Peter Sagan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Peter Sagan
Peter Sagan tijdens de Ronde van Californië 2012
Peter Sagan tijdens de Ronde van Californië 2012
Persoonlijke informatie
Volledige naam Peter Sagan
Geboortedatum 26 januari 1990
Geboorteplaats Žilina, Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije
Nationaliteit Vlag van Slowakije Slowakije
Lengte 184 cm
Gewicht 75 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Cannondale Pro Cycling Team
Discipline Weg
Specialisatie (heuvel)sprinter, klassiekerspecialist
Ploegen
2009
2010
2011
2012
2013

2014
Dukla Trencin Merida
Liquigas-Doimo
Liquigas-Cannondale
Liquigas-Cannondale
Cannondale Pro Cycling Team
Cannondale Pro Cycling Team
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo 2e (2013)
Ronde van Vlaanderen 2e (2013)
Parijs-Roubaix 6e (2014)
Amstel Gold Race 3e (2012)
WK 6e (2013)
UCI World Tour 4e (2013)
Extra
4 etappezeges in Ronde van Frankrijk
3 etappezeges in Ronde van Spanje
Zeges:  
Ronde van Polen
E3 Harelbeke
Gent-Wevelgem
Brabantse Pijl
Grote Prijs van Montreal
2011
2014
2013
2013
2013
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Peter Sagan (Žilina, 26 januari 1990) is een Slowaaks wielrenner. Vanaf 2013 staat Sagan onder contract bij Cannondale. Sagan is een van de jongste en beste profwielrenners in het huidige profpeloton. Hij is een allrounder met een zeer sterk eindschot. In de jeugdcategorieën was Sagan ook actief in het veldrijden en het mountainbiken. Zijn twee jaar oudere broer Juraj is eveneens profwielrenner in hetzelfde team.

Carrière[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Al van bij de jeugd bleek de jonge Sagan over een enorm potentieel te beschikken. Niet alleen in het wegwielrennen, maar ook in het mountainbiken en het veldrijden gaf hij blijk van zijn veelzijdigheid. Samen met de Pool Michał Kwiatkowski beheerste hij het wegwielrennen bij de jeugd. Zo won hij in 2007 een etappe in de Drei Etappen Rundfahrt Frankfurt, een prestigieuze wedstrijd voor junioren. Ook blonk hij dat jaar uit op de verschillende kampioenschappen. Zo won hij bij de junioren zowel het Slowaaks kampioenschap op de weg in Brno als dat van het veldrijden in Prievidza. Tevens werd hij derde op zowel het Europees kampioenschap mountainbike als dat van het veldrijden. Op het einde van dat jaar won hij bij de junioren de veldrit van Diegem. Een jaar later wist hij definitief door te breken aan de top van de off-the-roadsport, door zowel Europees als wereldkampioen in het mountainbiken te worden; hij won respectievelijk voor de Oekraïner Mykhaylo Batsutsa en de Fransman Arnaud Jouffroy. Tijdens de wereldkampioenschappen veldrijden moest hij in het Italiaanse Treviso voor diezelfde Jouffroy evenwel nipt de duimen leggen. Op de weg liet hij in 2008 van zich spreken door een paar puike prestaties. Zo werd hij tijdens Le Pavé de Roubaix, de zogenaamde Parijs-Roubaix voor junioren tweede achter de Brit Andrew Fenn. Net als het jaar ervoor won hij een etappe in de Trofeo Karlsberg. In de Giro della Lunigiana won hij de vierde etappe en in het Kroatische Istrië legde hij beslag op het eindklassement van Kroz Istru. In 2009 leek hij op weg naar de Quick Step, maar uiteindelijk kreeg hij geen contract en moest hij bij de beloften blijven rijden. Dat jaar reed hij zijn enige wereldbeker mountainbike bij de profs, in Offenburg werd hij 55ste op 8 minuten en 10 seconden van winnaar Julien Absalon. In Slowakije won hij op 30 mei de wegwielerwedstrijd GP Kooperativa. Op 5 juli werd hij tiende in het Europese kampioenschap voor beloften op de weg in Hooglede-Gits, gewonnen door Kris Boeckmans. Hij won dat jaar als junior ook bij de proffen, namelijk de 2de en de 5de etappe van de Poolse ronde van Mazovië; in het eindklassement eindigde hij zevende, winnaar was Łukasz Bodnar. Op het einde van dat seizoen werd hij via fietsenconstructeur Cannondale in contact met Worldtourploeg Liquigas-Doimo. Hij tekende er uiteindelijk een contract. Na amper een seizoen bij de beloften stapte hij op 19-jarige leeftijd over naar de profs.

2010[bewerken]

Zijn eerste seizoen als profwielrenner op de weg begon goed voor Sagan. Hij eindigde in de Tour Down Under een keer vierde en een keer vijfde. Tijdens Parijs-Nice stak hij voor het eerst zijn neus aan het venster in het internationale peloton. Eerst werd hij 2de in de 2de etappe die hij in de spurt verloor van William Bonnet, één dag later won hij in Aurillac de etappe in een sprint op een licht hellende strook. Door deze overwinning nam hij ook de leiding in het puntenklassement dat hij uiteindelijk ook zou winnen. Twee dagen later won hij de etappe naar Aix-en-Provence, ook werd hij derde in de zesde rit, eindigend in een grote groep met onder andere Alejandro Valverde, Alberto Contador en Samuel Sánchez. Daarna reed hij weer sterk in de Ronde van Romandië. Hij werd tweede in de proloog op minder dan een seconde van winnaar Marco Pinotti. De eerste etappe in lijn won hij zelf, een massasprint na een rit over een sterk glooiend parcours. Dankzij bonificaties nam hij de leiderstrui over. In de vierde etappe, een bergrit, werd hij opnieuw tweede. In maart wist hij tijdens de Ronde van Californië twee etappes te winnen, telkens op een heuvelachtig parcours na een sprint. In deze ronde won hij ook nog het punten- en het jongerenklassement. Zowel tijdens de Ronde van Veneto als tijdens de Philadelphia International Championship eindigde Sagan tweede, respectievelijk na Daniel Oss en Matthew Goss. Ook in de GP van Montreal legde hij beslag op de tweede stek, net als de meeste sprinters liet hij zich verrassen door Robert Gesink, die op de laatste helling ontsnapte en uiteindelijk met 4 seconden voorsprong won. Op de UCI Wereldranglijst eindigde Sagan zijn eerste profjaar op plaats 44.

2011[bewerken]

Het wielerjaar 2011 begon goed voor Sagan. Hij won eind februari al de 1ste, 3de en 4de etappe en het eindklassement in de Ronde van Sardinië. Dat jaar reed hij ook zijn eerst wielerklassieker, in Milaan-San Remo eindigde hij knap 17de in de achtervolgende groep. Tijdens de Ronde van Californië won hij net als het voorgaande jaar een etappe en het puntenklassement. In de Ronde van Zwitserland maakte Sagan indruk, door in de proloog derde te eindigen, na winnaar Fabian Cancellara en Tejay van Garderen. Op het eind van de derde etappe, een zware bergrit, leverde Sagan zijn visitekaartje af, door de in de afdaling ontsnapte Damiano Cunego nog bij te benen en deze in de spurt eenvoudig te verslaan. In de vierde etappe spurtte hij opnieuw erg sterk, enkel wereldkampioen Thor Hushovd kon hem nog voorbij. Een dag later eindigde hij derde in de massaspurt. Zijn veelzijdigheid bewees hij door ook de achtste etappe, een groepssprint, te winnen voor Matthew Goss en Ben Swift. Hij won in deze ronde ook met grote voorsprong het puntenklassement. Verder werd hij ook voor de eerste maal nationaal kampioen. Zijn ploeg achtte hem nog niet sterk genoeg om deel te nemen aan de Ronde van Frankrijk. In plaat daarvan reed hij de Ronde van Polen, hij won hierin twee ritten en dankzij de bonificaties wist hij niet alleen het puntenklassement, maar ook het eindklassement naar zich toe te trekken: Sagan eindigde in de laatste rit tweede en won de ronde met 6 seconden voorsprong op Daniel Martin. In de zesde etappe van de Ronde van Spanje won Sagan de heuvelachtige rit met aankomst in Córdoba na een sprint met Pablo Lastras, Valerio Agnoli en Vincenzo Nibali. Een dag later werd hij in de massaspurt geklopt door Marcel Kittel, Óscar Freire werd derde. In de 12de etappe met aankomst in Pontevedra versloeg hij in de massaspurt John Degenkolb en Daniele Bennati. Ook de slotetappe in Madrid was een kolfje naar Sagans hand door in de traditionele massaspurt Bennati en Alessandro Petacchi te kloppen. Hij leek een van de gedoodverfde kandidaten voor het WK wielrennen in Kopenhagen; daar eindigde hij echter twaalfde. Op de UCI Wereldranglijst zette Sagan een flinke stap vooruit en eindigde 21ste.

2012[bewerken]

In 2012 leverde hij in de vierde etappe van Tirreno-Adriatico - daags ervoor was hij in een massasprint al derde geëindigd na winnaar Edvald Boasson Hagen en André Greipel - nogmaals zijn visitekaartje af door op de lastige slotklim naar Chieti gevestigde namen als Danilo Di Luca, Roman Kreuziger, Christopher Horner en zelfs zijn eigen kopman Vincenzo Nibali, die deze rittenkoers enkele dagen later won, uit het wiel te rijden. In de voorjaarsklassiekers liet Sagan tal van top 10-plaatsen optekenen, maar een overwinning zat er niet in, zo eindigde hij vierde in Milaan-San Remo, tweede in Gent-Wevelgem, vijfde in de Ronde van Vlaanderen en derde in de Amstel Gold Race. In de Ronde van Californië reed hij niet alleen de eerste vier ritten binnen - telkens na een massaspurt en telkens net voor Heinrich Haussler - maar ook de slotetappe, waarin hij Tom Boonen klopte.

Ter voorbereiding van de Ronde van Frankrijk, waaraan hij voor de eerste keer deelnam en voluit voor het groen wilde gaan,[1] reed hij opnieuw de Ronde van Zwitserland. In de proloog scherpte hij de tijd van specialist Cancellara aan. Net als het jaar ervoor maakte hij ook de derde rit tot de zijne, ditmaal na een ontregelde massasprint. Ook in de vierde rit stond er geen maat op Sagan en hij won de spurt met een fietslengte verschil voor de Spanjaard Rojas. De heuvelachtige, zesde etappe tussen Wittnau en Bischofszell had een lastige slotkilometer met een stijgingspercentage van 4%, maar toch finishte de etappe in een massaspurt. Sagan zat slecht geplaatst, maar reed in de laatste 70 meter toch nog naar de Brit Ben Swift en klopte hem in de laatste meters. Een week later werd hij voor de tweede keer op rij Slowaaks kampioen.

In de eerste rit in lijn van de 99ste editie van de Ronde van Frankrijk, met een oplopende aankomst in Seraing, plaatste geletruidrager Cancellara op anderhalve kilometer van het einde een demarrage en Sagan sprong mee in zijn wiel, zonder de kop over te nemen. Enkel Boasson Hagen kon zich na een ultieme inspanning nog bij het duo voegen, maar in de sprint liet de 22-jarige Sagan ze allebei geen kans en won zo als debutant zijn eerste tourrit. De tweede etappe eindigde in Doornik en had in de massasprint wereldkampioen Cavendish als laureaat; Sagan spurtte naar eigen zeggen niet agressief genoeg[2] en eindigde zesde, maar nam - mede door de onderweg gesprokkelde punten - de groene trui over van Cancellara. Net zoals de eerste etappe eindigde de derde etappe op een klimmetje van vierde categorie, ditmaal in Boulogne-sur-Mer. Sagan spurtte als snelste naar boven; aan de streep had hij nog een seconde voorsprong op de rest van het peloton. Met zijn tweede ritoverwinning was hij sinds 1984 en Eric Vanderaerden de jongste renner ooit die twee ritzeges in de Ronde van Frankrijk wist te behalen.[3] Nadat zowel de vierde etappe als de vijfde etappe door Greipel werden gewonnen, liep ook de zesde etappe met aankomst in Metz op een massasprint uit en na een kettingbreuk van Kris Boeckmans in volle finale moesten zowel Greipel als Sagan even bijsturen, maar het was ditmaal de jonge Slowaak die met een eindjump zijn derde ritzege wist te behalen. Met zijn derde ritoverwinning was hij sinds 1934 en René Vietto de jongste renner ooit die drie ritten in een en dezelfde Ronde van Frankrijk wist te behalen.[4] In de dertiende etappe met aankomst in Cap d'Agde waren de rollen omgekeerd en kon Greipel op de streep Sagan nog net afhouden, nadat geletruidrager Bradley Wiggins de sprint had aangetrokken voor zijn teamgenoot Boasson Hagen, die derde eindigde. Als introductie op de Pyreneeën bood de veertiende etappe een uitstekende gelegenheid voor een groep vluchters. Sagan wist al vroeg weg te glippen en nadat zich een kopgroep van elf man had gevormd met onder andere Philippe Gilbert, kregen de vluchters een vrijgeleide van het peloton. Sagan won de tussenspurt en reed na de twee beklimmingen van eerste categorie in de afdaling even alleen voorop, maar een viertal renners - waaronder Gilbert - kwam nog aansluiten. Op een tiental kilometer van het eind demarreerde Luis León Sánchez en hield vol tot op de streep in Foix; Sagan eindigde tweede, kreeg als strijdlustigste renner van de dag het rode rugnummer en verzamelde zo al 333 punten in het klassement voor de groene trui. In een nerveuze achttiende etappe naar Brive-la-Gaillarde regende het aanvallen en duurde het tot even voorbij de laatste kilometer vooraleer Wiggins het peloton tot juist achter de overgebleven vluchters bracht. Het was Cavendish die met voorsprong Goss en Sagan achter zich hield. In de slotetappe met traditionele aankomst op de Champs-Élysées zag men voor het vierde jaar op rij Cavendish triomferen, Sagan remonteerde nog net Goss op de streep en eindigde voor de derde keer tweede in deze ronde. In het puntenklassement bleef Sagan met 421 punten Greipel (280), Goss (268) en Cavendish (220) ruim voor. In elf etappes was hij bij de eerste tien renners geëindigd.

Op zondag 23 september eindigde Sagan - die als outsider werd bestempeld - tijdens de wegwedstrijd op de wereldkampioenschappen in Valkenburg veertiende.

2013[bewerken]

Na een dubbele sprintoverwinning in de Ronde van Oman won Sagan - mede dankzij het controlerende werk van zijn nieuwe ploegmaat Moreno Moser - in de GP Città di Camaiore de spurt van een elitegroepje. In de Strade Bianche waren de rollen omgekeerd en won Moser, Sagan werd tweede. In de derde rit van de Tirreno-Adriatico wist Sagan in de natte straten van Narni het wiel van Greipel te veroveren, kwam er 50 meter voor het eind gepast uit en hield ook stand tegen een aandringende Cavendish, die hij zo voor het eerst in zijn carrière in een rechtstreeks sprintduel kon kloppen. De zesde rit, met start en aankomst in Porto Sant'Elpidio, liet de renners driemaal langs Sant'Elpidio a Mare (met hellingen tot 27%) rijden; samen met Nibali en Joaquim Rodríguez raakte Sagan voorop en liet hen in de sprint geen kans. Als gedoodverfd favoriet voor Milaan-San Remo bevond Sagan zich na de afdaling van de Poggio in een groepje van zeven man, maar hij ging de spurt van iets te ver aan, waardoor Gerald Ciolek hem wist te kloppen; Cancellara werd derde. Na een euvel met een kapot voorwiel kon Sagan op 22 maart in de E3-prijs pas net voor de Paterberg opnieuw bij de kopgroep aansluiten, maar toen Cancellara enkele kilometers verder op de Oude Kwaremont aan een solo van 35 km begon, moest Sagan afhaken; wel eindigde hij op een goeie minuut tweede, door Daniel Oss op de lijn te kloppen. Twee dagen later mocht Sagan zijn eerste Vlaamse klassieker op zijn naam schrijven, met name de 75e editie van Gent-Wevelgem: onder impuls van Heinrich Haussler raakte Sagan na de beklimming van de Kemmelberg bij een kopgroep, waarin hij samen met zijn ploegmaat Maciej Bodnar de vlucht controleerde. In Menen, kort nadat Bodnar door het al geleverde werk moest lossen, counterde Sagan een aanval van Stijn Vandenbergh, versnelde verderop zelf en reed de laatste vier kilometer solo naar Wevelgem. In de 100e editie van de Ronde van Vlaanderen startte Sagan samen met Cancellara als topfavoriet. Tijdens de derde beklimming van de Oude Kwaremont kon Sagan als enige op een versnelling van Cancellara reageren, maar op de Paterberg brak de veer en reed de Zwitser solo naar Oudenaarde; Sagan werd tweede voor Jurgen Roelandts. Sagan paste voor Parijs-Roubaix, maar reed wel de Brabantse Pijl: tijdens de laatste beklimming van de Schavei ging hij, met Gilbert in zijn wiel, op en over diens ploegmaat Van Avermaet en won in Overijse nipt de prangende spurt. Voor dit wielerseizoen was het trouwens Sagans doel "om één van de leiders van het klassieke voorjaar te worden."[5] Als topfavoriet startte hij in de Amstel Gold Race, maar tijdens de laatste beklimming van de Cauberg kreeg Sagan krampen en eindigde 36e. Na overleg met de ploegleiding besloot hij om nog deel te nemen aan de Waalse Pijl, een wedstrijd waarin Sagan twaalfde eindigde, maar te passen voor Luik-Bastenaken-Luik, want "die wedstrijd is nog te zwaar voor mij."[6]

Zijn negende overwinning van het seizoen behaalde Sagan in de derde etappe van de Ronde van Californië, toen hij in Santa Clarita vanuit tiende positie de andere sprinters nog voorbij wist te snellen. In deze ronde werd hij overigens ook nog eens derde, vierde en vijfde en voor het ingaan van de slotetappe had hij in het puntenklassement een punt voorsprong op Tyler Farrar. Die laatste rit naar Santa Rosa werd na een massaspurt opnieuw door Sagan gewonnen, waardoor hij voor het vierde jaar op rij de groene trui won. Op 10 juni kon Sagan in de derde rit van de Ronde van Zwitserland op de laatste col mee met de beste klimmers en raakte in de afdaling samen met uittredend winnaar Rui Costa, de winnaar van 2008 Kreuziger en de Zwitser Mathias Frank voorop en versloeg hen na een knap manoeuvre in Meiringen. In de vijfde rit met licht stijgende aankomst in Leuggern begon Sagan de spurt zij aan zij naast de Noor Alexander Kristoff, maar moest uiteindelijk twee fietslengtes prijsgeven; wel werd Sagan provisoir leider in het puntenklassement. Tijdens de achtste rit lag de top van de Luzigsteig, een klim van de derde categorie, op zes kilometer van de streep in Bad Ragaz en door het strakke tempo van zijn ploegmaten Damiano Caruso en Moser haakten de meeste sprinters af en kon Sagan Daniele Bennati en wereldkampioen Philippe Gilbert in de spurt verslaan; tevens wist hij zo voor het derde jaar op rij het puntenklassement te winnen. Een week later, op 23 juni, won hij voor de derde keer op rij het kampioenschap van Slowakije.

Sagans doel voor de Ronde van Frankrijk was opnieuw het behalen van de groene trui.[7] De 100e editie van de Grande Boucle begon met een driedaagse op Corsica en in de eerste etappe moest een groep sprinters, waaronder Sagan, enkele kilometers voor de finish afhaken na een valpartij; Marcel Kittel won en pakte drie truien. De tweede etappe en derde etappe waren heuvelritten waarin Sagan twee keer tweede eindigde: eerst in Ajaccio op een seconde van de ontsnapte Jan Bakelants en daarna in Calvi op een paar centimeter van Simon Gerrans in de sprint van een uitgedund peloton. Wel nam hij na deze driedaagse op Corsica het groen over van Kittel. De vijfde etappe en zesde etappe eindigden allebei op een massaspurt waarin Sagan respectievelijk als derde, na Cavendish en Boasson Hagen in Aix-en-Provence, en tweede, na Greipel en voor Kittel in Montpellier, eindigde. De zevende etappe naar Albi was een overgangsrit in het middengebergte. Op een beklimming van tweede categorie, de Col de la Croix de Mounis, legde Sagans team Cannondale een zodanig strak tempo op, dat sprinters als Cavendish, Kittel en Greipel moesten lossen, waarop Sagan in de tussensprint 20 punten meegraaide. Cannondale bleef het tempo hoog houden en de topsprinters kwamen niet meer terug. In de massasprint zette Degenkolb van ver aan, maar Sagan kwam er te gepasten tijde over; Bennati eindigde derde.[8] Door deze overwinning sloeg Sagan meteen een dubbelslag, want met 65 verdiende punten liep hij er in het puntenklassement 94 uit op Greipel. Deze sprintoverwinning markeerde tevens zijn 50ste zege als profwielrenner.[9] De tiende etappe met aankomst in de Bretoense havenstad Saint-Malo eindigde met een sprintoverwinning van Kittel die Greipel op de lijn klopte; Cavendish eindigde derde en Sagan vierde, maar hun spurt raakte ontregeld doordat Cavendish in volle sprint Kittels ploegmaat Veelers raakte en die zo deed vallen. In Tours boekte Kittel tijdens de twaalfde etappe zijn derde spurtzege in de Ronde van Frankrijk door ditmaal Cavendish te kloppen; Sagan werd derde. Cavendish haalde dan zijn gram door in de dertiende etappe zijn 25ste overwinning ooit in de Ronde van Frankrijk te behalen en dit door in de waaierrit naar Saint-Amand-Montrond in een veertien man sterke kopgroep Sagan en Mollema te kloppen. Door in de vijftiende etappe met aankomst op de Mont Ventoux mee te gaan met de goede ontsnapping, wist Sagan in de tussensprint 20 punten te verzamelen en lag zo voor het ingaan van de derde en laatste week met een totaal van 377 punten er 99 voor op Cavendish. In de slotetappe in Parijs eindigde Sagan vierde, na Kittel, Greipel en Cavendish. Sagan was al voor deze rit zeker van winst in het puntenklassement, in totaal veroverde hij 409 punten, Cavendish 312, Greipel 267 en Kittel 222. In negen etappes was hij bij de eerste vier renners geëindigd.

Eind augustus eindigden vier van de zeven ritten in de USA Pro Cycling Challenge op een massaspurt en telkens was het Sagan die won; het eindklassement in Colorado was voor Tejay van Garderen. Begin september won Sagan de proloog en twee andere ritten in de Canadese Ronde van Alberta, die voor het eerst verreden werd; winnaar was Rohan Dennis. Een week later reed Sagan eveneens in Canada de Grote Prijs van Quebec en de Grote Prijs van Montreal. In beide heuvelachtige koersen was hij prominent aanwezig en daar waar hij in Quebec met zijn krachten gewoekerd had en in de spurt noodgedwongen de benen moest stilhouden en tiende werd na winnaar Robert Gesink, reed hij in Montreal op zo'n vijf kilometer van het einde op het laatste klimmetje van een elitegroep (met onder meer kersvers tourwinnaar Froome, Contador, Cadel Evans en Gesink) maximaal vijftien seconden weg en hield aan de meet vier seconden voorsprong op Simone Ponzi en Ryder Hesjedal. Na de wedstrijd gaf hij aan klaar te zijn voor het WK in Firenze.[10]

2014[bewerken]

Net als de twee voorgaande jaren mocht Sagan zijn eerste seizoenszege bijschrijven tijdens de vierde etappe van de Ronde van Oman: na een lastige slotklim "met een gemiddelde van tien procent over 3,6 kilometer"[11] raakte hij samen met Rigoberto Uran en Vincenzo Nibali voorop en wist hen handig te vloeren. Op een twintigtal km van het eind van de Strade Bianche viel Sagan aan, enkel Michal Kwiatkowski kon aansluiten en in de slotklim naar Piazza del Campo in Siena parkeerde Sagan en zag zijn medevluchter naar de zege glippen.[12] In de derde rit van de Tirreno-Adriatico ging Gilbert fors door in de laatste 300 meter van de pittige slotkilometer naar de Toscaanse stad Arezzo, maar Sagan wist hem te remonteren en won voor Kwiatkowski en Simon Clarke.[13] Sagan kon zijn favorietenrol noch in Milaan-San Remo, waar hij tiende eindigde, noch in Ronde van Vlaanderen, waar hij zestiende eindigde, waarmaken. Tussenin won hij wel de E3 Harelbeke door zijn medevluchters Niki Terpstra, Geraint Thomas en Stijn Vandenbergh in de spurt het nakijken te geven.[14] Bij zijn derde deelname aan Parijs-Roubaix plaatste Sagan op circa 20 km van het eind een aanval, maar werd gegrepen door de kopgroep en eindigde zesde, op twintig seconden van winnaar Niki Terpstra.

Palmares[bewerken]

Jeugd[bewerken]

2006

  • Asvö Radjugendtour

2007

2008

2009

Prof[bewerken]

2010 (5 overwinningen)

2011 (15 overwinningen)

2012 (16 overwinningen)

2013 (22 overwinningen)

2014 (4 overwinningen)



Totaal: 62 individuele zeges als eliterenner met contract (vanaf 2010)

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2010
2011 121e (3) 
2012 42e (3)Jersey green.svg 
2013 82e (1)Jersey green.svg 
2014
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Gent-Wevelgem E3 Harelbeke WK op de weg Wereld- ranglijst
2010 44e (UWR)
2011 17e 86e 98e 49e 12e 21e (UWT)
2012 4e 5e Brons ↑ Zilver ↑ 14e 14e 8e (UWT)
2013 Zilver ↑ Zilver ↑ 36e Goud ↑ Zilver ↑ 6e 4e (UWT)
2014 10e 16e 6e Brons ↑ Goud ↑
Resultaten in kleinere rondes
Jaar Tour Down Under Ronde van Qatar Ronde van Oman Tirreno-Adriatico Parijs-Nice Ronde van Romandië Ronde van Californië Ronde van Zwitserland Ronde van Polen Ronde van Peking
2010 29e 17e (2 etappes) Jersey green.svg 12e (1 etappe) 8e (2 etappes) Jersey green.svg Jersey white.svg opgave
2011 opgave 35e (1 etappe) Jersey green.svg 50e (2 etappes) Jersey white.svg Jersey yellow.svg (2 etappes) Jersey green.svg 110e
2012 39e 36e (1 etappe) Jersey green.svg 43e (1 etappe) 42e (5 etappes) Jersey green.svg 65e (4 etappes) Jersey white.svg
2013 opgave (2 etappes) 33e (2 etappes) 56e (2 etappes) Jersey green.svg 48e (2 etappes) Jersey white.svg
2014 49e (1 etappe) 29e (1 etappes)Jersey green.svg

Externe link[bewerken]

Noten
  1. Peter Sagan: 'Belangrijke test voor Tour' nieuwsblad.be 11 juni 2012
  2. Sagan:‘Ik geef het groen niet meer af' nieuwsblad.be 03 juli 2012
  3. Sagan jongste coureur sinds Vanderaerden met 2 ritzeges cyclingbase.black-dress.org 3 juli 2012
  4. Peter Sagan jongste coureur sinds met 3 ritzeges sinds René Vietto cyclingbase.black-dress.org 6 juli 2012
  5. Sagan: 'Ik heb nog honger' nieuwsblad.be 13 april 2013
  6. Sagan doet er de Waalse Pijl nog bij sporza.be 15 april 2013
  7. Peter Sagan: ‘Viseer de groene trui meer dan ritzeges’ nieuwsblad.be 28 juni 2013
  8. Sagan rondt meesterwerk team af sporza.be 5 juli 2013
  9. Peter Sagan behaalt als jongste 50e profzege sportmagazine.knack.be 5 juli 2013
  10. Sagan deelt mentale tik uit in Montréal sporza.be 15 september 2013
  11. Sagan verovert zijn eerste zege van het seizoen sporza.be 21 februari 2014
  12. Kwiatkowski legt Sagan in de luren in Strade Bianche sporza.be 08 maart 2014
  13. Sagan troeft Gilbert af in machtssprint sporza.be 14 maart 2014
  14. Sagan wint E3, Cancellara imponeert in achtergrond sporza.be 28 maart 2014
Voorganger:
Mark Cavendish
Vlag van Verenigd Koninkrijk
2011
Jersey green.svg Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk Jersey green.svg
Peter Sagan
Vlag van Slowakije
2012, 2013
Opvolger:
?

2014