Hugo Chávez

Hugo Chávez
Naam	Hugo Rafael Chávez Frías
Geboren	28 juli 1954
Functie	President van Venezuela
Sinds	2 februari 1999
Voorganger	Rafael Caldera
Partij	Verenigde Socialistische Partij van Venezuela
Website
Portaal    Politiek

Hugo Rafael Chávez Frías (Sabaneta, 28 juli 1954) is de 61ste president van Venezuela sinds 1999.

Hij groeide op in een arbeidersgezin in Sabaneta, Barinas, en werd beroepsmilitair. Nadat hij ontevreden werd over het puntofijismo, het Venezolaanse politieke systeem, dat hij corrupt en ondemocratisch vond, richtte hij in het begin van de tachtiger jaren de geheimzinnige Revolutionaire Bolivariaanse Beweging-200 (MBR-200) op, om dat systeem omver te werpen. Nadat de Democratische Actie-regering van president Carlos Andres Perez de gewelddadige onderdrukking beval van protesten tegen bezuinigingen, voerde Chávez de MBR-200 aan in een mislukte staatsgreep tegen de regering in 1992, waarvoor hij werd opgesloten.

Nadat hij na twee jaar de uit gevangenis kwam, richtte hij een sociaaldemocratische politieke partij op, de Beweging van de Vijfde Republiek, en werd in 1998 verkozen tot president van Venezuela. Vervolgens introduceerde hij een nieuwe grondwet waarin gemarginaliseerde groepen meer rechten kregen en hij veranderde de structuur van de Venezolaanse regering. Hij werd in 2000 herkozen. Tijdens zijn tweede presidentiële termijn, introduceerde hij een systeem van Bolivariaanse missies, gemeenteraden en door de werknemer beheerde coöperaties, evenals een programma van landhervorming, terwijl hij ook diverse belangrijke industrieën nationaliseerde. De oppositie, die hem inmiddels verweet een populist te zijn die de democratie aan het uithollen was en in toenemende mate autoritair, probeerde hem uit de macht te zetten, zowel door middel van een mislukte militaire coup in 2002 als door een referendum in 2004. In 2005 verkondigde hij openlijk zijn trouw aan het socialisme, en hij werd in 2006 opnieuw gekozen tot president gekozen, waarop hij in 2007 zijn nieuwe politieke partij, de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela, oprichtte. Hoewel hij heeft geleden aan kanker in 2011, heeft Chávez verklaard dat hij opnieuw verkiesbaar is als president bij de presidentsverkiezingen in 2012.

Hij is een zelfverklaard anti-imperialist en een luidruchtig tegenstander van het neoliberalisme en het kapitalisme in het algemeen, en Chávez is een opvallende tegenstander van het buitenlands beleid van de Verenigde Staten. Hij heeft een bondgenootschap met de socialistische regeringen van Fidel en Raúl Castro in Cuba, Evo Morales in Bolivia, Rafael Correa in Ecuador en Daniel Ortega in Nicaragua. Zijn presidentschap wordt gezien als een onderdeel van de "Draai naar Links" in Latijns-Amerika. Hij steunde Latijns-Amerikaanse en Caribische samenwerking en hij was medeoprichter van de Unie van Zuid-Amerikaanse Naties, het Bolivariaanse Alliantie voor de Amerika's, de Bank van het Zuiden, en het regionale televisie-netwerk TeleSUR. Hij is een zeer controversieel en verdeeldheid zaaiend figuur zowel in het binnenland als in het buitenland, zijn politieke invloed in Latijns-Amerika bracht TIME Magazine ertoe om hem in de lijst van 's werelds 100 meest invloedrijke mensen in zowel 2005 als 2006 op te nemen.

Vroege jaren

Kindertijd: 1954–1970

Sabaneta, Barinas, waar Chávez is geboren en opgegroeid.

Hugo Chávez werd geboren op 28 juli 1954 in Sabaneta in de deelstaat Barinas in Venezuela als zoon van een leraarsechtpaar van Indiaanse afkomst. Hugo heeft zijn jeugd beschreven als "arm ... erg gelukkig", en ondervond "nederigheid, armoede, pijn, soms ook niets te eten", en "de onrechtvaardigheid van deze wereld".

Volgens de Julián Pino Elementary School, waren Chávez hobby's tekenen, schilderen, honkbal en geschiedenis. Hij was vooral geïnteresseerd in de 19e-eeuwse federalistische generaal Ezequiel Zamora, in wiens leger zijn eigen overgrootvader had gediend. Chávez heeft zijn jeugd omschreven als 'een normale jongen "zonder" politieke motivatie ", en dat hij zijn tijd besteede aan school studies, het spelen van honkbal en achter de meisjes aan zitten.

Militaire Academie: 1971-1975

Toen Chávez zeventien jaar was, ging hij naar de Venezolaanse Academie voor Militaire Wetenschappen in Caracas. Als inwoner van Caracas zag hij de grote verschillen van arm en rijk in Venezuela en besloot hij zich in te zetten voor sociale gelijkheid. Ook begon hij betrokken te raken bij lokale activiteiten buiten de militaire school. Hij speelde zowel honkbal als softbal met het Criollitos de Venezuela-team. Andere hobby's van hem waren het schrijven van gedichten, verhalen en theaterstukken, schilderen en het onderzoeken van het leven en het politieke denken van de 19e-eeuwse Zuid-Amerikaanse revolutionair Simón Bolívar. Hij raakte ook geïnteresseerd in de marxistische revolutionair Che Guevara (1928-1967) na het lezen van diens memoires Het dagboek van Che Guevara, maar las daarnaast boeken van een groot aantal andere personen, van Karl Marx tot Hannibal en Napoleon Bonaparte. In 1975 studeerde Chávez als een van de beste studenten af aan de militaire academie.

Vroege militaire carrière: 1976-1981

Na zijn afstuderen, werd Chávez gestationeerd Chávez als een communicatie officer bij een counterinsurgency eenheid in Barinas,. Chávez speelde in een lokaal baseball team, schreef een column voor de plaatselijke krant, oorganiseerde bingo spellen en beoordeelde op schoonheidswedstrijden. Op een gegeven moment vond hij een vooraad van marxistische literatuur in een verlaten auto doorzeefd met kogelgaten. Blijkbaar hebben deze toebehoord aan opstandelingen vele jaren eerder, hij ging deze boeken leze, het waren boeken van onderandere als Karl Marx, Vladimir Lenin en Mao Zedong, maar zijn favoriet was een werk met de titel De Tijden van Ezequiel Zamora, geschreven over de 19e -eeuwse federalistische generaal, die Chávez had bewonderd als kind. Deze boeken overtuigde Chávez van de noodzaak van een linkse regering in Venezuela.

Presidentschap

Eerste presidentieel termijn: 1999-2000

Een triomfantelijke Hugo Chávez die een bezoek brengt aan Porto Alegre, Brazilië in 2003.

De Presidentiële inhuldiging van Chávez vond plaats op 2 februari 1999, en tijdens de presidentiële eed week hij van de voorgeschreven tekst af toen hij verklaarde: "Ik zweer voor mijn volk op deze zieltogende grondwet dat ik de nodige democratische verandering zal najagen zodat the nieuwe republiek een Magna Carta zal hebben die past bij deze tijd. Vervolgens begon hij eraan om nieuwe personen te benoemen op een aantal regeringsposten, en de aanstelling van verschillende linkse bondgenoten op sleutelposities; hij maakte bijvoorbeeld Jesús Urdaneta, een van de oprichters van de MBR, verantwoordelijk voor de geheime politie, en een van de leiders van de staatsgreep van 1992, Hernán Grüber Órdeman, gouverneur van het Federale District van Caracas. Hij benoemde tevens enkele conservatieve, en gematigde figuren o regeringsposities, en hij maakte de zakenman Roberto Mandini president van de staatsoliemaatschappij, Petroleos de Venezuela. Zijn tegenstanders noemde deze groep overheidsfunctionarissen de "Boliburguesía" of de "Bolivarian bourgeoisie". en belichtten het feit dat er weinig mensen met ervaring in overheidsbestuur bij waren.

Chávez heeft een aantal wijzigingen aangebracht in zijn presidentiële privileges, zo heeft hij de presidentiële limousine geschrapt, gaf hij zijn volledige loon van 1.200 dollar per maand aan een studiefonds en werden veel vliegtuigen in handen van de overheid verkocht, ofschoon aan de andere kant veel van zijn tegenstanders hem beschuldigden van excessieve privé-uitgaven voor hemzelf, zijn familie en zijn vrienden. De betrokkenheid van een aantal van zijn naaste familieleden In de politiek van Venezuela leidde ook tot beschuldigingen van nepotisme, iets dat Chávez tegenspreekt. Ondertussen verliet hij in juni 2000 zijn vrouw Marisabel, de scheiding was januari 2004 een feit.

Hoewel hij vanaf het begin van zijn presidentschap publiekelijk krachtige revolutionaire retoriek gebruikte, was het aanvankelijke beleid van de regering-Chavez gematigd, kapitalistisch en centrum-links. Chávez geloofde in eerste instantie dat het kapitalisme nog steeds een deugdelijk economisch model was voor Venezuela, maar dat de derde weg zou moeten worden gevolgd en niet het neoliberalisme dat door de voorgaande regeringen werd uitgevoerd onder aanmoediging van de Verenigde Staten. Hij volgde de richtlijnen die werden aanbevolen door het kapitalistische Internationaal Monetair Fonds en bleef buitenlandse bedrijven aanmoedigen om in Venezuela te investeren en bezocht zelfs Wall Street in een poging om rijke beleggers er voor te interesseren. Om zijn herkenbaarheid in het buitenland te vergroten verbleef hij 52 dagen van het eerste presidentsjaar in het buitenland om verschillende nationale leiders te ontmoeten, zoals de Amerikaanse president Bill Clinton, de gouverneur van Texas George W. Bush, en de Chinese premier Jiang Zemin.

Terwijl hij nog fiscaal conservatief was, nam hij maatregelen in een poging om de armoede van de Venezolaanse arbeidersklasse te verlichten. Chávez zette onmiddellijk een programma van sociale voorzieningen in gang onder de naam Plan Bolívar 2000; het plan trad in werking op 27 februari 1999, de tiende verjaardag van het bloedbad van Caracazo. Het plan koste 113 miljoen dollar, Plan Bolívar 2000 hield in dat 70.000 officieren van het leger de straten van Venezuela ingingen waar zij wegen en ziekenhuizen moesten repareren, gratis medische zorg en vaccinaties moesten aanbieden, en voedsel tegen lage prijzen moesten verkopen. Chávez zelf beschreef het plan als; "Tien jaar geleden kwamen we om de mensen af te slachten. Nu gaan we ze vervullen van liefde. Ga en kam het land uit, zoek en vernietig de armoede."ref>Chávez geciteerd in Jones 2007. p. 231</ref> Om zijn laatste gedachten en plannen uit te leggen aan het Venezolaanse volk, begon hij in mei met zijn eigen zondagochtend radioshow, Alo Presidente (Hallo, president), op het staatsradionetwerk, evenals een donderdagavond tv-show, De Frente con el Presidente (Oog in oog met de president). Hij vervolgde dit met zijn eigen krant, El Correo del Presidente (De post van de President), opgericht in juli, waarvoor hij optrad als hoofdredacteur, maar die later werd gesloten door beschuldigen van corruptie binnen het bestuur. In zijn televisie- en radioshows beantwoordde hij telefoontjes van burgers, besprak zijn laatste beleid, zong liedjes en vertelde grappen; uniek in Latijns-Amerika en de rest van de wereld.

Constitutionele hervorming

Chávez houd een miniatuur kopie vast van de grondwet van Venezuela uit 1999 op het Wereld Sociaal Forum in 2005 gehouden in Brazilië.

Chávez riep op voor een publiekelijk referendum - iets wat vrijwel onbekend was in Venezuela op het moment - hij hoopte dat de mensen hem zouden ondersteunen met zijn plannen om een grondwetgevende vergadering samen te stellen, samengesteld uit vertegenwoordigers uit heel Venezuela, alsook van inheemse stammen, die de grondwet zou kunnen herschrijven. Het referendum werd gehouden op 25 april 1999, en was een overweldigend succes voor Chávez, 88% van de kiezers steunde het voorstel.

Na dit, riep Chávez op tot een verkiezing die plaats zou vinden op 25 juli, waarin de leden van de constitutionele vergadering zouden worden gekozen. Van de 1.171 kandidaten die zich kandidaat stelde voor de verkiezingen, waren meer dan 900 van hen tegenstanders van Chávez, maar ondanks dit, wonen zijn aanhangers een andere overweldigende verkiezingsoverwinning, met 125 zetels (95% van het totaal), met inbegrip van al die behoren tot inheemse stammen, terwijl de oppositie slechts 6 zetels kreeg. Op 12 augustus 1999, heeft de nieuwe grondwetgevende vergadering voor een voorstel gestemd om zichzelf de kracht te geven om overheidsinstellingen af te kunnen schaffen en ambtenaren die corrupt zijn te kunnen ontslaan.

Tweede presidentieel termijn: 2000-2006

Onder de nieuwe grondwet, was het wettelijk verplicht dat er nieuwe verkiezingen werden gehouden om het parlement en de president te kiezen. De presidentsverkiezingen van 2000 zouden een deel worden van een grote "megaverkiezing", het was de eerste keer in de geschiedenis van Venezuela dat de president, gouverneurs, nationale en regionale congresleden, burgemeesters en wethouders zou worden gekozen op de dezelfde dag. Voor de positie van president, de grootste uitdager van Chávez bleek zijn voormalige vriend en mede-samenzweerder in de 1992 staatsgreep, Francisco Arias Cárdenas. Hoewel sommige van zijn aanhangers bang waren dat de aanhangers in de middenklasse die hem eerst hadden gesteund nu niet meer op hem zouden gaan stemmen, werd Chávez herkozen met 59,76% van de stemmen, een grotere meerderheid dan zijn verkiezingsoverwinning in 1998, nog steeds ontving hij de meeste steun van de armere sectoren van de Venezolaanse samenleving.

Dat zelfde jaar, Chávez versterkte zijn banden met de Cubaanse regering van Fidel Castro door de ondertekening van een overeenkomst op grond waarvan Venezuela 53.000 vaten olie per dag zou leveren tegen gunstige tarieven aan Cuba, in ruil daarvoor ontving Venezuela 20.000 getrainde Cubaanse medici en leraren. In het daaropvolgende decennium, zou dit verhoogd worden tot 90.000 vaten per dag (in ruil voor 40.000 Cubaanse artsen en leraren), dramatisch ondersteuning van de economie van het Caribische eiland en de levensstandaard na de "Speciale Periode" van de jaren 1990. De groeiende alliantie van Venezuela met Cuba kwam op hetzelfde moment als een verslechterende relatie met de Verenigde Staten: in het najaar van 2001, net na de Amerikaans-geleide invasie van Afghanistan als vergelding voor de aanslagen van 11 september tegen de VS door islamitische militanten, liet Chávez foto's van zien van Afghaanse kinderen gedood bij een bomaanslag, bij zijn tv-show. Hij riep de Amerikaanse regering op tot het einde "van de slachting van onschuldigen. Terrorisme kan niet worden bestreden met het terrorisme." De Amerikaanse regering reageerde negatief op de opmerkingen, die werden opgepikt door de media wereldwijd.

Het tweede termijn van Chávez stond in het teken van de uitvoering van de sociale missies, zoals deze om het analfabetisme in Venezuela te elimineren.

Ondertussen hadden de parlementsverkiezingen van 2000 er toe geleid dat de aanhangers van Chávez 101 van de 165 zetels kregen in de Venezolaanse Nationale Assemblee, en dus was hij in november 2001 in staat tot het doorvoeren van 49 sociale en economische hervormingen.

Aan het begin van de 21e eeuw, was Venezuela 's werelds vijfde grootste exporteur van ruwe olie, olie was toen goed voor 85,3% van de export van het land, en het domineerde de economie van het land. Vorige regeringen hadden geprobeert om deze industrie te privatiseren, zodat Amerikaanse bedrijven een aanzienlijke mate van controle hebben over de olie, maar de regering Chávez wilde deze buitenlandse controle over de natuurlijke hulpbronnen van het land tegen houden, door de nationalisatie van een groot deel van het onder de staat gerunde oliemaatschappij, Petróleos de Venezuela (PDVSA). In 2001 introduceerde de regering een nieuwe Koolwaterstoffen wet waardoor de regering meer staat controle kreeg over de olie-industrie: ze deden dit door het verhogen van belastingen op royalty's van de oliemaatschappijen, maar ook door de invoering van de vorming van "gemengde bedrijven". Tegen 2006 waren alle van de 32 operationele overeenkomsten met prive-bedrijven in de jaren 1990 omgebouwd tot een bedrijf met ten minste 51% in handen van PDVSA.

Coup, stakingen en een referendum

Een demonstratie voor het Venezolaanse referendum van 2004 tegen Hugo Chávez, in de hoofdstad, Caracas. Het referendum werd verworpen, omdat 59% van de kiezers tegenstemde.

Op 11 april 2002 vonder er massale protesten plaats in Caracas tegen de Bolivariaanse regering, waarin wapens werden afgevuurd, en waarbij geweld volgden waarbij zowel pro-en anti-Chavez supporters, de politie en het leger bij waren betroken. Twintig mensen werden gedood en meer dan 110 raakten gewond. Een groep van hooggeplaatste anti-Chávez militaire officieren, waarschijnlijk gesteund door het bedrijfsleven, media en bepaalde politieke partijen, waren van plan om een staatsgreep tegen Chávez te plegen en gebruikte de burgerlijke onrust als een kans. Nadat de anti-Chávez militairen een sterke positie hadden verworven, besloot Chávez om af te treden, en werd overgebracht door het leger naar La Orchila, en hoewel hij verzocht om het land te mogen verlaten, weigerde hij officieel van het presidentschap af te zien. Niettemin, verklaarde de rijke zaken-leider Pedro Carmona zichzelf tot president van een interim-regering. Carmona schafte de grondwet uit 1999 af en benoemde een kleine bestuurscommissie om het land te besturen. Protesten in ondersteuning van Chavez, samen met onvoldoende ondersteuning voor Carmona's regime leidde tot het ontslag van Carmona's regering en Chávez kwam weer aan de macht op 14 april.

Chávez's reactie op de poging tot een staatsgreep was dat hij zijn beleid een klein beetje herzag, door de installering van een nieuw economisch team dat meer centristisch bleek te zijn, dat team herinstalleerde de oude raad van bestuur en managers van de staats oliemaatschappij, omdat de vervanging er van, een van de belangrijkste redenen was tot de coup. Tegelijkertijd, begon de Bolivariaanse regering met de voorbereiding op mogelijke toekomstige opstanden of zelfs een Amerikaanse invasie door het verhogen van de militaire capaciteit van het land, de aankoop van 100.000 AK-47 geweren en meerdere helikopters van Rusland, evenals een aantal aanvals vliegtuigen uit Brazilië. Ook de capaciteit van de leger troepen werden verhoogd, met het voornemen van Chávez om het aantal militaire reserves te verhogen van 50.000 tot 2.000.000.

In december 2002 werd de regering van Chávez geconfronteerd met een twee-maanden staking bij de staats oliemaatschappij toen hij wijzigingen in het management van het bedrijf wou doen. Als Wilpert merkte op: "Hoewel de oppositie het een 'algemene staking' noemt, was het eigenlijk een algemene sabotage van de olie-industrie." De regering-Chavez reageerde 19.000 stakende werknemers te ontslaan voor het illegaal verlaten van hun post, vervolgens nam hij gepensioneerde werknemers, buitenlandse aannemers en het leger in dienst om in plaats van de ontslagen werknemers hun werk te gaan doen. Deze stap beschadigde nog veder de kracht van de oppositie tegen Chavez door het verwijderen van de vele managers in de olie-industrie die voorstander waren van het omverwerpen van de regering van Chávez.

Na het mislukken van deze twee pogingen om Chávez te verwijderen van de macht, zocht de oppositie uiteindelijk de toevlucht tot juridische middelen, om hem van de macht te laten verwijderen. De grondwet van 1999 had een passage waarmee het in Venezuela mogelijk werd een terugroep referendum te organiseren, en dus riep de oppositie op tot een dergelijk referendum. A 2004 referendum Chávez herinneren voor werd verslagen. Maar Venezolaanse referendum van 2004 werd verworpen. 70% van de kiesgerechtigde Venezolaanse bevolking bleek te gaan stemmen, waarvan 59% van de kiezers de beslissing nam om tegen het referendum te stemmen, waardoor Chávez zij presidentschap kon behouden. In tegenstelling tot zijn oorspronkelijke verkiezingsoverwinning in 1998, kwam dit keer de electorale steun van Chávez bijna geheel uit de armere klassen in plaats van de middenklasse, doordat Chávez steeds meer naar links bewoog. Ondertussen, een aantal partijen in de oppositie beweging begonnen om te groepen voor een militaire ingrijp van de Verenigde Staten om Chávez ten val te brengen.

Socialisme van de 21ste eeuw

De verschillende pogingen tot omverwerping van de Bolivariaanse regering hadden er slechts toe geleid, dat Chávez veder radicaliseerde. In januari 2005 begon hij openlijk het socialisme van de 21ste eeuw te steunen, waardoor hij zich onderscheid van zijn eerdere vormen van Bolivarisme, die sociaaldemocratische waren in natuur, en die het samenvoegen van elementen van het kapitalisme en socialisme bepleide. Hij gebruikte deze nieuwe term om het democratisch socialisme te omschrijven die hij wilde promoten in Latijns-Amerika in plaats van het marxistisch-leninistische socialisme, dat was verspreid door de socialistische staten als de Sovjet-Unie en de Volksrepubliek China in de 20e eeuw, met het argument dat de laatste staten niet echt democratisch waren, maar autoritair waren.

In mei 2006 bezocht Chávez Europa op persoonlijke titel, waar hij plannen aangekondigd om ​​goedkope Venezolaanse olie te leveren aan arme arbeidersklasse gemeenschappen in het continent. De linkse burgemeester van Londen, Ken Livingstone verwelkomde hem, hij beschreef Chávez als "het beste nieuws uit Latijns-Amerika in vele jaren".

Derde presidentieel termijn: 2006-heden

In de Venezolaanse presidentsverkiezingen van 2006, welke een opkomst had van 74%, werd Chávez herkozen, deze keer met 63% van de stemmen, waarmee hij zien belangrijkste tegenstander Manuel Rosales versloeg, die zijn verlies toegaf. De verkiezingen werd gecertificeerd als vrij en legitiem door de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) en het Carter Center. Na deze overwinning beloofde Chávez een 'uitbreiding van de revolutie'.

Verenigde Socialistische Partij van Venezuela en binnenlands beleid

Op 15 december 2006 heeft Chávez publiekelijk bekend gemaakt dat de linkse politieke partijen die hem voortdurend hadden gesteund, zich zouden gaan verenigen in een enkele, veel grotere partij, de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela (Partido Socialista Unido de Venezuela, PSUV). In de toespraak die hij gaf verklaarde hij dat de oude partijen "hun eigen structuren, partij kleuren en slogans moeten gaan vergeten, omdat ze niet het belangrijkste zijn voor het vaderland'.

Het logo van de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela.

Er is veel enthousiasme voor de oprichting van de PSUV, waardoor het ledenaantal opliep tot 5,7 miljoen mensen in 2007, het is daarmee de grootste partij in Venezuela.

In 2007 heeft de Bolivariaanse regering een constitutionele commissie opgericht in om de grondwet van 1999 te herzien en te wijzen op mogelijke aan te brengen wijzigingen. Onder leiding van de prominente pro-Chávez intellectuele Luis García Britto, kwam de Commissie tot de conclusie dat de grondwet meer sociaal progressief bepalingen zou moeten hebben, zoals de verkorting van de werkweek, de grondwettelijke erkenning van de Afro Venezolanen en de afschaffing van discriminatie op onder andere grond van seksuele geaardheid. Het stelde ook voor maatregelen die zouden die de bevoegdheden van de president zouden hebben verhoogd, bijvoorbeeld het verhogen van het presidentiële termijn tot zeven jaar, ook zou de president oneindig herkozen mogen worden. De regering besloot toen om de grondwet voor te leggen aan de bevolking door middel van een referendum in december 2007. Het onthouding percentage was echter hoog, 43,95% van de geregistreerde kiezers onthouden zich van stmmen, waardoor uiteindelijk de voorgestelde wijzigingen werden verworpen door 50,65% van de stemmen. Dit is het eerste electorale verlies dat Chávez heeft geleden in de dertien electorale referendums of verkiezingen die hij heeft gehouden sinds hij aan de macht kwam.

Bolivariaanse Alliantie voor de Amerika's en de Bank van het Zuiden

Chávez (uiterst rechts) met de volgende linkse presidenten in 2009. Van links naar rechts: Paraguay's Fernando Lugo, Bolivia's Evo Morales, Brazilië's Lula da Silva en Ecuador's Rafael Correa.

De Bolivariaanse regering legde een grote nadruk op het verstrekken van financiële en medische hulp naar de rest van Latijns-Amerika, ondersteund door de winsten door de Venezolaanse olie-industrie, in de eerste acht maanden van 2007 alleen al, besteedde Venezuela 8,8 miljard dollar uit, iets dat "ongekend is voor een Latijns-Amerikaans land". De regering van Chávez zocht een grotere politieke, economische en militaire allianties met deze Latijns-Amerikaanse landen met linkse presidenten, en met name de socialistische regeringen verkozen in het begin van de 21e eeuw. Het wijdverspreide succes van linkse kandidaten op het moment waardoor politieke analisten het hebben beschreven als de Draai naar Links. De grootste bondgenoten zijn Evo Morales en zijn Beweging voor Socialisme, die aan de macht kwam in Bolivia in 2005, en Rafael Correa en zijn PAIS Alliantie, die de verkiezingen won in Ecuador in 2006.

In 2007 werden de socialistische Daniel Ortega en zijn Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront gekozen in de regering in Nicaragua, waardoor zijn regering onmiddellijk banden aan ging met de Venezolaanse regering. Op de eerste dag toen Ortega aan de macht kwam, heeft Chávez plannen aangekondigd om het verarmde Centraal-Amerikaanse land tee steunen door het kwijt te schelden van de 30 miljoen dollar die Nicaragua is verschuldigd aan Venezuela, ook geeft Chávez hem een extra gift van 10 miljoen dollar aan hulp, en voorziende hem een lening van 20 miljoen dollar om de armoede te bestrijden.

In 2004 was Venezuela een van de oprichtende landen van de Bolivariaanse Alliantie voor de Amerika's (ALBA).

Op 26 september 2009 heeft Chávez samen met zijn bondgenoten zoals Argentinië, Brazilië en Bolivia, een regionale bank opgericht genaamd Bank van het Zuiden, gevestigd in Caracas, een poging om Latijns-Amerikaanse landen minder afhankelijk te laten zijn van het Internationaal Monetair Fonds. Chávez had het project als eerste voorgesteld voordat hij de presidentsverkiezingen in 1998 won. Het project wordt gesteund door de Nobelprijs winnende, voormalig econoom van de Wereldbank Joseph Stiglitz, die zei: "Een van de voordelen van het hebben van een Bank van het Zuiden is dat het aansluit bij het perspectief van de landen in het zuiden, en dat het is een goede zaak om concurrentie te hebben in de meeste markten, waaronder de markt van kredietverlening."

Chávez op een bezoek naar Guatemala.

Toen de Arabische lente losbarstte in Noord-Afrika en het Midden-Oosten in 2011, begon Chavez met het openlijk bekritiseren van leiders die werden gesteund door de VS, zoals in Egypte Hosni Mubarak, maar tegelijkertijd verdedigde hij degenen die hadden gehandeld op grond van de Arabische socialistische idealen, zoals als in Syrië Bashar al-Assad, die hij "een humanist en een broeder" noemt. Na het uitbreken van de Libische burgeroorlog in 2011, waarin mensen demonstreerde tegen de socialistische regering van Gaddafi, Chávez, die altijd al goede internationale betrekkingen had met Libië - hij beschreef de ceremoniële leider Gaddafi als "een vriend van mij" - Chávez had aangeboden om op te treden als intermediair tussen de overheid en de door de rebellen beheerste Nationale Overgangsraad (NTC), maar de laatste weigerde het aanbod. Tijdens de daaropvolgende militaire interventie in Libië, uitte Chávez kritiek op de "willekeurige bombardementen" van de NAVO en de VS, hij beschuldigde de Verenigde Staten er van dat ze proberen om "de hand te leggen op de olie van Libië". Na het doden van Muammar al-Gaddafi door NTC-strijders in oktober 2011, verkondigde Chavez: "We zullen Gadaffi ons hele leven herinneren als een geweldige vechter, een revolutionair en een martelaar. Ze vermoorde hem. Het is een schande."

Kanker en verdere nationalisering

Op 30 juni 2011 bevestigde Chávez in een televisie boodschap vanuit Havana, Cuba dat hij herstellende is van een operatie op 10 juni om een tumor te verwijderen met kankercellen. Vice President Elías Jaua verklaard dat de president zijn macht volledig bleef uit voeren en dat er geen reden was om de macht over te dragen als gevolg van zijn afwezigheid in het land. Een rapport van 2 juli in El Periódico de Catalunya rapporteerde dat, volgens Venezolaanse diplomatieke bronnen, Chavez een "dikke darm kanker had die is voorzien die had geleid tot een infectie in de buik.". Op 3 juli ontkende de Venezolaanse regering echter dat Chávez darmkanker had, en verklaarde dat de tumor volledig was verwijderd, ze stelde verder dat Chávez op weg was naar "volledig herstel". Op 17 juli 2011 melde het tv-nieuws meldde dat Chavez was teruggekeerd naar Cuba voor verdere behandelingen van kanker.

Chávez gaf een publieke verschijning op zijn 57ste verjaardag waarin hij stelde dat zijn gezondheid problemen hem er toe hadden geleid dat hij om zijn leven radicaal te heroriënteren naar een 'meer divers, meer reflectieve en veelzijdig vooruitzicht, en hij een beroep ging doen op de middenklasse en de particuliere sector om hun te betrekken bij zijn Bolivariaanse revolutie, iets wat hij zag als 'vitaal' voor het succes ervan. Kort na deze toespraak, kondigde Chávez in augustus aan dat zijn regering Venezuela's goud-industrie ging nationaliseren, de regering neemt het over van het Russische gecontroleerde vennootschap Rusoro, op hetzelfde moment was de regering ook bezig met het verplaatsen van de goudvoorraad van het land, die grotendeels werden bewaard in banken van het westen, aan banken in de politieke bondgenoten van Venezuela als Rusland, China en Brazilië.

Politieke filosofie

De 19e eeuwse generaal en politicus Simón Bolívar biedt een basis voor de politieke ideeën van Chávez.

Hugo Chávez omschrijft zijn politieke positie als Bolivarisme, een ideologie bedacht door hemzelf, die sterk wordt beïnvloed door de geschriften van Simón Bolívar (1783-1830), een 19e-eeuwse generaal die leiding gaf aan de strijd tegen de imperialistische Spaanse autoriteiten, en hij wordt op grote schaal vereerd in Latijns-Amerika tot op de dag van vandaag. Samen met Bolívar, zijn de andere twee primaire invloeden op Bolivarisme zijn Simón Rodríguez (1769-1854), een filosoof die de mentor was van Bolívar, en Ezequiel Zamora, (1817-1860), de Venezolaanse federalistische generaal. Politiek analist Gregory Wilpert, merkte in zijn studie van de politiek van op dat "de belangrijkste ingrediënten voor het revolutionaire Bolivarisme van Chávez kan worden samengevat als: de nadruk op het belang van onderwijs, het creëren van militair-civiele eenheid, Latijns-Amerikaanse integratie, sociale rechtvaardigheid, en de nationale soevereiniteit."

Hoewel hij links is sinds zijn dagen bij de militaire academie, is hij sinds hij president is verder nog linkser geworden, door het verwerpen van de linkse kapitalistische ideologieën, zoals sociaaldemocratie of de Derde Weg en in plaats daarvan ontfermde hij het socialisme. Hij noemt dit socialisme het socialisme van de 21ste eeuw.

Chávez is goed bekend met de verschillende tradities van het Latijns-Amerikaanse socialisme, door figuren als de Colombiaanse politicus Jorge Eliécer Gaitán, voormalig Chileense president Salvador Allende, de voormalige Peruaanse president Juan Velasco Alvarado, de voormalige Panamese president Omar Torrijos en de Cubaanse revolutionairen Che Guevara en Fidel Castro. Andere indirecte invloeden op de politieke filosofie van Chávez zijn de geschriften van de Amerikaanse linguïst Noam Chomsky en het Evangelie leringen van Jezus Christus.

De verbinding van Chávez met marxisme is complex. In mei 1996 gaf hij een interview aan Agustín Blanco Muñoz, waarin hij opmerkte: "Ik ben geen marxist, maar ik ben geen anti-marxist. Ik ben geen communist, maar ik ben ook geen anti-communist." Hij is echter goed thuis in vele marxistische teksten. Verschillende internationale marxisten steunen zijn regering. In 2010 verkondigde Hugo Chávez steun voor de ideeën van de marxistische Leon Trotski, zeggende: "Toen ik hem belde (voormalig minister van de Arbeid, Jose Ramón Rivero) zei hij tegen mij: "President ik wil je iets vertellen voordat iemand anders je het vertelt... Ik ben een trotskist.', en Chávez zei:'Nou, wat is het probleem? ik ben ook een trotskist! Ik volg Trotski's lijn, die van de permanente revolutie," en toen haalde hij Karl Marx en Lenin aan.

Controverses

Tegenstanders beschuldigen Hugo Chávez van demagogie en dictatoriale neigingen. Hij staat er om bekend harde polariserende uitspraken te doen. In een toespraak voor de Verenigde Naties in 2006 vergeleek hij President Bush met de duivel, de Britse premier Blair werd door hem eens het broertje van Adolf Hitler genoemd, en secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten José Miguel Insulza noemde hij een pendejo (lafbek), nadat deze kritiek had geuit op de uitspraak van Chávez om kritische particuliere tv-zenders in de toekomst geen vergunning meer te geven.

Hij zoekt zijn politieke vrienden onder landen zoals Libië, Iran en Wit-Rusland, die hij allemaal in 2006 bezocht. De leider van Wit-Rusland Aleksandr Loekasjenko, die volgens de oppositie en door waarnemers door fraude de laatste verkiezingen won, werd door hem geroemd. President Mahmoud Ahmadinejad van Iran heeft ook al enkele tegenbezoeken uitgevoerd aan Venezuela en samen richtten zij een fonds op voor sociale investeringen, maar het geld is ook bedoeld voor landen die zich van het "imperialistische juk" willen bevrijden.

Critici menen dat zijn Bolivariaanse revolutie steeds verder van een democratie lijkt af te dwalen. In januari 2006 werd het parlement voor een periode van 18 maanden buitenspel gezet. Op 2 december 2007 werd er een referendum gehouden om verscheidene grondwetswijzigingen te kunnen doorvoeren, waaronder de afschaffing van het maximaal aantal termijnen dat een president herkozen kan worden. Het referendum werd echter door Chávez verloren. In februari 2009 werd er echter opnieuw een referendum gehouden, deze won hij met 54% van de stemmen en vanaf toen kon men onbeperkt worden herkozen als president.

Hij wordt er van beschuldigd politieke tegenstanders het leven moeilijk te maken, strategische bedrijven worden genationaliseerd en particuliere omroepen worden bedreigd met ontzegging van zendvergunningen, en hij heeft al meermalen te kennen gegeven te streven naar een eenpartijstelsel, een Socialistische Eenheidspartij.. Hij wil dat de Centrale Bank van Venezuela volledig wordt genationaliseerd. Voorts wordt het militaire apparaat versterkt; in Rusland kocht Chávez voor ongeveer € 790 miljoen in 2006 100.000 kalasjnikov-machinegeweren met bovendien een licentie om ze zelf te produceren, en een dertigtal straaljagers en helikopters.

Chávez wordt door zijn opponenten en andere critici beschuldigd van populisme. Bovendien wordt hij beschuldigd dat hij de verkiezingen van 2005 zal hebben beïnvloed door de eindejaarsbonus voor een miljoen ambtenaren vervroegd voor de verkiezingen van 3 december uit te keren. Ook wordt hij beschuldigd van nepotisme. Nadat hij aan de macht kwam werd zijn familie in belangrijke posities benoemd. Zijn broer Adán werd ambassadeur in Cuba en is nu minister van onderwijs. Zijn vader werd gouverneur van de staat Barinas, maar vanwege zijn leeftijd en gezondheid is het feitelijke bestuur in handen van zijn broer Argénis. Zijn broer Aníbal werd tot burgemeester benoemd, zijn moeder tot directeur van een kinderfonds.

Chávez' vermeende antisemitische toespraak
Kersttoespraak 2005
"Sommige kleine minderheden, afstammelingen van dezelfde mensen die Christus hadden gekruisigd en dezelfden die Bolívar (Latijns-Amerikaanse bevrijder) hier weggeschopt hebben en hem ook gekruisigd hebben in Santa Marta, Colombia... Een minderheid die beslag heeft gelegd op al het goud van de wereld, de delfstoffen, het water, het vruchtbare land, de olie, zijn de rijken, terwijl meer dan de helft van de planeet in armoede leeft en de armoede iedere dag toeneemt."

Eind 2005 werd Chávez door het Simon Wiesenthal Centrum beschuldigd van antisemitisme in zijn kersttoespraak, omdat hij had gezegd dat een minderheid, "afstammelingen van degenen die Christus aan het kruis hebben gehangen, de afstammelingen van degenen die Simon Bolivar hier weggeschopt hebben en hem ook gekruisigd hebben", in het bezit is van de meeste rijkdom in de wereld. Verdedigers van Chávez gaven aan dat hij hiermee niet de Joden bedoelde, maar de kapitalisten dan wel de oligarchie.

Toen Chávez op 10 november 2007 bij herhaling José María Aznar, oud-premier van Spanje, een fascist had genoemd tijdens een topontmoeting van Spaanse, Portugese en Latijns-Amerikaanse leiders in Chili, reageerde koning Juan Carlos van Spanje daarop dat hij nu zijn mond eens moest houden. Later reageerde de president van Nicaragua kritisch op de actie van de Spaanse koning, waarop de koning de top tijdelijk verliet.

Nadat Robert Noble, hoofd van Interpol, op 16 mei bekend maakte dat de computerbestanden waaruit bleek dat Chávez banden onderhield met de FARC, authentiek waren, maakte Chavez hem uit voor "een immorele politieman die applaudisseert voor moordenaars". Chávez noemde Noble enkele malen "senõr Ignoble" (laaghartig, gemeen) en "een clown". Toen Colombia de tweede man van de FARC wist om te brengen, vroeg Chávez in zijn wekelijks tv-show Aló Presidente een minuut stilte voor een "voorbeeldig militair".

De financiële controlecommissie van de Nationale Assemblee (het parlement) besloot 26 maart 2008 een onderzoek in te stellen naar landaankopen door twee broers van Chávez. Chávez familie heeft in de staat Barinas een grote macht opgebouwd. Chavez' vader is er gouverneur, een broer burgemeester, een ander beheert de salariëring van de ambtenaren, een derde heeft een topfunctie in de regering. Twee broers worden beschuldigd van grote landaankopen, terwijl Hugo Chávez zegt het grootgrondbezit te willen aanpakken.

Nadat de Duitse bondskanselier Angela Merkel in een interview had opgemerkt dat Chávez niet voor heel Latijns-Amerika spreekt, benoemde hij Angela Merkels politiek in zijn tv-show Aló Presidente "hetzelfde soort rechts als dat van Hitler: fascisme", en dat ze verder naar de ... kon lopen.

Politiek

Economisch en sociaal beleid

Venezuela is een belangrijke producent van olieproducten. Chávez heeft een reputatie als een prijs-havik binnen de OPEC, omdat hij voor de strenge handhaving van de productiequota en voor een hogere streefwaarde van de olieprijzen is. De staat-inkomsten uit de olie-inkomsten zijn volgens Cannon "toenemend van 51% van het totale inkomen in 2000 tot 56% in 2006", de olie-export "is gegroeid van 77% in 1997 tot 89% in 2006 ", ". Deze afhankelijkheid van olie is één van de belangrijkste problemen waarmee de regering-Chavez kampt ".

De econoom Mark Weisbrot zei in een analyse van de Chavez administratie: "De huidige economische expansie begon toen de regering de controle kreeg over de nationale oliemaatschappij in het eerste kwartaal van 2003. Sindsdien is de echte BBP bijna verdubbeld; een groei van 94,7 procent in 5,25 jaar, oftewel 13,5 procent per jaar." Voor het jaar 2009 is de Venezolaanse economie gekrompen met een gemiddelde van 2,9% als gevolg van de wereldwijde recessie. Chávez heeft verklaard dat de Venezolaanse economie zeer waarschijnlijk zal blijven krimpen in 2010, onder verwijzing naar zowel het IMF en de Wereldbank. Chávez ziet de economische crisis als "een kans voor het socialisme om zich te verspreiden en wortel te schieten ..".

Sinds Chávez werd verkozen in 1998, zijn er meer dan 100.000 coöperaties opgericht in handen van de werknemers met de hulp van de overheid door middel van start-up kredieten en technische opleidingen.

Voedsel

In de afgelopen tien jaar is de sojaproductie gestegen met 858% tot 54.420 ton. De productie van rijst is gestegen met 84%, tot bijna 1,3 miljoen ton per jaar. De melkproductie is gestegen met 47%. In januari 2012 werd gemeld dat de calorie-inname van het Venezolaanse volk was toegenomen met 130% over de afgelopen 13 jaar.

Sinds 2003 heeft Chávez strikte prijscontroles op voedsel ingesteld, "om prijsspeculatie tegen te gaan, en zo de inflatie terug te brengen". Ook heeft hij een verdelingsnetwerk voor voedsel MERCAL opgericht. Via grote staatswinkels en kleinere winkels wordt voedsel tegen lage prijzen verdeeld, zodat ook de armsten voedsel hebben.

Media en de pers

Hoewel de vrijheid van de pers wordt genoemd door twee belangrijke bepalingen in de grondwet van Venezuela uit 1999, had Human Rights Watch in 2008 kritiek op Chávez voor de uitoefening van "het vaak discriminerende beleid dat de vrijheid van meningsuiting ondermijnd voor journalisten."

In 2007 werden 80% van de kabel tv-kanalen, 100% van de kranten en 706 van de 709 radio-stations beheerd door prive-bedrijven.

In juli 2005 lanceerde Chávez in Caracas de Zuid-Amerikaanse televisiezender Telesur, in een samenwerkingsverband met Argentinië, Brazilië, Cuba en Uruguay. Die moet een tegengewicht bieden tegen (volgens Chávez en zijn aanhangers) pro-Amerikaanse nieuwszenders zoals CNN. In 2006 werd door Chávez de staats filmstudio Villa del Cine opgericht. Volgens Chávez is het doel van deze filmstudio de "dictatuur van Hollywood tegengaan".

Chávez heeft een Twitter account met meer dan 1.000.000 volgers in december 2010. Chávez's Twitter-account is beschreven als een manier voor mensen om bureaucratie te omzeilen en met de president rechtstreeks contact te hebben. Chávez heeft gezegd dat Twitter "een ander mechanisme is voor het contact met het publiek, om vele dingen te evalueren en veel mensen te helpen", en dat hij Twitter ziet als "een wapen dat ook moet worden gebruikt door de revolutie". In een Twitter verslag uitgebracht in juni 2010 werd bekend dat 19% van de bevolking van Venezuela Twitter gebruikt, dat is bijna 2/3 van alle internet gebruikers in Venezuela, daarmee staat Venezuela op de derde plek wereldwijd. Dit is achter Indonesië met 20,8% en Brazilië met 20,5%.

In 2010 de beschikbaarheid van internet in Venezuela steeg met 43%. De Venezolaanse staat heeft Infocenters opgericht, die zijn uitgerust met computers met internetverbinding, de computers en het internet is gratis te gebruiken. In maart 2010 waren er 668 van dergelijke centra, en er zijn er nog meer gepland.

In de dagen voor de coup van 11 april 2002, hebben de vijf belangrijkste prive-Venezolaanse TV-stations advertentieruimte geven aan mensen die oproepen tot anti-Chávez demonstraties. In 2006, heeft Chávez aangekondigd dat de uitzend licentie voor RCTV niet zou worden verlengd, vanwege hun weigering om belastingen en boetes te betalen en de vermeende openlijke steun van de couppoging tegen Chávez in 2002 en rol in het aanzetten tot de olie staking in 2002-2003. RCTV werd uitgezonden via kabel en satelliet en was alom zichtbaar in Venezuela tot januari 2010, toen het werd uitgesloten door de kabelbedrijven in reactie op een opdracht van de Nationale Commissie van Telecommunicatie.

Fairness and Accuracy in Reporting (FAIR) vroeg zich af, dat als er een televisiestation openlijk een coup steunden in de VS of enig ander Westers land, of het station ook niet in de problemen zou komen.

Wekelijks kunnen burgers rechtstreeks met Hugo Chávez bellen tijdens het tv-programma Aló Presidente.

Buitenlandse politiek

Chávez heeft het Venezolaanse buitenlands beleid inzake Latijns-Amerikaanse economische en sociale integratie veranderd door het aannemen van bilaterale handels-en wederzijdse hulp overeenkomsten, inclusief zijn zogenaamde 'olie-diplomatie'. Chávez heeft verklaart dat Venezuela "een sterke olie-kaart moet spelen op het geopolitieke toneel . "Het is een kaart die we gaan spelen met taaiheid tegen het machtigste land ter wereld, de Verenigde Staten."

Privéleven

Hugo Chávez over Jezus:
"Hij (Jezus) is met mij in moeilijke tijden, op cruciale momenten. Zonder enige twijfel is Jezus een historisch figuur. Hij was iemand die rebelleerde, een anti-imperialistisch persoon. Hij stelde zich op tegen het Romeinse Rijk... Wie denkt dat Jezus een kapitalist was? Nee. Judas was de kapitalist, omdat hij het geld aannam! Christus was een revolutionair. Hij ging de confrontatie aan met de religieuze hiërarchie, hij zette zich af tegen de economisch machten van zijn tijd. Hij verkoos te sterven voor zijn vooruitstrevende humanistische idealen... Hij is onze Jezus Christus."

Hugo Chávez is twee keer getrouwd. De eerste keer was hij getrouwd met Nancy Colmenares, een vrouw uit een arm gezin in Sabaneta. Zij kregen drie kinderen: Rosa Virginia, María Gabriela en Hugo Rafael. Hugo leed aan gedragsstoornissen. Het echtpaar scheidde kort na de couppoging van Chávez in 1992. Tijdens zijn eerste huwelijk met Colmenares had Chávez een negen jaar durende relatie met historica Herma Marksman. De tweede vrouw van Chávez was journaliste Marisabel Rodríguez de Chávez, van wie hij in 2000 scheidde. In dat huwelijk kreeg Chávez een dochter, Rosinés. Zowel Maria als Rosa hebben kleinkinderen.

Chávez is opgegroeid in de rooms-katholieke denominatie van het christendom, hoewel hij een reeks van geschillen heeft met zowel de Venezolaanse Katholieke hiërarchie als de protestantse groepen zoals de New Tribes Mission., beschrijft hij zichzelf als een christen die opgroeide met de verwachting om een ​​priester te worden. Volgens hem is zijn socialistische beleid geboren met wortels in de leer van Jezus Christus, als een gevolg van deze achtergrond. Hij gebruikte publiekelijk de slogan "Christus is met de revolutie!". Ondanks dat hij traditionele opvattingen heeft hield hij zijn eigen geloof een privé-aangelegenheid.

Onderscheidingen

Door het Amerikaanse blad Time Magazine werd hij opgenomen in de lijst van de 100 werelds meest invloedrijke personen in 2005 en 2006.In een lijst uit 2006 van het Britse tijdschrift New Statesman, werd hij uitgeroepen tot elfde in de lijst van de "Helden van onze tijd". In 2010 stond Chávez in de lijst "'s werelds 50 meest invloedrijke figuren" van hetzelfde tijdschrift. Zijn biografen Marcano en Tyszka geloofden dat hij binnen een paar jaar van zijn presidentsschap "zijn plaats in de geschiedenis van de meest geliefde maar ook de meest verachte president van het Venezolaanse volk" had verdiend. De president "inspireerde tot de grootste ijver en de diepste afschuw op hetzelfde moment".

Tijdens zijn termijn is Chávez bekroond met de volgende eredoctoraten:

• Eredoctoraat in de Politieke Wetenschappen - Toegekend door Kyung Hee University (Zuid-Korea) door rector Chungwon Choue op 16 oktober 1999.
• Eredoctoraat in de Rechtspraak - Toegekend door de Universidad Autónoma de Santo Domingo (Dominicaanse Republiek) op 9 maart 2001.
• Eredoctoraat - Toegekend door de Universiteit van Brasilia (Brazilië) door de Rector Alberto Perez op 3 april 2001.
• Eredoctoraat - Toegekend door de Diplomatieke Academie van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (Russische Federatie) op 15 mei 2001.
• Eredoctoraat in de Economie - Toegekend door de Faculteit Economie en Bedrijfskunde van de Universiteit van Beijing (Volksrepubliek China) op 24 mei 2001.

Zie ook

• ¿Por qué no te callas?

Externe links

Officieel

• (es) Officiële persoonlijke blog
• Hugo Chávez op Twitter

Multimedia

• PBS Frontline Documentary: The Hugo Chávez Show
• The Guardian: The Rise and Rule of 'Hurricane Hugo' audio slide show
• Democracy Now! 16 September 2005 Interview: Part I and Part II with Hugo Chavez, in New York City
• ABC News Video, 27 April 2007: Barbara Walters interviews Hugo Chávez
• Interview with Hugo Cháves about the American threat October 2009
• NPR Audio Report, 18 February 2008: The Politics of Venezuela's Hugo Chavez
• Optredens op C-SPAN

Artikels en interviews

• BBC News: Profile: Hugo Chávez
• Shifter, Michael. In Search of Hugo Chávez. Foreign Affairs, May/June 2006 issue
• Palast, Greg. Hugo Chávez Interview. The Progressive, July 2006
• Hugo Chávez verzamel nieuws en commentaar op Al Jazeera English
• Hugo Chávez verzamel nieuws en commentaar op The Economist
• Hugo Chávez verzamel nieuws en commentaar op The Guardian
• Hugo Chávez verzamel nieuws en commentaar op The New York Times
• Hugo Chávez verzamel nieuws en commentaar op The Wall Street Journal

Diversen

• (en)  Hugo Chávez in de Internet Movie Database
• (en) Werken van of over Hugo Chávez in bibliotheken (volgens de WorldCat-catalogus)

Mediabestanden

Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Hugo Chávez op Wikimedia Commons.

Wikiquote

Wikiquote heeft een collectie citaten gerelateerd aan Hugo Chávez.