Scuderia Toro Rosso

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Scuderia Toro Rosso
Formule 1-team
Max Verstappen in de Toro Rosso STR10
Max Verstappen in de Toro Rosso STR10
Algemene informatie
Nationaliteit Vlag van Italië Italië
Basis Faenza, Italië
Oprichter(s) Dietrich Mateschitz
Gerhard Berger
Leiding Franz Tost
Technisch directeur James Key
Actieve jaren 2006 - heden
Vorige naam Minardi
Sportieve prestaties
Aantal F1-races 186
Overwinningen 1
Aantal podia 1
Totaal punten 269
Aantal polepositions 1
Eerste Grand Prix Bahrein 2006
Eerste overwinning Italië 2008
Laatste overwinning Italië 2008
Laatste Grand Prix Australië 2016
Formule 1 in 2016
Coureurs 33. Vlag van Nederland Max Verstappen
55. Vlag van Spanje Carlos Sainz jr.
Chassis Toro Rosso STR11
Motor Ferrari
Banden Pirelli
Portaal  Portaalicoon   Autosport

Scuderia Toro Rosso, ook wel bekend als Toro Rosso, is een Italiaans Formule 1-team dat actief is sinds 2006.

Het team komt voort uit het Formule 1-team van Minardi. Dit is het gevolg van een overname door Red Bull, dat zo een tweede team op de startgrid kreeg naast Red Bull Racing. De naam Scuderia Toro Rosso is de Italiaanse vertaling van 'Team Red Bull'. Er is gekozen voor deze naam omdat Minardi een (deels) Italiaans team was waar nog steeds Italiaanse monteurs werken.

Achtergrond[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Minardi voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Minardi nam deel aan de Formule 1 van 1985 tot en met 2005. Hoewel het team vele fans had, was het een van de minst competitieve teams in de sport. Nooit werd er een podiumfinish behaald en slecht enkele malen wist men in de punten te finishen. Eigenaar Paul Stoddard verkocht het team in 2005 aan Red Bull eigenaar Dietrich Mateschitz, aangezien ze volgens hem het team verder konden brengen dan hijzelf [1]. Na de overname kwam 50% van de aandelen in handen van voormalig Formule 1 coureur en ex Competitions Director van BMW Gerhard Berger, die daarmee tevens adviseur van het team werd. Eind 2008 kocht Red Bull deze aandelen terug, waarna men wederom voor 100% eigenaar werd van Torro Rosso.

Na de overname werd Paul Stoddard als teambaas vervangen door Franz Tost en ook de naam Minardi werd na de overname niet behouden. Wel besloot om te verwijzen naar de Italiaanse roots. Red Bull koos daarom initieel voor de naam 'Squadra Toro Rosso', maar veranderde dit later in 'Scuderia Toro Rosso'. Bij de overname werd afgesproken dat, sowieso tot en met 2007, de basis van het team in Faenza, Italië zou blijven. Toro Rosso werd een ’Rookie Team’ van Red Bull Racing. Red Bull Racing kon hiermee talentvolle coureurs laten racen in de Formule 1, maar ook kregen ze met twee teams een grotere invloed in de sport.

Geschiedenis[bewerken]

Seizoen 2006[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2006 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2006 waren Vitantonio Liuzzi en Scott Speed de coureurs van het team, met de Zwitser Neel Jani als reservecoureur. Liuzzi had in het voorgaande jaar al enkele races gereden voor Red Bull Racing, terwijl Speed in de Formule 1 terechtkwam via de Red Bull Driver Search in de Verenigde Staten.

Het door Toro Rosso in 2006 gebruikte chassis, de STR1, was een aangepaste versie van het door Red Bull Racing gebruikte chassis van 2005, de RB1. Enkele teams waren van mening dat dit tegen de afspraken van het Concorde Agreement was. Hierin was afgesproken dat ieder team zijn eigen auto diende te ontwerpen. Toro Rosso claimde dat de STR1 van origine was ontworpen door Jaguar Racing in 2004, de voorganger van Red Bull Racing, en dat de rechten lagen bij moederbedrijf Ford.

Scott Speed tijdens de Grote Prijs van Canada 2006

Daarnaast maakte het team gebruik van oude Cosworth 3.0 liter V10 krachtbronnen, terwijl de overige deelnemers gebruik maakten van de nieuwe 2.4 liter V8. Wel werd het toerental teruggeschroefd om niet te krachtig te zijn ten opzichte van de nieuwe V8's. De aanvraag voor het gebruik van de oude motoren was gedaan door Minardi en bleef na de overname door Toro Rosso in stand. Minardi behoorde tot de financieel zwakkere teams en behoefde hiermee geen grote kosten te maken voor de nieuwe V8. Na de overname door Red Bull, kwamen overige teams als Super Aguri en Midland F1 Racing in protest, omdat zij vonden dat de beslissing was genomen op basis van de financiële positie van Minardi. Toro Rosso had, naar hun mening, voldoende middelen om met de V8 te racen. Gedurende het seizoen wisten de overige teams hun nieuwe V8's te ontwikkelen, waardoor Toro Rosso het steeds moeilijker kreeg, voornamelijk in de kwalificaties. Toro Rosso deed daarom de aanvraag om een extra 500 rpm te mogen gebruiken. De FIA stond echter een extra 300 rpm toe.

De Toro Rosso's konden, ondanks de verouderde motor, nog vrij goed meekomen met de nieuwe generatie. De achtste plaats van Liuzzi in de Grote Prijs van de Verenigde Staten is het beste resultaat van Toro Rosso-team dat jaar.

Op 1 november 2006 nam Alex Hitzinger tijdelijk de positie van Gabriele Tredozi als technisch directeur over.[2]

Seizoen 2007[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2007 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2007 werd met dezelfde coureurs gereden. Alleen Neel Jani werd als testcoureur vervangen door Sébastien Bourdais. De wagen voor het 2007 seizoen (de STR2) was vrijwel gelijk aan de auto van het moederteam Red Bull Racing. De auto werd namelijk door hetzelfde bedrijf ontworpen Red Bull Technology. In 2007 switchte Red Bull Racing van Ferrari naar Renault motoren en om het contract met Ferrari toch te respecteren, nam Toro Rosso dit contract over. Dit betekende dat ook Toro Rosso nu gebruik kon maken van de 2.4 liter V8 motoren. In de technische staf werd tijdelijke kracht Alex Hitzinger als technisch directeur vervangen door Giorgio Ascanelli.

Sebastian Vettel tijdens de Grote Prijs van Italië 2007

Het 2007 seizoen was, als gevolg van een slechte betrouwbaarheid en fouten van coureurs, een teleurstellend jaar voor Toro Rosso. In de week voor de Grote Prijs van Hongarije wordt Scott Speed na een lang slepend conflict met Franz Tost en Gerhard Berger aan de deur gezet en vervangen door BMW Sauber testcoureur Sebastian Vettel. Niet veel later werd Vettel ook vastgelegd voor het seizoen 2008.

De jonge Duitser is met name op het einde van het seizoen sterk bezig: tijdens de verregende Grote Prijs van Japan ligt hij op podiumkoers maar verslikt zich in een safety car-situatie. Vettel knalde hierbij op de Red Bull van Mark Webber, terwijl hij op dat moment derde lag. Ook Liuzzi had een ongelukklige race. Hij finishte weliswaar binnen de punten, maar als gevolg van een tijdstraf van 25 seconden voor het inhalen onder de gele vlag, eindigde hij alsnog buiten de punten. Een week later, tijdens de Grote Prijs van China, behaalde Toro Rosso hun beste resultaat. Sebastian Vettel finishte als vierde en Vitantonio Liuzzi als zesde. Hiermee werden 8 punten gescoord voor het team. Ook voor beide coureurs waren dit de beste resultaten uit hun carrières.

Seizoen 2008[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2008 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Scuderia Toro Rosso's voor het seizoen 2008 waren meervoudig Champ Car kampioen Sébastien Bourdais en Sebastian Vettel. Eerste coureur Bourdais reed met startnummer 14 en tweede coureur Vettel met nummer 15. Het 2008 seizoen was het eerste volledige seizoen waaraan Sebastiaan Vettel deelnam.

Bourdais scoorde zijn eerste Formule 1-punten, met een zevende plaats, tijdens de Grote Prijs van Australië. Vettel scoorde zijn eerste punten, met een vijfde plaats, tijdens de Grote Prijs van Monaco. Gedurende het seizoen ontwikkelde het team zich steeds verder. Zo reden beide coureurs tijdens de Grote Prijs van België een langere periode in de topzes en in de laatste ronde zelfs als 3e en 4e. Het was echter een natte race en aangezien de overige teams op regenbanden reeds, eindigden de Toro Rosso coureurs uiteindelijk op de 5e en 7e plaats. Het team ging hiermee Honda voorbij in het constructeurskampioenschap en men kwam op gelijke hoogte met Williams.

Sebastian Vettel tijdens de Grote Prijs van Italië 2008

De grootste verrassing van het seizoen kwam tijdens de Grote Prijs van Italie op het circuit van Monza. Sebastian Vettel behaalde op een natte baan zowel de eerste pole position als de eerste overwinning van hemzelf als het team. Het was daarnaast ook de eerste overwinning van een ander Italiaans team dan Ferrari sinds 1957 en de eerste overwinning van een Ferrari klantenteam. Vettel kwam uiteindelijk 12 seconden eerder over de finish dan nummer twee Heikki Kovalainen. Ook in de hier opvolgende race, de Grote Prijs van Singapore (de eerste nachtrace ooit), was Vettel in vorm. Hij kwalificeerde zich als 7e en finishte als 5. Bourdais wist in deze race niet verder te komen dan de 12e positie.

Tijdens de volgende race, in Japan, toonde Vettel zijn klasse opnieuw. Hij finishte als 6e. Bourdais reed ook een goede tijd, tot het moment dat Felipe Massa, op dat moment 8e, hem probeerde in te halen. Vlak nadat Bourdais de pits had verlaten, probeerde Massa hem in te halen. Beide auto's raakten elkaar in de eerste bocht en als gevolg hiervan spinde Massa. Massa zou later als 8e finishen en Bourdais als 6e, maar Bourdais kreeg voor de botsing een straf van 25 seconden opgelegd. Hiermee viel hij terug naar de tiende positie. Bourdais bleef volhouden dat de botsing niet zijn schuld was.

Met zijn goede prestaties verdiende Vettel een plaats bij moederteam Red Bull voor het 2009 seizoen. Vettel scoorde uiteindelijk 35 van 39 de door Toro Rosso behaalde punten. Dit was het enige jaar dat het team van Toro Rosso beter presteerde dan de grote broer Red Bull.

Seizoen 2009[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2009 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Na het vertrek van Sebastian Vettel naar Red Bull, werd 9 januari 2009 bekend dat Sébastien Buemi de eerste rijder zou worden van het team Scuderia Toro Rosso.[3] In de winter voorafgaande aan het seizoen was er, na het succesvolle afgelopen seizoen, ook van andere coureurs veel interesse om voor Toro Rosso te mogen rijden. Uiteindelijk behield Sébastien Bourdais ook in 2009 zijn plek bij het team.

Sébastien Buemi tijdens de Grote Prijs van Duitsland 2009

De nieuwe wagen van Toro Rosso, de STR4, werd onthuld op 9 maart 2009. Ook deze auto was oorspronkelijk ontworpen door Adrian Newey voor het team van Red Bull en vertoonde dan ook veel gelijkenissen met Red Bull's RB5. Toch gaf teambaas Franz Tost voor het begin van het seizoen aan dat het lastig zou worden om de prestaties van 2008 te evenaren. Op 16 juli 2009 maakte het team bekend dat het contract van Bourdais met onmiddellijke ingang werd ontbonden als het gevolg van tegenvallende resultaten. Als vervanger werd 4 dagen later Jaime Alguersuari vastgelegd. De Spanjaard werd met zijn 19 jaar tevens de jongste rijder ooit die aan een Grote Prijs deelnam.[4] Ook WRC kampioen Sébastien Loeb was mogelijk in beeld als vervanger, maar hij wist geen superlicentie te bemachtigen.

Toro Rosso eindigde het 2009 seizoen op de 10e plaats in het kampioenschap met een schamele acht punten. Er was echter goede hoop voor het volgende seizoen, omdat het team gedurende 2009 steeds beter ging presteren. Dit bleek ook wel uit het feit dat Buemi punten wist te scoren gedurende de laatste twee race. Algersuari wist tijdens dit seizoen geen punten te scoren.

Seizoen 2010[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2010 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Jaime Alguersuari tijdens de Grote Prijs van Canada 2010

Toro Rosso bevestigde voor de start van het seizoen dat Sébastien Buemi [5] en Jaime Alguersuari [6] ook in 2010 voor het team gingen rijden.

Alguersuari scoorde zijn eerste WK-punten tijdens de Grote Prijs van Maleisië. Als gevolg van de nieuwe puntentelling, waarbij de eerste 10 coureurs punten scoren, wist hij met een negende plaats twee punten te scoren. Tijdens de Grote Prijs van Spanje wist hij, ondanks een drive-through penalty, een punt te scoren. Dit was mede te danken aan de crash van Lewis Hamilton. Pas in de laatste race van het seizoen, de Grote Prijs van Abu Dhabi, wist Alguesuari nogmaals twee punten te scoren. Ook Buemi wist viermaal binnen de punten te finishen en behaalde hiermee een totaal van 8 punten.

Het team van Toro Rosso eindigde uiteindelijk op de negende plaats met 13 punten.

Seizoen 2011[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2011 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Zowel Sébastien Buemi en Jaime Alguersuari mochten nogmaals een seizoen rijden voor Toro Rosso. Daarnaast werd Daniel Ricciardo vastgelegd als reserve- en testcoureur van het team. Ook mocht hij tijdens de vrije trainingen van iedere Grote Prijs in de STR6 stappen. Deze STR 6 werd op 1 februari gepresenteerd in Valencia en was de eerste auto die volledig door het team was ontworpen en geproduceerd. Zijn voorgangers kwamen van de tekentafel van Red Bull.

Jaime Alguersuari tijdens de Grote Prijs van Canada 2011

In de openingsrace van het seizoen, in Australië finishte Buemi als achtste en behaalde daarmee direct vier punten. Tijdens de Grand Prix van Maleisië scoorden beide coureurs geen punten, maar in de kwalificatie van derde race van het seizoen, in China stonden Buemi en Algersuari in de top 10. Helaas voor het team was Alguersuari tijdens de race de enige uitvaller en finishte Buemi op een teleurstellende 14e plaats. In Turkije finishte Buemi als negende, terwijl de hierop volgende race, in Spanje, wederom uitliep op een teleurstelling. In Monaco wist Buemi één punt te scoren, maar Alguersuari crashte met Vitaly Petrov. Als gevolg hiervan werd de race stilgelegd. Tijdens de Grand Prix van Canada wist Toro Rosso, voor het eerst sinds de Grand Prix van Australië in 2009, met beide auto's in de punten te finishen. Alguersuari finishte als achtste en Buemi als tiende.

In de Grand Prix van Groot-Brittannië scoorde Alguersuari één punten en Buemi viel uit, na in aanraking te zijn gekomen Di Resta. Geen van beide coureurs scoorde punten in Duitsland, maar er was opnieuw een dubbelfinish in de punten in Hongarije. In deze race behaalde Buemi een keurige achtste plaats, nadat hij als 23e was gestart. In België viel Alguersuari al in de eerste ronde uit na een aanvaring met Bruno Senna. Ook Buemi viel in deze race uit na contact met [Sergio Perez]]. Beide coureurs scoorden punten in Monza, waarbij Alguersuari met een zevende plaats zijn beste resultaat ooit behaalde. Buemi kwam als tiende over de finish. In Singapore finishte Buemi als 12e en Alguersuari als 21e.

Bij de Japanse Grand Prix werd Alguersuari vijftiende, terwijl Buemi uitviel als gevolg van een los wiel. In Korea behaalde Toro Rosso, als gevolg van hun hoge topsnelheid, een goed resultaat. Buemi werd negende en Algersuari werd, als gevolg van een inhaalactie op Nico Rosberg in de laatste ronde, zevende. Alguersuari werd achste in India, Buemi viel uit. In Abu Dhabi werden er geen punten gescoord, Alguersuari kwam als 15e over de finish en Buemi kende zijn derde uitvalbeurt en vier races. In de laatste Grand Prix van het seizoen, Brazilië finishten beide coureurs met een elfde en twaalfde plaats buiten de punten.

Seizoen 2012[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2012 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Toro Rosso tijdens de test in Jerez 2012

Op 14 december 2011 werd bekendgemaakt dat Toro Rosso coureurs Sébastien Buemi en Jaime Alguersuari voor het seizoen 2012 plaats moesten maken voor Daniel Ricciardo en Jean-Éric Vergne. Teambaas Franz Tost noemde het team ook wel een "rookie training school"', het team bood immers een geweldige kans voor talenten om zich te laten zien in de Formule 1. Nadat er punten werden gescoord in de eerste twee races, verloor Toro Rosso geleidelijk aan de aansluiting met de overige teams. Pas in de twaalfde race van het seizoen, in België wist men weer punten te scoren. Het was met een negende plaats voor Ricciardo en een achtste plaats voor Vergne ook gelijk een dubbelfinish in de punten.

Ook in de technische staf vonden er veranderingen plaats. Gedurende het seizoen, op 6 september 2012, maakte het team bekend dat men James Key had aangetrokken als technisch directeur. Hij verving hiermee Giorgio Ascanelli.

De tweede helft van het seizoen verliep voor Toro Rosso beter dan de eerste helft. Ricciardo wist na Belgie ook in Singapore, Japan, Korea en Abu Dhabi in de punten te finishen, al was zijn beste resultaat in die periode negende. Vergne scoorde tweemaal een achtste plaats, namelijk in Korea en Brazilië. In totaal behaalde Toro Rosso in 2012 maar 26 punten en finishte het als negende. Hiermee wist Toro Rosso alleen Caterham, Marussia en HRT achter zich te houden.

Seizoen 2013[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2013 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Seizoen 2014[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2014 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2014 vormen Daniil Kvyat en Jean-Eric Vergne het rijdersduo van het team. Later dat jaar is er groot nieuws wanneer bekendgemaakt wordt dat de dan pas 16-jarige Max Verstappen zijn Formule 1-debuut gaat maken voor het team. Verstappen krijgt in 2015 een racezitje en mag in 2014 een aantal vrije trainingen afwerken als voorbereiding op het seizoen 2015. Hierop komt echter veel kritiek los. FIA-president Jean Todt noemt Verstappen te jong voor de Formule 1[7] en oud-Formule 1-kampioen Jacques Villeneuve noemt het debuut van Verstappen een belediging voor de Formule 1.[8] Hierop scherpt de FIA de regels voor de Formule 1 aan. Het is vanaf 2016 niet meer mogelijk om zonder rijbewijs en zonder twee jaar race-ervaring een Formule 1-debuut te maken.

Seizoen 2015[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Formule 1 in 2015 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Max Verstappen en Carlos Sainz vormen het jonge rijdersduo voor Scuderia Toro Rosso in 2015. Beide coureurs debuteren in de formule 1, waarbij Max Verstappen op 17- jarige leeftijd zijn debuut maakt. De beide coureurs zijn zonen van voormalig autocoureurs. Max Verstappen is de zoon van voormalig Formule 1 coureur Jos Verstappen, en Carlos Sainz Jr. is de zoon van voormalig Rallykampioen Carlos Sainz Sr. Tijdens de eerste race, de GP van Australië kenden beide coureurs een goed debuut. Sainz wist zijn eerste WK punten te scoren en Verstappen viel rijdende op een zevende positie uit met een defecte Renault motor. Verstappen rekende direct af met alle criticasters met een foutloos debuutweekend.

Tijdens zijn tweede race, de Grote Prijs van Maleisië pakt Verstappen met een zevende plaats zijn eerste WK punten. Hiermee vestigt Verstappen een record door als jongste formule 1 coureur ooit WK punten te behalen. De eerste helft van het seizoen wordt Verstappen geplaagd door veel technische problemen met de Renault motor, daar waar Sainz nog een aantal WK punten behaald. In de eerste vrije training voor de GP van Monaco schittert Verstappen met een tweede plaats. Tijdens de race heeft Verstappen een zware crash met Lotus coureur Romain Grosjean.

In de tweede seizoenshelft zijn de rollen tussen Sainz en Verstappen omgedraaid. Sainz heeft vaak te maken met technisch malheur en Verstappen scoort liefst zes races op rij WK punten. Hoogtepunten hierbij zijn de vierde plaats tijdens de GP van Hongarije. Deze vierde plaats evenaart Max Verstappen tijdens de GP van Amerika.

Het team van Scuderia Toro sluit het seizoen af op een zevende positie, waarbij het 67 WK punten behaald. Verstappen haalt liefst 49 WK punten in zijn debuutjaar en teamgenoot Sainz is goed voor 18 WK punten. Aan het einde van het formule 1 seizoen maakt Scuderia Toro Rosso bekend dat het in 2016 uitkomt met Ferrari motoren. [9]

Resultaten[bewerken]

Legenda
Resultaat
Winnaar
2e plaats
3e plaats
Gefinisht, in punten
Gefinisht, geen punten
Niet geklasseerd (NC)
Niet gefinisht (DNF)
Niet gekwalificeerd (DNQ)
Gediskwalificeerd (DSQ)
Niet gestart (DNS)
Niet deelgenomen (DNP)
Uitgesloten (EX)

P Pole position

F Snelste ronde

Jaar Chassis Motor Banden Coureurs 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Punten WK-plaats
2006 STR1 Cosworth TJ2005 V10 M BHR
Vlag van Bahrein
MAL
Vlag van Maleisië
AUS
Vlag van Australië
SMR
Vlag van San Marino
EUR
Vlag van Europa
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
CAN
Vlag van Canada
USA
Vlag van Verenigde Staten
FRA
Vlag van Frankrijk
GER
Vlag van Duitsland
HUN
Vlag van Hongarije
TUR
Vlag van Turkije
ITA
Vlag van Italië
CHN
Vlag van China
JPN
Vlag van Japan
BRA
Vlag van Brazilië
1 9e
Vlag van Italië Vitantonio Liuzzi 11 11 DNF 14 DNF 15 10 13 13 8 13 10 DNF DNF 14 10 14 13
Vlag van Verenigde Staten Scott Speed 13 DNF 9 15 11 DNF 13 DNF 10 DNF 10 12 11 13 13 14 18 11
2007 STR2 Ferrari 056 2.4 V8 B AUS
Vlag van Australië
MAL
Vlag van Maleisië
BHR
Vlag van Bahrein
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
USA
Vlag van Verenigde Staten
FRA
Vlag van Frankrijk
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
EUR
Vlag van Europa
HUN
Vlag van Hongarije
TUR
Vlag van Turkije
ITA
Vlag van Italië
BEL
Vlag van België
JPN
Vlag van Japan
CHN
Vlag van China
BRA
Vlag van Brazilië
8 7e
Vlag van Italië Vitantonio Liuzzi 14 17 DNF DNF DNF DNF 17 DNF 16 DNF DNF 15 17 12 9 6 13
Vlag van Verenigde Staten Scott Speed DNF 14 DNF DNF 9 DNF 13 DNF DNF DNF
Vlag van Duitsland Sebastian Vettel 16 19 18 DNF DNF 4 DNF
2008 STR2B
STR3
(Julie[10])
Ferrari 056 2.4 V8 B AUS
Vlag van Australië
MAL
Vlag van Maleisië
BHR
Vlag van Bahrein
ESP
Vlag van Spanje
TUR
Vlag van Turkije
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
FRA
Vlag van Frankrijk
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
GER
Vlag van Duitsland
HUN
Vlag van Hongarije
EUR
Vlag van Europa
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
JPN
Vlag van Japan
CHN
Vlag van China
BRA
Vlag van Brazilië
39 6e
Vlag van Frankrijk Sébastien Bourdais 7 DNF 15 DNF DNF DNF 13 17 11 12 18 10 7 18 12 10 13 14
Vlag van Duitsland Sebastian Vettel DNF DNF DNF DNF 17 5 8 12 DNF 8 DNF 6 5 1P 5 6 9 4
2009 STR4 Ferrari 056 2.4 V8 B AUS
Vlag van Australië
MAL1
Vlag van Maleisië
CHN
Vlag van China
BHR
Vlag van Bahrein
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
TUR
Vlag van Turkije
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
GER
Vlag van Duitsland
HUN
Vlag van Hongarije
EUR
Vlag van Europa
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
JPN
Vlag van Japan
BRA
Vlag van Brazilië
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
8 10e
Vlag van Frankrijk Sébastien Bourdais 8 10† 11 13 DNF 8 18 DNF DNF
Vlag van Spanje Jaime Alguersuari 15 16 DNF DNF DNF DNF 14 DNF
Vlag van Zwitserland Sébastien Buemi 7 16† 8 17 DNF DNF 15 18 16 16 DNF 12 13 DNF DNF 7 8
2010 STR5 Ferrari 056 2.4 V8 B BHR
Vlag van Bahrein
AUS
Vlag van Australië
MAL
Vlag van Maleisië
CHN
Vlag van China
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
TUR
Vlag van Turkije
CAN
Vlag van Canada
EUR
Vlag van Europa
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
GER
Vlag van Duitsland
HUN
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
JPN
Vlag van Japan
KOR
Vlag van Zuid-Korea
BRA
Vlag van Brazilië
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
13 9e
Vlag van Zwitserland Sébastien Buemi 16 DNF 11 DNF DNF 10 16 8 9 12 DNF 12 12 11 14 10 DNF 13 15
Vlag van Spanje Jaime Alguersuari 13 11 9 13 10 11 12 12 13 DNF 15 DNF 13 15 12 11 11 11 9
2011 STR6 Ferrari 056 2.4 V8 P AUS
Vlag van Australië
MAL
Vlag van Maleisië
CHN
Vlag van China
TUR
Vlag van Turkije
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
EUR
Vlag van Europa
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
GER
Vlag van Duitsland
HUN
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
JPN
Vlag van Japan
KOR
Vlag van Zuid-Korea
IND
Vlag van India
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
BRA
Vlag van Brazilië
41 8e
Vlag van Zwitserland Sébastien Buemi 8 13 14 9 14 10 10 13 DNF 15 8 DNF 10 12 DNF 9 DNF DNF 12
Vlag van Spanje Jaime Alguersuari 11 14 DNF 16 16 DNF 8 8 10 12 10 DNF 7 21 15 7 8 15 11
2012 STR7 Ferrari 056 2.4 V8 P AUS
Vlag van Australië
MAL
Vlag van Maleisië
CHN
Vlag van China
BHR
Vlag van Bahrein
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
EUR
Vlag van Europa
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
GER
Vlag van Duitsland
HUN
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
JPN
Vlag van Japan
KOR
Vlag van Zuid-Korea
IND
Vlag van India
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
USA
Vlag van Verenigde Staten
BRA
Vlag van Brazilië
26 9e
Vlag van Australië Daniel Ricciardo 9 12 17 15 13 DNF 14 11 13 13 15 9 12 9 10 9 13 10 12 13
Vlag van Frankrijk Jean-Éric Vergne 11 8 16 14 12 12 15 DNF 14 14 16 8 DNF DNF 13 8 15 12 DNF 8
2013 STR8 Ferrari 056 2.4 V8 P AUS
Vlag van Australië
MAL
Vlag van Maleisië
CHN
Vlag van China
BHR
Vlag van Bahrein
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
GER
Vlag van Duitsland
HUN
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
KOR
Vlag van Zuid-Korea
JPN
Vlag van Japan
IND
Vlag van India
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
USA
Vlag van Verenigde Staten
BRA
Vlag van Brazilië
33 8e
Vlag van Australië Daniel Ricciardo DNF 18 7 16 10 DNF 15 8 12 13 10 7 DNF DNF 13 10 16 11 10
Vlag van Frankrijk Jean-Éric Vergne 12 10 12 DNF DNF 8 6 DNF DNF 12 12 DNF 14 DNF 12 13 17 16 15
2014 STR9 Renault Energy F1-2014 V6 P AUS
Vlag van Australië
MAL
Vlag van Maleisië
BHR
Vlag van Bahrein
CHN
Vlag van China
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
AUT
Vlag van Oostenrijk
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
GER
Vlag van Duitsland
HUN
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
JPN
Vlag van Japan
RUS
Vlag van Rusland
USA
Vlag van Verenigde Staten
BRA
Vlag van Brazilië
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
30 7e
Vlag van Rusland Daniil Kvyat 9 10 11 10 14 DNF DNF DNF 9 DNF 14 9 11 14 11 14 15 11 DNF
Vlag van Frankrijk Jean-Éric Vergne 8 DNF DNF 12 DNF DNF 8 DNF 10 13 9 11 13 6 9 13 10 13 12
2015 STR10 Renault Energy F1-2015 V6 P AUS
Vlag van Australië
MAL
Vlag van Maleisië
CHN
Vlag van China
BHR
Vlag van Bahrein
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
AUT
Vlag van Oostenrijk
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
HUN
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
JPN
Vlag van Japan
RUS
Vlag van Rusland
USA
Vlag van Verenigde Staten
MEX
Vlag van Mexico
BRA
Vlag van Brazilië
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
67 7e
Vlag van Nederland Max Verstappen DNF 7 17* DNF 11 DNF 15 8 DNF 4 8 12 8 9 10 4 9 9 16
Vlag van Spanje Carlos Sainz jr. 9 8 13 DNF 9 10 12 DNF DNF DNF DNF 11 9 10 DNF 7 13 DNF 11
2016 STR11 Ferrari 059/4 V6 P AUS
Vlag van Australië
BHR
Vlag van Bahrein
CHN
Vlag van China
RUS
Vlag van Rusland
ESP
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
EUR
Vlag van Azerbeidzjan
AUT
Vlag van Oostenrijk
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
HUN
Vlag van Hongarije
GER
Vlag van Duitsland
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
MAL
Vlag van Maleisië
JPN
Vlag van Japan
USA
Vlag van Verenigde Staten
MEX
Vlag van Mexico
BRA
Vlag van Brazilië
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
17 6e
Vlag van Nederland Max Verstappen 10 6 8 DNF
Vlag van Spanje Carlos Sainz jr. 9 DNF 9 12
Jaar Chassis Motor Banden Coureurs 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Punten WK-plaats

† Er zijn alleen halve punten toegekend omdat minder dan 75% van de raceafstand is gereden.
≠ De coureur heeft 90% van race voltooid. Daarom heeft hij toch punten gekregen.
* Niet gefinisht, wel geklasseerd.

Externe links[bewerken]