Formule 1 in 1966

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
17e Formule 1-seizoen (1966)
Volgende: 1967
Vorige: 1965
Jack Brabham werd kampioen in zijn eigen auto
Algemene informatie
Races 9
Coureurs 32
Constructeurs 15
Verdedigend
kampioen
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jim Clark (coureurs)
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Lotus (constructeurs)
Eindstand coureurs
1e plaats Vlag van Australië Jack Brabham 42
(3e titel)
2e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees 28
3e plaats Vlag van Oostenrijk Jochen Rindt 22
Eindstand constructeurs
1e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brabham 42
(1e titel)
2e plaats Vlag van Italië Ferrari 31
3e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cooper 30
Portaal  Portaalicoon   Autosport

Het Formule 1-seizoen 1966 was het 17de FIA Formula One World Championship seizoen. Het begon op 22 mei en eindigde op 23 oktober na negen races.

  • Jack Brabham werd voor de derde keer wereldkampioen, voor het eerst in zijn eigen wagen.
  • In het seizoen 1966 werden voor het eerst de 3-liter motoren geïntroduceerd. Enkel Ferrari en Brabham waren terdege voorbereid en hadden een 3-liter motor bij de eerste race. Later in het seizoen introduceerde ook BRM een nieuwe H16 3-liter motor maar deze flopte.
  • De film Grand Prix werd dit seizoen opgenomen.

Kalender[bewerken | brontekst bewerken]

Ronde Grand Prix Circuit Plaats Datum
1 GP van Monaco Vlag van Monaco Circuit de Monaco Monte Carlo 22 mei
2 GP van België Vlag van België Circuit de Spa-Francorchamps Stavelot 12 juni
3 GP van Frankrijk Vlag van Frankrijk Circuit de Reims-Gueux Reims 3 juli
4 GP van Groot-Brittannië Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brands Hatch West Kingsdown 16 juli
5 GP van Nederland Vlag van Nederland Circuit Park Zandvoort Zandvoort 24 juli
6 GP van Duitsland Vlag van Duitsland Nürburgring Nordschleife Nürburg 7 augustus
7 GP van Italië Vlag van Italië Autodromo Nazionale Monza Monza 4 september
8 GP van de Verenigde Staten Vlag van de Verenigde Staten Watkins Glen International Watkins Glen (New York) 2 oktober
9 GP van Mexico Vlag van Mexico Magdalena Mixhuca Circuit Mexico-Stad 23 oktober

Resultaten en klassement[bewerken | brontekst bewerken]

Grands Prix[bewerken | brontekst bewerken]

Ronde Grand Prix Poleposition Snelste ronde Winnende coureur Winnende constructeur Banden Verslag
1 Vlag van Monaco GP van Monaco Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jim Clark Vlag van Italië Lorenzo Bandini Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jackie Stewart Vlag van het Verenigd Koninkrijk BRM D Verslag
2 Vlag van België GP van België Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees Vlag van Italië Ferrari D Verslag
3 Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Vlag van Italië Lorenzo Bandini Vlag van Italië Lorenzo Bandini Vlag van Australië Jack Brabham Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brabham-Repco G Verslag
4 Vlag van het Verenigd Koninkrijk GP van Groot-Brittannië Vlag van Australië Jack Brabham Vlag van Australië Jack Brabham Vlag van Australië Jack Brabham Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brabham-Repco G Verslag
5 Vlag van Nederland GP van Nederland Vlag van Australië Jack Brabham Vlag van Nieuw-Zeeland Denny Hulme Vlag van Australië Jack Brabham Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brabham-Repco G Verslag
6 Vlag van Duitsland GP van Duitsland Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jim Clark Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees Vlag van Australië Jack Brabham Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brabham-Repco G Verslag
7 Vlag van Italië GP van Italië Vlag van het Verenigd Koninkrijk Mike Parkes Vlag van Italië Ludovico Scarfiotti Vlag van Italië Ludovico Scarfiotti Vlag van Italië Ferrari F Verslag
8 Vlag van de Verenigde Staten GP van de Verenigde Staten Vlag van Australië Jack Brabham Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jim Clark Vlag van het Verenigd Koninkrijk Lotus-BRM F Verslag
9 Vlag van Mexico GP van Mexico Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees Vlag van de Verenigde Staten Richie Ginther Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cooper-Maserati D Verslag

Puntentelling[bewerken | brontekst bewerken]

Punten worden toegekend aan de top zes geklasseerde coureurs.

Positie  1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten 9 6 4 3 2 1

Klassement bij de coureurs[bewerken | brontekst bewerken]

De vijf beste resultaten tellen mee voor de eindstand.

Pos. Coureur Vlag van Monaco
MON
Vlag van België
BEL
Vlag van Frankrijk
FRA
Vlag van het Verenigd Koninkrijk
GBR
Vlag van Nederland
NED
Vlag van Duitsland
DUI
Vlag van Italië
ITA
Vlag van de Verenigde Staten
VST
Vlag van Mexico
MEX
Punten
1 Vlag van Australië Jack Brabham DNF (4) 1 1PS    1P 1 DNF DNFP 2 42 (45)
2 Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Surtees DNF 1PS    DNF DNF DNF 2S DNF 3S 1P 28
3 Vlag van Oostenrijk Jochen Rindt DNF 2 4 (5) DNF 3 4 2 DNF 22 (24)
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Denny Hulme DNF DNF 3 2 DNFS DNF 3 DNF 3 18
5 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Graham Hill 3 DNF DNF 3 2 4 DNF DNF DNF 17
6 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jim Clark DNFP DNF DNS 4 3 DNFP DNF 1 DNF 16
7 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jackie Stewart 1 DNF DNF 4 5 DNF DNF DNF 14
8 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Mike Parkes 2 DNF DNF 2P 12
9 Vlag van Italië Lorenzo Bandini 2S 3 NCPS    6 6 DNF DNF 12
10 Vlag van Italië Ludovico Scarfiotti DNF 1S 9
11 Vlag van de Verenigde Staten Richie Ginther DNF 5 DNF NC 4S 5
12 Vlag van de Verenigde Staten Dan Gurney NC 5 DNF DNF 7 DNF DNF 5 4
13 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Mike Spence DNF DNF DNF DNF 5 DNF 5 DNF DNS 4
14 Vlag van de Verenigde Staten Bob Bondurant 4 DNF 9 DNF 7 DSQ DNF 3
15 Vlag van Zwitserland Jo Siffert DNF DNF DNF NC DNF DNF 4 DNF 3
16 Vlag van Nieuw-Zeeland Bruce McLaren DNF DNS 6 DNS 5 DNF 3
17 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Peter Arundell DNS DNF DNF DNF 8 8 6 7 1
18 Vlag van Zweden Jo Bonnier NC DNF NC DNF 7 DNF DNF NC 6 1
19 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Bob Anderson DNF 7 NC DNF DNF 6 1
20 Vlag van het Verenigd Koninkrijk John Taylor 6 8 8 DNF 1
21 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Chris Irwin 7 0
22 Vlag van de Verenigde Staten Ronnie Bucknum DNF 8 0
23 Vlag van Nieuw-Zeeland Chris Amon 8 DNQ 0
24 Vlag van Frankrijk Guy Ligier NC NC NC 10 9 DNS 0
25 Vlag van Italië Giacomo Russo 9 0
26 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Chris Lawrence 11 DNF 0
Vlag van Italië Giancarlo Baghetti NC 0
Vlag van Mexico Pedro Rodriguez DNF DNF DNF 0
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Innes Ireland DNF DNF 0
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Trevor Taylor DNF 0
Vlag van Mexico Moises Solana DNF 0
Vlag van de Verenigde Staten Phil Hill DNS DNF DNQ 0
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Vic Wilson DNS 0
Pos. Coureur Vlag van Monaco
MON
Vlag van België
BEL
Vlag van Frankrijk
FRA
Vlag van het Verenigd Koninkrijk
GBR
Vlag van Nederland
NED
Vlag van Duitsland
DUI
Vlag van Italië
ITA
Vlag van de Verenigde Staten
VST
Vlag van Mexico
MEX
Punten
Resultaat
Winnaar
Tweede plaats
Derde plaats
Gefinisht, in punten
Gefinisht, geen punten
Uitgevallen (DNF)
Niet geklasseerd (NC)
Niet gekwalificeerd (DNQ)
Gediskwalificeerd (DSQ)
Niet gestart (DNS)
Gewond (INJ)
Uitgesloten (EX)
Niet deelgenomen (ND)
P Pole position
S Snelste ronde

Klassement bij de constructeurs[bewerken | brontekst bewerken]

Alleen de beste resultaat per constructeur per race telt mee voor het kampioenschap.

De vijf beste resultaten tellen mee voor de eindstand.

Pos. Constructeur Vlag van Monaco
MON
Vlag van België
BEL
Vlag van Frankrijk
FRA
Vlag van het Verenigd Koninkrijk
GBR
Vlag van Nederland
NED
Vlag van Duitsland
DUI
Vlag van Italië
ITA
Vlag van de Verenigde Staten
VST
Vlag van Mexico
MEX
Punten
1 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brabham-Repco DNF (4) 1 1PS    1PS    1 (3) DNFP 2 42 (49)
2 Vlag van Italië Ferrari 2S 1PS    2PS    6 (6) 1PS    DNF 31 (32)
3 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cooper-Maserati DNF 2 4 (5) 7 2S (4) 2S 1P 30 (35)
4 Vlag van het Verenigd Koninkrijk BRM 1 DNF DNF 3 2 4 7 DNF DNF 20
5 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Lotus-BRM DNF DNF DNF DNF 5 8 5 1 7 13
6 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Lotus-Climax DNFP DNF DNF 4 3 DNFP 9 6 8
7 Vlag van de Verenigde Staten Eagle-Climax NC 5 DNF DNF 7 DNQ DSQ 5 4
8 Vlag van Japan Honda DNF NC 4S 3
9 Vlag van het Verenigd Koninkrijk McLaren-Ford DNF 5 DNF 2
10 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brabham-Climax DNF DNF 7 7 DNF DNF 6 1
11 Vlag van het Verenigd Koninkrijk McLaren-Serenissama DNS 6 1
12 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Brabham-BRM DNF 6 8 8 DNF DNQ 1
13 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cooper-Ferrari 11 DNF 0
Vlag van de Verenigde Staten Eagle-Weslake DNF DNF DNF 0
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Shannon-Climax DNF 0
Pos. Constructeur Vlag van Monaco
MON
Vlag van België
BEL
Vlag van Frankrijk
FRA
Vlag van het Verenigd Koninkrijk
GBR
Vlag van Nederland
NED
Vlag van Duitsland
DUI
Vlag van Italië
ITA
Vlag van de Verenigde Staten
VST
Vlag van Mexico
MEX
Punten
Resultaat
Winnaar
Tweede plaats
Derde plaats
Gefinisht, in punten
Gefinisht, geen punten
Uitgevallen (DNF)
Niet geklasseerd (NC)
Niet gekwalificeerd (DNQ)
Gediskwalificeerd (DSQ)
Niet gestart (DNS)
Gewond (INJ)
Uitgesloten (EX)
Niet deelgenomen (ND)
P Pole position
S Snelste ronde