72 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Deceuninck–Quick-Step
Discipline(s) Baan, weg
Specialisatie(s) Knecht, Zesdaagse
Ploegen
2004
2005–2008
2009
2010–heden
Jong Vlaanderen 2016
Topsport Vlaanderen
individueel
Quick-Step
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Iljo Keisse (Gent, 21 december 1982) is een Belgisch baan- en wegwielrenner die sinds 2010 voor het zelfde team rijdt, vanaf 2019 Deceuninck–Quick-Step geheten.

Hij vertegenwoordigde zijn land reeds twee maal op de Olympische spelen. In 2004 werd hij samen met Matthew Gilmore 11e tijdens de ploegkoers. Vier jaar later, in 2008, reed hij aan de zijde van Kenny De Ketele naar de vierde plaats op datzelfde onderdeel. In de puntenkoers werd hij achtste.

Biografie[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Tijdens zijn jeugdjaren gold Keisse als een van de grootste Belgische talenten op de Piste. Hij behaalde verschillende titels tijdens de nationale kampioenschappen. Ook internationaal boekte hij succes. Zo werd hij tussen 2001 en 2003 drie maal op rij derde tijdens het Europees kampioen ploegkoers voor Beloften. In 2004 kon hij samen met Kenny De Ketele zegevieren op datzelfde nummer. Op de piste van het Spaanse Valencia liet het duo de Denen Michael Berling, Alex Rasmussen en het Italiaanse koppel Matteo Montaguti, Samuele Marzoli achter zich.

Maar ook in de zesdaagses liet de jonge Keisse zich opmerken. Hij maakte in 2002 als 19-jarige zijn debuut in de Zesdaagse van Gent aan de zijde van de Zuid-Afrikaan Jean-Pierre Van Zyl. Het duo werd laatste op 40 ronden van winnaars Kurt Betschart en Bruno Risi. Twee jaar later reed hij in Gent samen met Andreas Beikirch naar de tweede plek.

Begin carrière op de baan[bewerken]

Keisse maakte op 1 januari 2005 de overstap van Jong Vlaanderen 2016 naar Chocolade Jacques-T Interim. Samen met ploegmaat Matthew Gilmore won hij in het zesdaagse seizoen 2005-2006 vier wedstrijden Firenzuola, Grenoble, Gent en Hasselt. Daarnaast wonnen ze ook het Europees kampioenschap ploegkoers en werden ze derde op het wereldkampioenschap. In 2006 kroonde Keisse zich tot Europees kampioen achter de Derny, het daaropvolgende jaar werd hij tweede achter de Nederlander Matthé Pronk. Op het WK van 2007 werd Keisse tweede tijdens de puntenkoers. Hij verzamelde 21 punten minder dan winnaar Juan Llaneras uit Spanje. Nog een jaar later werd hij voor de tweede maal in zijn carrière Europees kampioen ploegkoers. Ditmaal in combinatie met Kenny De Ketele.

In de periode tussen 2006 en 2008 reed hij verschillende zesdaagses aan de zijde van de Duitser Robert Bartko. Gedurende drie seizoenen wonnen ze samen acht zesdaagses. Tijdens de Gentse zesdaagse van 2006 stonden ze samen na vijf dagen aan de leiding toen deze door het overlijden van de Spaanse wereldkampioen Isaac Gálvez werd stilgelegd.

Doping perikelen[bewerken]

Na zijn zege in de Zesdaagse van Vlaanderen-Gent van 2008 werd bekend dat Keisse positief had getest op zowel het stimulerend middel cathine als het maskeermiddel hydrochloorthiazide. Ook het B-staal bleek positief. Hierop werd hij door zijn wielerploeg Topsport Vlaanderen begin 2009 ontslagen. Keisse betwistte echter het dopinggebruik en trok naar de rechtbank. Op 2 november 2009 werd hij vrijgesproken van dopinggebruik. Zijn advocaat was Walter Van Steenbrugge. Voor het gebruik van cathine had Keisse als reden opgegeven dat hij dit nam als middel tegen verkoudheid. Volgens diens verdediging waren de hoeveelheden HCT die bij hem waren aangetroffen onvoldoende om echt prestatiebevorderend te werken. In juli 2010 werd echter bekend dat het TAS de vrijspraak van de Belgische wielerbond ongedaan had gemaakt en Keisse alsnog schorste voor de periode van twee jaar.[1] Door zijn nieuwe ploeg Quick Step werd hij op non-actief gezet.[1] De schorsing ging met terugwerkende kracht in, en omdat Keisse al elf maanden buitenspel stond, mocht hij vanaf 7 augustus 2011 weer koersen.[1] Op 12 november werd echter bekend dat de straf van het TAS werd opgeschort tot april 2011.[2] In een tussenarrest bepaalde het Hof van Beroep in Brussel dat Keisse tot die tijd mag deelnemen aan wedstrijden.

In de tussentijd won hij in 2010 wel de zesdaagses van Rotterdam en Gent. Dit aan de zijde van respectievelijk Danny Stam en Peter Schep. Hij werd uiteindelijk na wat juridisch getouwtrek geschorst tot januari 2012. In het seizoen 2011-2012 won hij de zesdaagsen van Amsterdam, Grenoble, Zürich en Kopenhagen. Dat seizoen werd hij samen met Kenny De Ketele voor de derde maal in zijn carrière Europees kampioen in de ploegkoers.

Keisse ondernam gerechtelijke stappen om het financieel verlies van zijn dopingschorsing te drukken: in maart 2012 raakte bekend dat de UCI Keisse 100.000 euro schadevergoeding moest betalen.

Switch naar de weg[bewerken]

In zijn tijd voor Topsport Vlaanderen bewees Keisse dat hij ook op de weg uit de voeten kon. Zo werd hij in 2007 derde in Kuurne-Brussel-Kuurne.

Nadat hij door doping perikelen in 2009 voor een eigen sponsor had moeten rijden, kreeg hij vanaf 1 januari 2010 een tweejarig contract bij Quick-Step. Door de juridische strijd in verband met zijn dopingbeschuldigingen reed hij in de seizoenen 2010 en 2011 niet veel. In januari 2012 was de schorsing definitief voorbij. Op 28 april 2012 won Keisse de zevende etappe in de Ronde van Turkije. Keisse reed weg uit de vroege vlucht, in de laatste bocht op één kilometer van de finish kwam Keisse ten val.[3] Hij bleef echter net het aanstormende peloton voor, Marcel Kittel werd tweede. Later dat jaar kwam hij ook aan de start van Parijs-Roubaix, maar reed deze niet uit.

Hij groeide vooral uit tot knecht in de klassiekers. Af en toe gaat hij ook zijn eigen kans zo won hij in 2014 de Châteauroux Classic de l'Indre, en de Ronde van Zeeland Seaports in 2015.

In de Ronde van Italië startte Keisse in 2015 voor het 3de jaar op rij. Zij ploeg kende veel uitvallers en viel in deze ronde tegen. Keisse maakte dit toch nog gedeeltelijk goed door de slotrit te winnen. Op 30 km van de streep trok hij samen met Luke Durbridge ten aanval. Ze hielden verrassend stand, en na wat gepoker werd de strijd in een spurt beslecht. Keisse won en boekte zo de mooiste zege uit zijn carrière.[4]

Keisse won in zijn carrière reeds drie maal de Kristallen Zweetdruppel voor beste helper. Hij won in 2014, 2015 en 2016.

Baanwielrennen[bewerken]

Palmares[bewerken]

Jaar Vlag van België BK Vlag van Europa EK Arc en ciel.png WK Overige
Nieuwelingen
1998 Goud achtervolging
Zilver omnium
Zilver puntenkoers
Zilver sprint
Zilver 500m
Junioren
1999 Goud ploegkoers
Zilver achtervolging
Zilver puntenkoers
2000 Goud achtervolging
Goud omnium
Goud ploegkoers
Goud puntenkoers
Goud km
Beloften
2001 Brons ploegkoers
2002 Brons ploegkoers
2003 Brons ploegkoers UIV Cup: Amsterdam, Dortmund en Munchen
2004 Goud ploegkoers UIV Cup: Stuttgart en Berlijn
Elite
2001 Goud puntenkoers
Zilver ploegsprint
Brons sprint
Brons km
2002 Zilver achtervolging
Zilver km
Brons puntenkoers
Brons scratch
2003 Goud achtervolging
Goud puntenkoers
Zilver derny
Zilver omnium
Zilver ploegkoers
Zilver scratch
Zilver km
2004 Zilver ploegkoers
2005 Goud ploegkoers Brons ploegkoers WB Moskou: ploegkoers, International Track GP
2006 Goud puntenkoers Goud derny
2007 Goud puntenkoers
Goud ploegkoers
Zilver derny Zilver puntenkoers
2008 Goud puntenkoers
Goud ploegkoers
Goud ploegkoers
2009 Goud puntenkoers
Goud ploegkoers
2010
2011 Goud derny
Goud ploegkoers
Goud scratch
Goud ploegkoers
2012
2013 Goud ploegkoers
Goud scratch
Zilver puntenkoers
Internal parløb: ploegkoers
2014
2015 Londen: puntenkoers
2016 Manchester: scratch
Londen: scratch
2017
2018 GP Odense: ploegkoers

Zesdaagse[bewerken]

Nr. Jaar Zesdaagse van Samen met
1 2005 Fiorenzuola Vlag van België Matthew Gilmore
2 2005 Grenoble Vlag van België Matthew Gilmore
3 2005 Gent Vlag van België Matthew Gilmore
4 2006 Hasselt Vlag van België Matthew Gilmore
5 2007 Rotterdam Vlag van Duitsland Robert Bartko
6 2007 Amsterdam Vlag van Duitsland Robert Bartko
7 2007 Gent Vlag van Duitsland Robert Bartko
8 2008 Bremen Vlag van Duitsland Robert Bartko
9 2008 Stuttgart Vlag van Duitsland Robert Bartko/Leif Lampater
10 2008 München Vlag van Duitsland Robert Bartko
11 2008 Gent Vlag van Duitsland Robert Bartko
12 2010 Rotterdam Vlag van Nederland Danny Stam
13 2010 Gent Vlag van Nederland Peter Schep
14 2011 Amsterdam Vlag van Nederland Niki Terpstra
15 2011 Grenoble Vlag van Frankrijk Morgan Kneisky
16 2011 Zürich Vlag van Zwitserland Franco Marvulli
17 2012 Kopenhagen Vlag van Denemarken Marc Hester
18 2012 Grenoble Vlag van België Kenny De Ketele
19 2012 Gent Vlag van Australië Glenn O'Shea
20 2013 Rotterdam Vlag van Nederland Niki Terpstra
21 2013 Zürich Vlag van Zwitserland Silvan Dillier
22 2014 Rotterdam Vlag van Nederland Niki Terpstra
23 2014 Zürich Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Cavendish
24 2015 Rotterdam Vlag van Nederland Niki Terpstra
25 2015 Gent Vlag van Denemarken Michael Mørkøv
26 2017 Bremen Vlag van Duitsland Marcel Kalz
27 2018 Gent Vlag van Italië Elia Viviani
28 2019 Bremen Vlag van België Jasper De Buyst
Aantal Samen met
7 Vlag van Duitsland Robert Bartko
4 Vlag van België Matthew Gilmore
Vlag van Nederland Niki Terpstra
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Cavendish
Vlag van België Jasper De Buyst
Vlag van België Kenny De Ketele
Vlag van Zwitserland Silvan Dillier
Vlag van Denemarken Marc Hester
Vlag van Duitsland Marcel Kalz
Vlag van Frankrijk Morgan Kneisky
Vlag van Duitsland Leif Lampater
Vlag van Zwitserland Franco Marvulli
Vlag van Denemarken Michael Mørkøv
Vlag van Australië Glenn O'Shea
Vlag van Nederland Peter Schep
Vlag van Nederland Danny Stam
Vlag van Italië Elia Viviani

Wegwielrennen[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

2004 - 1 zege
6e etappe Ronde van Loir-et-Cher
2012 - 1 zege
7e etappe Ronde van Turkije
2014 - 1 zege
Châteauroux Classic de l'Indre
2015 - 3 zeges
Ronde van Zeeland Seaports
21e etappe Ronde van Italië
1e etappe Ronde van Tsjechië (TTT)
2017 - 1 zege
Omloop Mandel-Leie-Schelde

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
2007
2011
2012
2013 159e  
2014 139e  
2015 145e (1)  148e  
2016 139e  
2017 144e  
2018
2019
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix E3 Harelbeke Kuurne-Brussel-Kuurne WK op de weg Wereld­ranglijsten
2007 Brons ↑
2011 opgave
2012 opgave opgave
2013 50e 38e opgave
2014 opgave 71e 26e opgave 94e
2015 83e buit.tijd opgave 99e opgave 132e (UWT)
2016 99e 105e 103e 41e
2017 64e 83e 44e 32e 332e (UWT)
2018 125e 76e 50e opgave 25e 333e (UWT)
2019 105e opgave 60e

Ploegen[bewerken]

2004 – Vlag van België Jong Vlaanderen 2016
2005 – Vlag van België Chocolade Jacques-T Interim
2006 – Vlag van België Chocolade Jacques-Topsport Vlaanderen
2007 – Vlag van België Chocolade Jacques-Topsport Vlaanderen
2008 – Vlag van België Topsport Vlaanderen
2010 – Vlag van België Quick Step
2011 – Vlag van België Quick Step Cycling Team
2012 – Vlag van België Omega Pharma-Quick-Step Cycling Team
2013 – Vlag van België Omega Pharma-Quick-Step Cycling Team
2014 – Vlag van België Omega Pharma-Quick-Step
2015 – Vlag van België Etixx-Quick Step
2016 – Vlag van België Etixx-Quick Step
2017 – Vlag van België Quick-Step Floors
2018 – Vlag van België Quick-Step Floors
2019 – Vlag van België Deceuninck–Quick-Step
Wielerploegen
Voorganger:
Luc de Duytscheř
Belgisch kampioen Puntenkoers (Baanwielrennen)
2001
Opvolger:
Steven De Champs
Voorganger:
Steven De Champs
Belgisch kampioen Puntenkoers (Baanwielrennen)
2003
Opvolger:
Steve Schets
Voorganger:
Steve Schets
Belgisch kampioen Puntenkoers (Baanwielrennen)
2006 - 2009
Opvolger:
Ingmar De Poortere