Mark Cavendish

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Mark Cavendish
Mark Cavendish (2012)
Persoonlijke informatie
Volledige naam Mark Simon Cavendish
Bijnaam Cav, Manx Express, Cannonball Cav, Manx Missile
Geboortedatum 21 mei 1985
Geboorteplaats Douglas, Man
Nationaliteit Britse
Lengte 175 cm
Sportieve informatie
Huidige ploeg Deceuninck–Quick-Step
Discipline(s) Weg
Specialisatie(s) Sprinter
Ploegen
2005–2006

2006

2007
2008–2011
2012
2013–2014

2015
2016–2019
2020
2021
Team Sparkasse (vanaf 8-7)
T-Mobile Team (stagiair)
T-Mobile Team
Team HTC-Columbia
Sky ProCycling
Omega Pharma-Quick-Step
Etixx-Quick Step
Team Dimension Data
Bahrain McLaren
Deceuninck–Quick-Step
Beste prestaties
Milaan-San Remo 1e (2009)
Gent-Wevelgem 17e (2008)
Ronde van Italië 15 etappezeges
Ronde van Frankrijk 34 etappezeges
Ronde van Spanje 3 etappezeges
WK op de weg 1e (2011)
Overige
Zeges:  
Kuurne-Brussel-Kuurne
Scheldeprijs
2012, 2015
2007, 2008, 2011
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Mark Simon Cavendish MBE (Douglas, 21 mei 1985) is een Manx baan- en wegwielrenner die sinds 2021 uitkomt voor Deceuninck–Quick-Step. Hij won individueel vierendertig etappes in de Ronde van Frankrijk, vijftien etappes in de Ronde van Italië en drie etappes in de Ronde van Spanje.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Cavendish is profwielrenner sinds 2005. Voordien haalde hij tal van overwinningen in de jeugdcategorieën van het baanwielrennen. In 2005, 2008 en 2016 werd hij wereldkampioen ploegkoers op de baan. Hij deed dit in 2005 gekoppeld aan Robert Hayles, in 2008 en 2016 gekoppeld aan Bradley Wiggins.

2007 - 2009[bewerken | brontekst bewerken]

In 2007 won Cavendish de Scheldeprijs, door favorieten zoals Robbie McEwen en Graeme Brown te verslaan. Ook schreef hij in diverse etappekoersen ritten op zijn naam. In 2008 bemachtigde hij zijn status van topsprinter door in de Ronde van Italië twee etappes te winnen en in de Tour de France vier etappes, allemaal massasprints. Hij reed de Tour echter niet uit en stapte voor de vijftiende etappe, de eerste Alpenetappe, uit de wedstrijd. Op de Olympische Spelen in Peking kwam hij uit voor Groot-Brittannië op de wielerbaan. Hij reed samen met Bradley Wiggins op het onderdeel Men's Madison, waarin ze op de negende plaats eindigden.

In 2009 won Cavendish de klassieker Milaan-San Remo. Hij overleefde de beklimmingen van de Cipressa en de Poggio, haalde in extremis Haussler terug en klopte hem op de streep. In de Ronde van Italië, later dat jaar, won hij met zijn ploeg Team Columbia de eerste etappe, een ploegentijdrit; Cavendish startte in de tweede etappe in de roze trui. Hij won ook drie massasprints in diezelfde Ronde van Italië.

In de Ronde van Frankrijk 2009 slaagde Cavendish erin zes etappes te winnen, waaronder de slotetappe op de Champs-Élysées. De laatste keer dat een wielrenner zoveel etappes won in één Ronde van Frankrijk, was in 1979, toen Bernard Hinault zeven etappes op zijn naam wist te schrijven. Cavendish slaagde er ondanks zijn successen echter niet in het puntenklassement op zijn naam te schrijven.

2010 - 2012[bewerken | brontekst bewerken]

Tijdens de Ronde van Frankrijk 2010 kwam Cavendish aanvankelijk moeilijk op gang, maar later herpakte hij zich en wist vijf etappes op zijn naam te schrijven. Voor het tweede jaar op rij won Cavendish ook op de Champs-Élysées. Hij kwam echter andermaal tekort voor de groene trui, die hij moest laten aan Alessandro Petacchi.

In de Ronde van Spanje 2010 won Cavendish met zijn ploeg Team HTC-Columbia de eerste etappe, een ploegentijdrit van 13 kilometer. Daardoor mocht hij na de roze trui in de Giro van 2009 nu ook de rode leiderstrui van de Vuelta aantrekken, en behoort hij tevens tot het kransje renners met etappezeges in de drie Grote Rondes. Ook de 12e, de 13e en de 18e etappe sloot Cavendish winnend af. Hij reed een groot deel van de Vuelta in de groene trui van het puntenklassement en schreef deze uiteindelijk ook op zijn naam.

In 2011 kwam Cavendish, na drie etappes gewonnen te hebben in de Ronde van Italië, terug aan de start van de Ronde van Frankrijk. Net als een jaar eerder won hij hier vijf etappes, waarmee hij samen met Eddy Merckx de enige renner werd die vier jaar op rij telkens vier of meer Touretappes wist te winnen. Cavendish, uitgegroeid tot de succesvolste sprinter ter wereld, bekroonde zijn Tour bovendien met het winnen van de groene trui. Hij profiteerde van een nieuw ingevoerd puntensysteem, met dagelijks maar één tussensprint die veel punten opleverde. Een maand later, in de Ronde van Spanje, stapte hij in de vierde etappe uit de wedstrijd zonder een etappe gewonnen te hebben.

Op 25 september 2011 won Cavendish in Kopenhagen de wereldtitel op de weg door in een massasprint Matthew Goss en André Greipel te verslaan. Hij was de tweede Britse wereldkampioen op de weg, na Tom Simpson in 1965.

Na 2011 verdween de ploeg HTC-High Road uit het peloton. Tijdens het seizoen 2012 reed Cavendish voor de Britse formatie Team Sky. Als wereldkampioen reed hij een groot deel van het seizoen in de regenboogtrui. Zowel tijdens de Ronde van Italië als tijdens de Ronde van Frankrijk, die werd gewonnen door ploeggenoot Bradley Wiggins, wist Cavendish drie etappes te winnen. Voor de vierde keer op rij werd hij ook winnaar van de slotetappe in Parijs, een absoluut record.

Het grote doel van Cavendish in 2012 was het behalen van olympisch goud op de Olympische Spelen in Londen. Dit mislukte; de Britse ploeg was niet bij machte een omvangrijke kopgroep terug te halen en Cavendish eindigde als 29e. Na het seizoen 2012 verruilde Cavendish Team Sky voor Omega Pharma-Quickstep, omdat de ploeg van Team Sky vooral gericht was op het ondersteunen van klassementsrenners als Bradley Wiggins en Chris Froome, wat ten koste ging van de ondersteuning van de sprinters.[1]

Sinds 2013[bewerken | brontekst bewerken]

In 2013 behaalde Cavendish vijf etappezeges in de Ronde van Italië, waarmee hij de mijlpaal van honderd professionele overwinningen overschreed. Hij won in die Giro uiteindelijk ook het puntenklassement, waarmee hij na de Vuelta en de Tour alle puntenklassementen in de drie Grote Ronde gewonnen heeft. Datzelfde jaar won hij ook het Brits kampioenschap wielrennen op de weg. In de Ronde van Frankrijk won hij de vijfde en de dertiende etappe. Deze twee overwinningen brachten hem in totaal op 25 etappeoverwinningen in de Ronde van Frankrijk.

In 2014 won Cavendish onder andere twee etappes in de Ronde van Californië en vier etappes in de Ronde van Turkije. In de Ronde van Frankrijk had hij zijn zinnen gezet op de eerste drie etappes, die verreden werden op Britse bodem. De eerste etappe bood Cavendish de unieke kans om voor eigen volk de gele trui te veroveren. Bij een valpartij liep hij echter een schouderblessure op en kon daardoor in de tweede etappe niet meer van start gaan. Het werd de eerste Tour in zeven jaar zonder een ritzege van Cavendish.

In de Ronde van Frankrijk van 2015 kreeg Cavendish hevige concurrentie van collega-sprinter André Greipel. De Duitser wist vier Touretappes te winnen, terwijl Cavendish alleen de zevende etappe won. Sinds 2016 rijdt Cavendish bij de Zuid-Afrikaanse ploeg Team Dimension Data. Voor deze ploeg won hij in 2016 onder andere de Ronde van Qatar. Ook schreef hij de openingsetappe van de Ronde van Frankrijk 2016 op zijn naam, waardoor Cavendish voor het eerst in zijn loopbaan de gele trui mocht dragen. Cavendish won in totaal vier etappes in de Tour van 2016. Na de tweede rustdag verliet hij de Tour om zich voor te bereiden op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, waar hij op de baan zal uitkomen.

In 2016 behaalde Cavendish een olympische medaille. In het omnium eindigde hij op de tweede plaats, achter de Italiaan Elia Viviani. Tijdens de puntenkoers, het laatste onderdeel van het omnium, veroorzaakte Cavendish een zware valpartij waarbij onder andere Park Sang-hoon en Viviani ten val kwamen. Zijn manoeuvre bleef echter onbestraft, waardoor Cavendish voor het eerst in zijn carrière op het olympisch podium stond.

2017[bewerken | brontekst bewerken]

Cavendish kwam in 2017 wederom ten val, ditmaal in de laatste drie kilometer van etappe 4 van de Ronde van Frankrijk. Hij brak hierbij zijn schouder.

2018[bewerken | brontekst bewerken]

Na een overwinning in de Dubai Tour liep de Brit een whiplash en een hersenschudding op na een val in de Abu Dhabi Tour. Ook de Tirreno-Adriatico verliep niet zonder een valpartij. Al op de eerste dag kwam Cavendish ten val in de ploegentijdrit waarna hij er bijna drie weken uitlag. Ook in Milaan-San Remo kwam hij in de slotfase ten val, dit na een aanrijding met een verkeerseiland [2] Later op het jaar werd er een Epstein-Barr virus besmetting vastgesteld. Het virus veroorzaakt onder andere de ziekte van Pfeiffer, ook bekend als klierkoorts. Dit bracht zijn ploeg Dimension Data naar buiten. [3]

2020[bewerken | brontekst bewerken]

In een wielerjaar dat hevig verstoord werd door de coronapandemie werden er heel weinig koersen verreden. Cavendish kon daardoor in het seizoen van 2020 nauwelijks tonen wat hij nog waard was of wat hij kon doen als helper. Vanwege zijn leeftijd van 35 jaar was het ook moeilijk om nog ergens een contract te verkrijgen en ook bij zijn huidige werkgever Bahrain-McLaren werd zijn contract niet verlengd. Bij zijn laatste wedstrijd voor Bahrein Mclaren, Gent-Wevelgem 2020, sprong Cavendish mee met de vluchters die dag om zich zo nog eens in beeld te tonen. Na de finish vertelde hij in tranen: "Dit is misschien de laatste koers uit mijn carrière." In december tekende hij toch nog een eenjarig contract bij Deceuninck–Quick-Step. In de Ronde van Turkije wist hij zijn eerste overwinningen in drie jaar tijd te veroveren: hij won er onder meer de tweede, derde, vierde en zevende rit.

2021[bewerken | brontekst bewerken]

Met Deceuninck–Quick-Step startte de inmiddels 36-jarige Cavendish aan de Ronde van Frankrijk 2021, als vervanger van de geblesseerde Sam Bennett.[4] Hij won de eindsprint van de vierde etappe en veroverde daarmee weer een Groene Trui. Twee dagen later won hij voor de derde keer de massasprint in Châteauroux.[5] Ook de tiende en dertiende etappe wist hij te winnen. Daarmee kwam zijn totaal aantal zeges in de Tour de France op 34, een evenaring van het record van Eddy Merckx.

Palmares[bewerken | brontekst bewerken]

Baanwielrennen[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Vlag van Verenigd Koninkrijk BK Vlag van Europa EK Arc en ciel.png WK Olympic rings with white rims.svg OS Overig
Junioren
2001 Zilver puntenkoers
Brons scratch
2002
2003 Goud km
Zilver sprint
Zilver scratch
Beloften
2004 UIV Cup: Bremen
UIV Cup: Munchen
2005 Goud puntenkoers
Elite
2004 Goud ploegenachtervolging
Zilver ploegkoers
Revolution Series Manchester:
Goud ploegkoers
2005 Goud ploegenachtervolging
Zilver scratch
Goud ploegkoers WB Sydney:
Zilver ploegenachtervolging
Brons ploegkoers
WB Manchester:
Zilver ploegenachtervolging
Brons ploegkoers
2006 Zilver ploegenachtervolging Commonwealth Games:
Goud scratch
WB Sydney:
Brons ploegkoers
2007 Revolution Series Manchester:
Goud scratch
WB Peking:
Zilver ploegkoers
2008 Goud ploegkoers Goud ploegkoers
geen deelnames in 2009 en 2010.
2011 Revolution Series Manchester:
Goud scratch
geen deelnames in 2012 en 2013.
2014 6aagse Zürich
2015 Revolution Series Derby:
Goud ploegkoers
2016 Goud ploegkoers Zilver omnium 6daagse Gent
Panevėžys Track Cup:
Goud omnim

Wegwielrennen[bewerken | brontekst bewerken]

Overwinningen[bewerken | brontekst bewerken]

2005 - 2 zeges
5e etappe Ronde van Berlijn
2006 - 2 zeges
4e etappe Ronde van Thüringen
3e etappe Koers van de Olympische Solidariteit
Groene trui Puntenklassement Ronde van Groot-Brittannië
2007 - 11 zeges
Scheldeprijs
3e en 6e etappe Vierdaagse van Duinkerke
Groene trui Puntenklassement Vierdaagse van Duinkerke
2e en 6e etappe Ronde van Catalonië
4e etappe Ster Elektrotoer
6e etappe Ronde van Denemarken
Gele trui Puntenklassement Ronde van Denemarken
2e etappe ENECO Tour
Rode trui Puntenklassement ENECO Tour
Proloog en 1e etappe Ronde van Groot-Brittannië
Groene trui Puntenklassement Ronde van Groot-Brittannië
Witte trui Sprintklasselent Ronde van Groot-Brittannië
3e etappe Circuit Franco-Belge
Witte trui Jongerenklassement Circuit Franco-Belge
2008 - 17 zeges
2e etappe en etappe 3a Driedaagse van De Panne-Koksijde
Groene trui Puntenklassement Driedaagse van De Panne-Koksijde
Scheldeprijs
Proloog Ronde van Romandië
4e en 13e etappe Ronde van Italië
5e etappe Ster Elektrotoer
5e, 8e, 12e en 13e etappe Ronde van Frankrijk
1e, 2e en 3e etappe Ronde van Ierland
1e, 2e en 6e etappe Ronde van Missouri
Jersey green.svg Puntenklassement Ronde van Missouri

2009 - 25 zeges

4e en 6e etappe Ronde van Qatar
4e en 5e etappe Ronde van Californië
Groene trui Puntenklassement Ronde van Californië
7e etappe Tirreno-Adriatico
Milaan-San Remo
2e etappe en etappe 3a Driedaagse van De Panne-Koksijde
Groene trui Puntenklassement Driedaagse van De Panne-Koksijde
3e etappe (TTT) Ronde van Romandië
1e (TTT) , 9e, 11e en 13e etappe Ronde van Italië
2e en 5e etappe Ronde van Zwitserland
2e, 3e, 10e, 11e, 19e en 21e etappe Ronde van Frankrijk
Ronde van Bochum
2e etappe Ronde van Ierland
1e en 2e etappe Ronde van Missouri
2010 - 12 zeges
1e etappe Ronde van Catalonië
2e etappe Ronde van Romandië
1e etappe Ronde van Californië
5e, 6e, 11e, 18e en 20e etappe Ronde van Frankrijk
1e (TTT), 12e, 13e en 18e etappe Ronde van Spanje
Jersey green.svg Puntenklassement Ronde van Spanje
2011 - 16 zeges
6e etappe Ronde van Oman
Scheldeprijs

1e (TTT), 10e en 12e etappe Ronde van Italië

Groene trui Puntenklassement Ronde van Frankrijk
London-Surrey Cycle Classic
1e etappe en etappe 8b Ronde van Groot-Brittannië
Regenboogtrui Wereldkampioenschap op de weg elite in Kopenhagen
2012 - 15 zeges
3e en 5e etappe Ronde van Qatar
Kuurne-Brussel-Kuurne
2e etappe Tirreno-Adriatico
2e, 5e en 13e etappe Ronde van Italië
Gele trui Eindklassement Ster ZLM Toer
2e, 18e en 20e etappe Ronde van Frankrijk
6e etappe Ronde van Denemarken
3e, 4e en 8e etappe Ronde van Groot-Brittannië
2013 - 20 zeges
1e etappe Ronde van San Luis
3e, 4e, 5e en 6e etappe Ronde van Qatar
Gouden trui Eindklassement Ronde van Qatar
1e etappe (TTT) Tirreno-Adriatico
2e etappe Driedaagse van De Panne-Koksijde
1e, 6e, 12e, 13e en 21e etappe Ronde van Italië
Rode trui Puntenklassement Ronde van Italië
Britse kampioenstrui Brits kampioen op de weg, Elite
5e en 13e etappe Ronde van Frankrijk
6e etappe Ronde van Denemarken
4e, 7e en 8e etappe Ronde van Groot-Brittannië
2014 - 12 zeges
5e etappe Ronde van de Algarve
1e (TTT) en 6e etappe Tirreno-Adriatico
1e, 2e, 4e en 8e etappe Ronde van Turkije
Groene trui Puntenklassement Ronde van Turkije
1e en 8e etappe Ronde van Californië
4e etappe Ronde van Zwitserland
1e en 2e etappe Ronde van Poitou-Charentes
2015 - 14 zeges
7e etappe Ronde van San Luis
1e en 4e etappe Ronde van Dubai
Blauwe trui Eindklassement Ronde van Dubai
Rode trui Puntenklassement Ronde van Dubai
Clásica de Almería
Kuurne-Brussel-Kuurne
1e, 2e en 7e etappe Ronde van Turkije
Jersey green.svg Puntenklassement Ronde van Turkije
1e, 2e, 5e en 8e etappe Ronde van Californië
Groene trui Puntenklassement Ronde van Californië
7e etappe Ronde van Frankrijk
2016 - 10 zeges
1e etappe Ronde van Qatar
Gouden trui Eindklassement Ronde van Qatar
2e etappe Ronde van Kroatië
8e etappe Ronde van Californië
1e, 3e, 6e en 14e etappe Ronde van Frankrijk
2e en 4e etappe Ronde van Abu Dhabi
Groene trui Puntenklassement Ronde van Abu Dhabi
2017 - 1 zege
1e etappe Ronde van Abu Dhabi
Groene trui Puntenklassement Ronde van Abu Dhabi
2018 - 1 zege
3e etappe Ronde van Dubai
2021 - 9 zeges
2e, 3e , 4e en 7e etappe Ronde van Turkije
5e etappe Ronde van België
4e, 6e, 10e en 13e etappe Ronde van Frankrijk
Groene trui Puntenklassement Ronde van Frankrijk

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
2007 opgave  
2008 132e (2)  opgave (4) 
2009 opgave (4)  131e (6) 
2010 154e (5)  142e (4)Jersey green.svg 
2011 opgave (3)  130e (5)Jersey green.svg  opgave  
2012 145e (3)  142e (3) 
2013 127e (5)Jersey red.svg  148e (2) 
2014 opgave  
2015 142e (1) 
2016 opgave (4) 
2017 opgave  
2018 buiten tijd  
2019
2020
2021 139e (4)Jersey green.svg 
(*) tussen haakjes aantal etappe-overwinningen incl. ploegentijdrit in Giro 2009, Vuelta 2010 en Giro 2011
Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Kuurne-Brussel-Kuurne Scheldeprijs Vattenfall Cyclassics WK op de weg Wereld­ranglijsten
2007 Goud ↑ opgave 106e (UPT)
2008 17e Goud ↑ 110e (UPT)
2009 Goud ↑ 55e 8e (UWK)
2010 89e opgave 23e (UWK)
2011 52e 60e 110e Goud ↑ Regenboogtrui ↑ 28e (UWT)
2012 opgave 40e Goud ↑ opgave 40e (UWT)
2013 9e 18e Zilver ↑ opgave 29e (UWT)
2014 5e 5e 58e (UWT)
2015 46e opgave Goud ↑ 66e 106e (UWT)
2016 110e 30e Zilver ↑ Zilver ↑ 68e (UWT)
2017 101e 200e (UWT)
2018 opgave 277e (UWT)
2019 2087e (UWR)
2020 74e opgave 143e
2021 Brons ↑
Resultaten in kleinere rondes
Jaar Ronde van San Luis Ronde van Qatar Tirreno-Adriatico Ronde van Catalonië Driedaagse van De Panne-Koksijde Ronde van Romandië Ronde van Californië Ronde van Zwitserland Ronde van Denemarken Eneco Tour Ronde van Groot-Brittannië
2006 26e Jersey green.svg
2007 165e (2 etappes) 20e (1 etappe) Jersey red.svg 87e (1 etappe) Jersey white.svg 36e (2 etappes) Jersey green.svg Jersey white.svg
2008 131e 87e (2 etappes) 113e (1 etappe) 55e
2009 9e (2 etappes) 113e (1 etappe) 29e (2 etappes) 123e (1 etappe, ploegentijdrit) 64e (2 etappes) 115e (2 etappes)
2010 154e opgave (1 etappe) opgave (1 etappe) DNF (1 etappe)
2011 125e 127e 13e (2 etappes)
2012 6e (2 etappes) opgave (1 etappe) opgave 78e (1 etappe) 45e (3 etappes)
2013 119e (1 etappe) Jersey yellow.svg (4 etappes) Silver jersey.jpg opgave (1 etappe, ploegentijdrit) 10e (1 etappe) 7e (1 etappe) 34e (3 etappes)
2014 91e 127e (1 etappe, ploegentijdrit) DNS 78e (2 etappes) 41e
2015 86e (1 etappe) opgave 76e (4 etappes)
2016 Jersey yellow.svg (1 etappe) 169e 118e (1 etappe) 83e
2017 opgave opgave
2018 buiten tijd 98e
2019 opgave 87e
2020 opgave
2021

Ploegen[bewerken | brontekst bewerken]

  1. Tot juni heette de ploeg Team High Road, maar na het aantrekken van een nieuwe sponsor werd de naam veranderd.
  2. Tot juli heette de ploeg Team Columbia-High Road, maar na het aantrekken van HTC als cosponsor werd de naam veranderd.

Privéleven[bewerken | brontekst bewerken]

Cavendish is getrouwd met voormalig page-three girl Peta Todd. Samen hebben ze drie kinderen.

Onderscheidingen en eretitels[bewerken | brontekst bewerken]

  • In juni 2011 werd Cavendish door koningin Elizabeth II benoemd tot Lid in de Orde van het Britse Rijk.
  • Op 22 december 2011 werd Cavendish verkozen tot BBC-Sportpersoonlijkheid van het Jaar 2011 in Groot-Brittannië.
  • Op 13 juli 2012 riep L'Équipe Cavendish uit tot beste sprinter ooit in de geschiedenis van de Ronde van Frankrijk.[6]

Afbeeldingen[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Commons heeft mediabestanden in de categorie Mark Cavendish.
Voorganger:
Thor Hushovd
Vlag van Noorwegen
2010
Regenboogtrui Wereldkampioen wielrennen Regenboogtrui
2011
Kopenhagen
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Philippe Gilbert
Vlag van België
2012
Voorganger:
Alessandro Petacchi
Vlag van Italië
2010
Groene trui Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk Groene trui
Mark Cavendish
Vlag van Verenigd Koninkrijk
2011
Opvolger:
Peter Sagan
Vlag van Slowakije
2012
Wielerploegen

Baumann · Bernucci · Burghardt · Davis · Gerdemann · Giling · Greipel · Guerini · Hontsjar · Ivanov · Kessler · Kirchen · Klier · Klöden · Kohl · Korff · Ludewig · Mazzoleni · Nardello · Pollack · Raboň · Rogers Wereldkampioen tijdrijden Madrid 2005 Individuele tijdrit · Schmitz · Schreck · Sevilla (tot 31/07) · Sinkewitz · Ullrich (tot 31/07) · Wesemann · Ziegler · Cavendish (stagiair)

Barry · Baumann · Bernucci · Burghardt · Cavendish · Ciolek · Davis · Eisel · Gerdemann · Grabsch · Greipel · Guerini (tot 31/08) · Hammond · Hansen · Henderson · Hontsjar (tot 15/06) · Kirchen · Klier · Knaven · Korff · Merckx (tot 31/07) · Olsen · Piil · Pinotti · Raboň · Rogers · Schreck · Sinkewitz (tot 31/07) · Ziegler · Beima (stagiair) · Kljoejev (stagiair) · Stannard (stagiair)

Albasini · Bak · Brammeier · Cavendish Wereldkampioen op de weg Kopenhagen 2011 · Degenkolb · Eisel · Fairly · Ghyselinck · Goss · Grabsch · Gretsch · Howard · Lewis · Martin Wereldkampioen tijdrijden Kopenhagen 2011 Individuele tijdrit · Pate · Pinotti · Raboň · Rasmussen (tot 15/09) · Renshaw · Roulston · Siwtsow · Smukulis · van Garderen · M. Velits · P. Velits · Dempster (stagiair) · Norris (stagiair)

Referenties[bewerken | brontekst bewerken]