Elia Viviani

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Elia Viviani
Viviani in de Ronde van Groot-Brittannië 2017
Viviani in de Ronde van Groot-Brittannië 2017
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 7 februari 1989
Geboorteplaats Isola della Scala, Italië
Lengte 178 cm
Sportieve informatie
Huidige ploeg Quick-Step Floors
Discipline(s) Weg, baan
Specialisatie(s) Sprinter
Ploegen
2010–2014
2015–2017
2018–
Liquigas-Cannondale
Sky
Quick-Step Floors
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo 9e (2017)
WK 20e (2016)
Extra
Zeges:  
EuroEyes Cyclassics
Bretagne Classic
2017
2017
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Elia Viviani (Isola della Scala, 7 februari 1989) is een Italiaans wielrenner en baanwielrenner die anno 2018 rijdt voor Quick-Step Floors.

Biografie[bewerken]

Jeugd[bewerken]

In 2005 deed Viviani mee aan de Olympische Jeugdspelen en won bij de junioren het onderdeel criterium op de weg en de reguliere wegwedstrijd bij de nieuwelingen. Dit vóór respectievelijk de Duitser John Degenkolb en Adam Blythe uit Groot-Brittannië. Later dat jaar werd hij tweede op het Italiaanse kampioenschap op de weg, achter Alfredo Balloni. In 2006 kwam Viviani uit voor de junioren. Samen met Fabrizio Braggion won hij de ploegkoers op het Europese kampioenschap baanwielrennen voor junioren, en individueel de scratch voor junioren. Op het wereldkampioenschap in Gent werd hij derde op de ploegkoers bij de junioren, wederom met Braggion als teamgenoot. Dit achter Travis en Cameron Meyer, en het duo Pim Ligthart en Jeff Vermeulen. In 2007 won hij op de Italiaanse kampioenschappen de ploegenachtervolging voor junioren, samen met Filippo Fortin, Mario Sgrinzato en Mirko Tedeschi, en de ploegsprint met Andrea Guardini en Stefano Melegaro. Op het Europese kampioenschap voor junioren won hij de puntenkoers en werd hij samen met Tomas Alberio derde in de ploegkoers. Samen met Giacomo Nizzolo, Paolo Locatelli en Luca Pirini werd Viviani derde op het wereldkampioenschap ploegenachtervolging voor junioren in Aguascalientes.

In 2008 was Viviani geen junior meer en deed hij mee met de beloften. Op het Europees kampioenschap werd hij derde bij de ploegenachtervolging, samen met Omar Bertazzo, Davide Cimolai en Marco Coledan. Hij won individueel de scratch, voor de Nederlander Pim Ligthart. Viviani mocht meedoen met de elite op de discipline Omnium. Hierin werd hij derde, achter gevestigde waarden Robert Bartko en Wim Stroetinga, maar vóór mannen als Andreas Müller en Jens Mouris. De ploegkoers deed hij wel mee met de beloften, wederom met Tomas Alberio, en werd hierin Europees kampioen. Vanaf 2009 begon Viviani zich meer te concentreren op de weg; zo werd hij vierde in de ZLM Tour in 2009. In 2011 reed hij nog wel het EK baanwielrennen bij de beloften, waar hij de puntenkoers won en samen met Davide Cimolai vice-kampioen ploegkoers werd.

Cannondale[bewerken]

Na het beëindigen van zijn baanseizoen reed de Italiaan bij Liquigas-Doimo (het latere Cannondale) in de UCI ProTour. Hij reed er in dienst van o.a. Manuel Quinziato, Daniel Oss, Francesco Chicchi en Daniele Bennati. Zijn eerste wedstrijd voor het team was de Ronde van Turkije van 2010. Hij blonk er onmiddellijk uit door de zevende etappe te winnen. Later dat seizoen zou hij ook nog de Memorial Marco Pantani en de Memorial Frank Vandenbroucke winnen.

2011 werd voor Viviani het jaar van de doorbraak. Het seizoen begon goed met twee zeges op de weg: de Grote Prijs van de Etruskische Kust en de Ronde van Mumbay. In deze laatste werd hij samen met Robert Hunter als winnaar uitgeroepen. Op het WK Baanwielrennen nam hij deel aan het omnium, ploegkoers en de scratch. In de eerste twee onderdelen eindigde hij als respectievelijk zevende en zesde, in de scratch pakte hij het zilver. Het was de voorbode van een goed seizoen waarin hij nog zesmaal zou winnen. De vierde etappe in de Ronde van Peking was tevens zijn eerste zege in de World Tour.

Het seizoen 2012 stond voor Viviani volledig in het teken van de Olympische Spelen, waar hij in het omnium hoopte deel te nemen. Zijn voorbereiding liep perfect, zo won hij etappes in de Ronde van San Luis, de Ronde van Reggio Calabria en de Internationale Wielerweek. In die tweede won hij tevens het eindklassement voor Daniele Colli. Hij was dus klaar om te schitteren op het olympisch omnium. In alle onderdelen eindigde hij in de sub-top, in de afvalling werd hij tweede. Hij zou uiteindelijk stranden op een zesde plek met 34 punten. Hierna reed hij voor het eerst een grote ronde, de Ronde van Spanje, en won hij wederom een etappe in de Ronde van Peking. Het hoogtepunt van zijn winterseizoen was het winnen van de puntenkoers op het EK baan.

2013 begon moeilijk voor Viviani. Hij behaalde weliswaar ereplaatsen in Parijs-Nice, de Driedaagse van De Panne-Koksijde en de Ronde van Italië. Het was wachten tot de tweede etappe van het Critérium du Dauphiné voor zijn eerste zege van het seizoen. Hierna won hij nog wel vijf keer, maar vooral zijn winter was van hoog niveau. Zo won hij op het EK op de piste de derny-race en de puntenkoers met grote overmacht. Samen met Liam Bertazzo won hij ook nog de ploegkoers vóór het Spaanse en het Belgische duo.

In 2014 was de Ronde van Italië zijn eerste grote doel. Als voorbereiding won hij etappes in de Internationale Wielerweek en de Ronde van Turkije. In de Ronde van Italië kwam hij niet verder dan een derde plek in de derde rit, waar hij Ben Swift en Marcel Kittel voor zich moest dulden. Hierna verscheen hij verrassend ook aan de start van de Ronde van Frankrijk, maar kon daar echter geen potten breken. Met het oog op de Olympische Spelen van 2016 reed Viviani een intensief baanseizoen. Op het Europees kampioenschap won hij het omnium voor de Brit Jonathan Dibben en de Spaanse vertegenwoordiger Unai Elorriaga.

Sky[bewerken]

Op 1 januari 2015 stapte Viviani over naar het Britse team Sky ProCycling. Zijn eerste doel was het WK op de baan. Als voorbereiding reed hij de Ronde van Dubai, waar hij de tweede etappe won. Op het WK reed hij een sterk omnium, Fernando Gaviria was echter te sterk. In de afsluitende puntenkoers wipte Glenn O'Shea nog over hem. Samen met Liam Bertazzo won hij ook nog zilver in de ploegkoers.

Hierna wilde Viviani schitteren in de klassiekers. In Kuurne-Brussel-Kuurne wist hij in de groepssprint derde te worden, in de overige klassiekers speelde hij geen rol van betekenis. In de daaropvolgende Ronde van Italië schreef hij voor het eerst een etappe op zijn naam. Hij won de tweede etappe door in de sprint Moreno Hofland te verslaan. Ook zijn najaar was succesvol. Na etappewinst in de openingsrit van de Eneco Tour wist Viviani later in september drie etappes in de Ronde van Groot-Brittannië te winnen. Hij werd ook geselecteerd voor het WK, waar hij een schaduwfavoriet was.

Tijdens het EK baanwielrennen bevestigde Viviani zijn status als wereldtopper in het omnium: hij won er voor regerend olympisch kampioen Lasse Norman Hansen.

In 2016 boekte Viviani op de weg slechts twee zeges: een etappe in de Ronde van Dubai en eentje in de Driedaagse de Panne Koksijde. In de Ronde van Italië werd hij na de achtste etappe uit de koers gehaald nadat hij de tijdslimiet had overschreden.

Olympisch goud[bewerken]

In 2016 nam Viviani deel aan de Olympische Zomerspelen in Rio. Viviani werd olympisch kampioen in het omnium, waar hij te sterk was voor Mark Cavendish.

Quick-Step Floors[bewerken]

Sinds 2018 komt Viviani uit voor het Belgische Quick-Step Floors. Hij won onder meer de Ronde van Dubai en werd tweede in Gent-Wevelgem (achter Peter Sagan). Tevens boekte hij maar liefst vier etappezeges in de Ronde van Italië, alle vier in een massasprint. Vanaf de tweede etappe had hij bovendien onafgebroken de leiding in het puntenklassement, waardoor hij vrijwel heel de ronde in de paarse trui reed. In juni werd hij voor het eerst in zijn carrière Italiaans kampioen op de weg. 19 augustus 2018 won hij voor de tweede keer op rij de Cyclassics Hamburg.

Overwinningen[bewerken]

Baanwielrennen[bewerken]

Jaar Vlag van Italië IK Vlag van Europa EK Arc en ciel.png WK Overig
Als junior
2006 Goud scratch Brons ploegkoers
2007 Goud ploegenachtervolging Goud ploegsprint
Brons scratch
Goud puntenkoers
Brons ploegkoers
Brons ploegenachtervolging
Als belofte
2008 Goud ploegkoers Goud scratch
Brons ploegenachtervolging
2009
2010
2011 Goud puntenkoers
Zilver ploegkoers
Als elite
2008 Goud ploegenachtervolging
Zilver puntenkoers Zilver scratch
Brons omnium
2009 Goud omnium Goud ploegenachtervolging
Zilver ploegkoers
2010 Goud omnium
Brons ploegenachtervolging Brons ploegkoers
Wenen: omnium, ploegenachtervolging en scratch
2011 Goud achtervolging Goud ploegkoers Goud puntenkoers
Zilver ploegenachtervolging Zilver scratch
Brons 1km
Brons omnium Zilver scratch
2012 Goud derny Goud ploegenachtervolging Goud ploegkoers
Brons puntenkoers
Goud puntenkoers
Brons ploegenachtervolging Brons ploegkoers
2013 Goud ploegenachtervolging Goud ploegkoers Goud puntenkoers
Zilver achtervolging Zilver ploegsprint Zilver 1km
Brons derny Brons scratch
Goud derny Goud ploegkoers Goud puntenkoers Aigle: scratch
Zurich: eliminator, puntenkoers en scratch
2014 Goud omnium
Zilver achtervolging
Goud omnium Pordenone: omnium
Grenchen: omnium
Aigle: omnium
2015 Goud achtervolging
Zilver puntenkoers
Goud omnium Zilver ploegkoers
Brons omnium
Aigle: omnium en scratch
Manchester: puntenkoers
2016 Olympische Spelen:
Goud omnium
Fenioux: omnium
2017
2018 Goud ploegenachtervolging
Zilver omnium

Zesdaagsen[bewerken]

Nr. Jaar Zesdaagse van Samen met
1 2011 Fiorenzuola Vlag van Italië Jacopo Guarnieri
2 2012 Bassano del Grappa Vlag van Zwitserland Franco Marvulli
3 2015 Fiorenzuola Vlag van Italië Alex Buttazzoni
4 2016 Fiorenzuola Vlag van Italië Michele Scartezzini
5 2017 Turijn Vlag van Italië Francesco Lamon
6 2018 Gent Vlag van België Iljo Keisse

Weg[bewerken]

2010 – 4 zeges
2011 – 8 zeges
2012 – 7 zeges
2013 – 6 zeges
2014 – 6 zeges
2015 – 8 zeges
2016 – 2 zeges
2017 – 9 zeges
2018 - 18 zeges

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
2010
2011
2012 128e  
2013 119e  
2014 145e   162e  
2015 125e (1) 
2016 buiten tijd  
2017
2018 132e (4)Jersey violet.svg  145e (3) 
(*) Tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix E3 Harelbeke Gent-Wevelgem WK op de weg Wereld­ranglijst
2010 271e (UWR)
2011 opgave 80e 152e (UWT)
2012 108e 99e (UWT)
2013 108e opgave 66e 15e 66e (UWT)
2014 144e (UWT)
2015 opgave opgave opgave 89e 109e (UWT)
2016 84e opgave opgave opgave 20e 145e (UWT)
2017 9e opgave 57e 35e (UWT)
2018 19e Zilver ↑

Ploegen[bewerken]

Wielerploegen

Basso · Bennett · Bettiol · Bodnar · Boivin · Caruso · De Marchi · Formolo · Gatto · King · Koch · Koren · Krizek · Longo Borghini · Marangoni · Marcato · Marino · Mohorič · Moser · Ratto · Sabatini · J.Sagan · P.Sagan · Salerno · Sarmiento · Villella · Viviani · Wurf

Boswell · Deignan · Earle · Eisel · Fenn · Froome · Seb.Henao · Ser.Henao · Kennaugh · Kiryjenka · Knees · König · López · Nieve · Nordhaug · Pate · Poels · Porte · Puccio · Roche · Rowe · Siwtsow · Stannard · Sutton · Swift · Thomas · Viviani · Wiggins · Zandio · Geoghegan Hart (stagiair) · Peters (stagiair)

Boswell · Deignan · Fenn · Froome · Gołaś · Seb.Henao · Ser.Henao · Intxausti · Kennaugh · Kiryjenka · Knees · König · Kwiatkowski · Landa · López · Moscon · Nieve · Nordhaug · Peters · Poels · van Poppel · Puccio · Roche · Rowe · Stannard · Swift · Thomas · Viviani · Zandio · Doull (stagiair)

Boswell · Deignan · Dibben · Doull · Elissonde · Froome · Geoghegan Hart · Gołaś · Seb. Henao · Ser. Henao · Intxausti · Kennaugh · Kiryjenka · Knees · Kwiatkowski · Landa · López · Moscon · Nieve · Poels · van Poppel · Puccio · Rosa · Rowe · Stannard · Thomas · Viviani · Wiśniowski

Alaphilippe · Asgreen · Capecchi · Cavagna · De Plus · Declercq · Devenyns · Gaviria · Gilbert · Hodeg · Jakobsen · Jungels · Keisse · Knox · Lampaert · Martinelli · Mas · Mørkøv · Narváez · Richeze · Sabatini · Schachmann · Sénéchal · Serry · Štybar · Terpstra · Vakoč · Viviani