Henk Fraser

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Henk Fraser
Henk Fräser.JPG
Persoonlijke informatie
Volledige naam Hendrikus Fraser
Bijnaam Mister Geel
Geboortedatum 7 juli 1966
Geboorteplaats Paramaribo, Vlag van Suriname Suriname
Been rechts
Positie voorstopper
Clubinformatie
Spelend bij gestopt
Huidige club Vlag van Nederland ADO Den Haag
Functie hoofdtrainer
Contract tot 30 juni 2016
Jeugd
1974-1982
1982-1984
Vlag van Nederland RFC Rotterdam
Vlag van Nederland Sparta Rotterdam
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1984-1986
1986-1988
1988-1990
1990-1999
Vlag van Nederland Sparta
Vlag van Nederland FC Utrecht
Vlag van Nederland Roda JC
Vlag van Nederland Feyenoord
12 (0)
58 (12)
58 (6)
138 (15)
Interlands
1987-1988
1989-1992
Vlag van Nederland Jong Oranje
Vlag van Nederland Nederland
3 (0)
6 (0)
Getrainde clubs
1999-2007
2007-2009
2009-2011
2011-2014
2014-heden
Vlag van Nederland Feyenoord (jeugd)
Vlag van Nederland ADO Den Haag assistent
Vlag van Nederland PSV jeugd
Vlag van Nederland ADO Den Haag assistent
Vlag van Nederland ADO Den Haag hoofdtrainer
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Henk Fraser (Paramaribo (Suriname), 7 juli 1966) is een Nederlands voormalig profvoetballer en de huidig hoofdtrainer van ADO Den Haag. Voorheen liet hij zijn naam ook schrijven als Fräser.

Clubcarrière[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Fraser werd geboren in Suriname en verhuisde in 1974 op 8-jarige leeftijd naar Rotterdam-West. Zijn vader was een oud-militair en hij kreeg een strenge opvoeding.[1] Hij begon met voetballen bij RFC Rotterdam en kwam via die club op zijn 16e terecht bij Sparta Rotterdam, waar hij in de jeugd onder andere samenspeelde met Juul Ellerman en John Schuurhuizen. In 1984 studeerde Fraser af als automonteur, maar in plaats van te gaan werken in een garage tekende hij een profcontract voor 2 jaar bij Sparta.[2]

Sparta[bewerken]

Fraser maakte hij op 3 november 1984 zijn debuut in het betaald voetbal tegen Roda JC en kwam in twee jaar tijd uiteindelijk tot 12 wedstrijden in het eerste elftal. Hij speelde zijn wedstrijden voornamelijk als spits in het tweede. In de voorbereiding op het seizoen 1985-1986 raakte hij geblesseerd aan zijn enkel, waarna trainer Theo Vonk steeds minder interesse toonde in hem.[2] Hij wist mede hierdoor niet door te breken bij Sparta en in ze zomer van 1986 tekende hij, na afloop van zijn contract, bij FC Utrecht, dat ongeveer 150 duizend gulden voor hem betaalde.[3]

FC Utrecht[bewerken]

Bij FC Utrecht maakte Fraser, in eerste instantie wederom als aanvaller naast John van Loen, snel furore.[4] Hij prees hierbij de invloed van trainers Nol de Ruiter en Wim van Hanegem en de gelouterde profs Ton Pattinama en Bas van Noortwijk, die later zijn zaakwaarnemer zou worden.[2][5] Nadat Erik Willaarts zich steeds nadrukkelijker in de kijker speelde, verhuisde Fraser van de spitspositie naar die van centrale middenvelder of voorstopper.[6] Hoewel hij met zijn spel opzien baarde en er al snel interesse van andere clubs kwam, vergaarde hij ook de bijnaam Mister Geel, vanwege de grote hoeveelheid gele kaarten, die hij ontving.[7] In zijn tweede seizoen in Utrecht kreeg Fraser te maken met de jonge trainer Han Berger, met wie hij een moeilijke verstandhouding had en weinig ontwikkeling doormaakte.[8] In maart 1988 liep hij een spierscheuring op, waardoor hij langere tijd uit de roulatie was.[9]

Roda JC[bewerken]

In de zomer van 1988 haalde Jan Reker de toen pas 21-jarige Fraser naar Roda JC, dat onder financiële injecties van Nol Hendriks stevig aan de weg timmerde. Met de overgang was een bedrag van ongeveer 350 duizend gulden gemoeid. Hij tekende er een contract van 3 jaar.[10] Later wist Fraser ook oud-ploeggenoot Van Loen over te halen naar Kerkrade te komen.[11] In juni 1989 liet Fraser, op aandringen van Reker, de trip naar Suriname van het Nederlands Kleurrijk Elftal, waar hij al langere tijd deel van uitmaakte aan zich voorbij gaan. Deze reis mondde uit in de SLM-ramp waarbij 176 mensen, waaronder 14 voetballers omkwamen.[12] Enige tijd was er verwarring of Fraser ook betrokken was bij het ongeluk, omdat zijn naam wel voorkwam op de passagierslijst. Uiteindelijk bleek Wendel Fräser, een verre neef en speler van RBC Roosendaal, te zijn omgekomen bij de crash.[13]

In augustus 1989 werd Fraser, door bondscoach Thijs Libregts, voor het eerst geselecteerd voor het Nederlands voetbalelftal.[14] Op 6 september maakte hij, evenals Bryan Roy en Stanley Menzo zijn debuut tegen Denemarken. Fraser had Brian Laudrup als directe tegenstander en werd, ondanks het feit dat hij bij een 2-0 voorsprong een penalty veroorzaakte, onder andere door aanvoerder Ruud Gullit, geroemd voor zijn spel.[15][16] Enkele dagen later maakte Fraser, die zich in de belangstelling had gespeeld van onder andere Montpellier HSC en AFC Ajax, bekend een verbeterd contract bij Roda JC naast zich neer te leggen, om zo de kans op een transfer naar een topclub te verhogen.[17] In oktober 1989 was er concrete interesse van Real Sociedad, maar een bovenbeenblessure, waarvoor hij in december 1989 geopereerd werd, gooide rot in het eten.[18][19] Groot was de verbazing toen Fraser, terwijl hij onder het mes was, door Libregts geselecteerd werd voor een oefeninterland tegen Brazilië.[20] Op 28 februari speelde hij uiteindelijk zijn tweede interland in Kiev tegen de Sovietunie in de wedstrijd die vooral bekend werd, omdat debutant Marcel Peeper hierin zijn kuit- en scheenbeen brak.[21]

In maart 1990 was Fraser dicht bij een overstap naar Borussia Dortmund, maar vanwege familieomstandigheden bleef een transfer uit.[22][5] Uiteindelijk was het Feyenoord, die bereid was de gevraagd transfersom van 2,2 miljoen gulden neer te leggen, waarvan Fraser zelf 400 duizend euro incasseerde. Hij tekende een contract voor 4 jaar bij de Stadionclub.[23] Hiermee was het de duurste aankoop van Feyenoord op dat moment.[5]

In de zomer van 1990 werd hij door bondscoach Leo Beenhakker geselecteerd voor het dramatisch verlopen Wereldkampioenschap Voetbal 1990.[24] Fraser speelde er een wedstrijd. In de derde poulewedstrijd tegen Ierland (uitslag 1-1), viel hij in de 79e minuut in voor Richard Witschge.[25]

Eerste jaren bij Feyenoord[bewerken]

Toen Fraser zich in 1990 aansloot bij Feyenoord, bevond de club zich in een roerige periode. In het voorgaande jaar was de ploeg, onder leiding van Gunder Bengtsson en Pim Verbeek op de 11e plaats geëindigd. Hierop werd er flink de bezem gehaald door de selectie, waarbij dragende spelers als Marcel Brands en Joop Hiele te verstaan werd gegeven te vertrekken. Ondertussen contracteerde de club naast Fraser onder andere Arnold Scholten van AFC Ajax, Ed de Goey van Sparta Rotterdam, Harry van der Laan van ADO Den Haag en Ioan Sabău van Dinamo Boekarest.[26]

Fraser kende een moeilijke start in Rotterdam. In december 1990 liep een bekerwedstrijd tussen Feyenoord en SC Heracles uit de hand en kreeg Fraser, evenals teamgenoot Sabău, de rode kaart wegens een vechtpartij op het veld. Toen hij in de kleedkamer uit frustratie tegen een muur sloeg, brak hij hierbij zijn hand. Hij kreeg uiteindelijk een schorsing van vier wedstrijden voor zijn aandeel in de vechtpartij.[27] Nog voor Fraser weer hersteld was van de breuk, werden Bengtsson en Verbeek ontslagen ten faveure van Wim Jansen.[28] Onder Jansen ging de club beter spelen. Feyenoord eindigde dat seizoen weliswaar slechts op de 8e plaats, maar wist wel de KNVB beker te winnen. Die zomer was Fraser dicht bij een overstap naar Karlsruhe SC, maar een transfer bleef uiteindelijk uit.[29]

In het seizoen 1991-1992 kreeg Fraser te maken met Hans Dorjee, die naast Jansen als technisch manager, zou fungeren als veldtrainer. Dorjee was vanwege een hartoperatie echter zelden in functie, waardoor feitelijk Wim Jansen nog steeds de trainingen leidde. In maart nam Jansen definitief het stokje weer over van Dorjee. In november raakte Fraser geblesseerd aan zijn enkel, waardoor hij van november tot de winterstop uit de roulatie was.[30] Feyenoord speelde dit seizoen lange tijd mee om de titel en eindigde uiteindelijk op de 3e plaats.

Kampioenschap onder Van Hanegem[bewerken]

In de zomer van 1992 werd Wim van Hanegem, Frasers oude mentor bij FC Utrecht, trainer van de Rotterdamse club. Hij gaf bij aankomst aan Frasers kwaliteiten te waarderen en posteerde hem regelmatig op het middenveld.[31] Fraser kende een goede seizoensstart en werd, voor het eerst sinds 1990, weer opgeroepen voor het Nederlands elftal.[32] Bij Feyenoord vormde hij in die jaren een stabiele verdediging met onder andere Ruud Heus, John de Wolf en Ulrich van Gobbel. In oktober liet hij van zich spreken door tijdens een Europa Cup wedstrijd tegen FC Luzern een tegenspeler in het gezicht te slaan. De scheidsrechter wees na het incident abusievelijk John de Wolf aan als boosdoener, waarna deze de rode kaart en een schorsing van vier wedstrijden kreeg. Fraser werd door Feyenoord disciplinair gestraft voor zijn misdraging.[33] Later herriep de UEFA de beslissing van de scheidsrechter en kreeg Fraser alsnog een schorsing van drie wedstrijden.[34] Op 10 maart 1993 brak Fraser in een bekerduel tegen FC Zwolle na een ongelukkige botsing met Remco Boere zijn rechterkuitbeen.[35] Later bleek dat hij ook zijn enkelbanden had afgescheurd, waardoor hij de rest van het seizoen, waarin Feyenoord landskampioen werd, miste.[36]

Aan het begin van het seizoen 1993-1994 Fraser wederom in opspraak. Tijdens een wedstrijd op een vriendschappelijk toernooi liep een wedstrijd tussen Feyenoord en een Helderse selectie uit op een massale vechtpartij, waarbij een speler van de Helderse selectie een gebroken kaak opliep. Fraser werd in eerste instantie als schuldige aangewezen, maar bleek later niet verantwoordelijk te zijn voor het letsel. Wel had hij een tegenstander bespuugd en geslagen.[37] Kort hierna brak hij zijn rechterscheenbeen, waarna bij een scan, als klap op de vuurpijl, tevens een breuk in zijn kuitbeen geconstateerd werd.[38] Op 17 augustus werd Fraser voor zijn aandeel in de vechtpartij voor vier wedstrijden geschorst, voor spugen. De straf zou pas ingaan nadat hij weer wedstrijdfit verklaard zou worden.[39] In januari 1994 brak hij zijn neus.[40] In april verlengde hij zijn contract tot 1997.[41] Hij speelde uiteindelijk slechts 19 wedstrijden.

Blessureleed[bewerken]

Tijdens de voorbereiding op het seizoen 1994-1995 was Fraser volledig weer fit, maar al snel sloeg het blessureleed echter weer toe.[42] Gedurende het jaar was hij meerdere periodes afwezig door diverse blessures, die allen verband hielden met zijn rechterenkel. Tijdens de bekerfinale van dat jaar tegen FC Volendam, eiste hij een negatieve hoofdrol op door tegenspeler Ulrich Wilson te slaan. De actie werd slechts met geel bestraft.[43] Aan het einde van het seizoen moest Fraser vrezen voor zijn carrière, toen de problemen aan zijn enkel en achillespees aanbleven.[44] In de zomer van 1995 liet hij zich opereren aan zijn rechteronderbeen, waarna een lange periode van revalideren en meerdere terugslagen volgden.[45] In oktober van dat jaar werd trainer Van Hanegem ontslagen en vervangen door Arie Haan. Begin 1996 maakte hij pas weer zijn rentree in een vriendschappelijk toernooi in Marokko.[46] Op 26 februari 1996 speelde hij zijn enige wedstrijd van dat seizen tegen PSV.[47] Kort hierna liep hij weer een enkelblessure op.[48]

Aan het begin van het seizoen 1996-1997 was Fraser weer fit.[49] In december pakte hij een rode kaart in een wedstrijd tegen zijn oude club Roda JC na een onnodig harde overtreding op André Ooijer.[50] In maart 1997 verlengde hij zijn contract met twee jaar, nadat ook Sparta Rotterdam interesse had getoond.[51]

Einde carrière[bewerken]

Het seizoen 1997-1998 begon Fräser weer als basisspeler en werd hij door Haan verkozen als aanvoerder. Feyenoord draaide echter slecht. In augustus liep hij tegen een rode kaart op toen hij een wedstrijd tegen Sparta de doorgebroken Dennis de Nooijer neerhaalde.[52] Op 5 oktober 1997 viel Fraser geblesseerd uit in een wedstrijd tegen NAC Breda.[53] Kort hierop stapte Haan op bij Feyenoord, hij werd opgevolgd door Leo Beenhakker. Fraser noemde Haan in een reactie "Een van de beste, zo niet de beste, trainer die ik in mijn carrière heb meegemaakt."[54] Nadat Fraser weer bezig was met terugkomen, raakte hij op training zwaar geblesseerd na een botsing met teamgenoot Brad Parker, waarna hij per ambulance het trainsveld verliet.[55] Uit onderzoek bleek dat hij een drievoudig knieletsel had opgelopen aan zijn linkerknie. De mediale band was afgescheurd, in de voorste kruisband zat een scheur en het kraakbeen in de knie was beschadigd. Het revalidatieproces zou weer enkele maanden duren.[56]

Nadat de blessure in de zomer van 1998 nog niet geheel verdwenen was, besloot Fraser zich te laten opereren aan zijn knie.[57] Eind september werd hij weer fit verklaard en speelde hij diverse wedstrijden in het tweede elftal, maar nog voor hij een wedstrijd kon spelen verdraaide hij zijn rechterknie en beschadigde daarbij zijn kruisbanden.[58][59] Hoewel hij weer snel op trainingsveld verscheen, bleek een terugkeer naar het betaald voetbal ditmaal onhaalbaar. In maart 1998 maakte hij bekend zijn carrière af te sluiten.[60] In mei 1999 nam hij afscheid van de club. Hij was op dat moment al gestart met lessen voor zijn trainersdiploma.[61]

Bij Feyenoord won hij vier nationale bekers, de eerste editie van de Johan Cruijff Schaal en één landskampioenschap en haalde hij de halve finale van de Europacup II 1991/92.

Nederlands elftal[bewerken]

Fraser kwam in 1987 en 1988, terwijl hij speelde bij FC Utrecht drie maal uit voor Jong Oranje. Hij speelde twee kwalificatiewedstrijden voor het jeugd-EK in 1988. Hij werd in 1988 opgenomen in de selectie voor het EK. Hier speelde hij een wedstrijd tegen Jong Griekenland.[62]

Fraser speelde tevens zes interlands voor het Nederlands elftal. In 1989 maakte hij onder Thijs Libregts zijn debuut in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Denemarken. Als speler ging hij mee naar het WK van 1990, waar hij slechts in een duel in actie kwam, toen hij in de 59e minuut van de laatste groepswedstrijd tegen Ierland Richard Witschge verving.

Hierna viel hij tweemaal in tijdens voorrondes voor het EK van 1992, respectievelijk in de 77e minuut voor Jan Wouters en in de 78e minuut voor Danny Blind. Hij behoorde niet tot de selectie voor het EK in Zweden.

Op 14 oktober 1992 speelde hij zijn laatste interland tegen Polen, door in de 80e minuut Frank Rijkaard te vervangen.

Statistieken[bewerken]

Carrière overzicht[bewerken]

seizoen club land competitie wedstrijden goals
1984-1985 Sparta Rotterdam Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 8 0
1985-1986 Sparta Rotterdam Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 4 0
1986-1987 FC Utrecht Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 30 10
1988-1989 FC Utrecht Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 28 2
1989-1990 Roda JC Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 31 3
1990-1991 Roda JC Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 27 3
1991-1992 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 23 2
1992-1993 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 26 6
1993-1994 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 19 0
1994-1995 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 17 0
1995-1996 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 1 0
1996-1997 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 25 3
1997-1998 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 7 0
1998-1999 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 0 0
Totaal 266 33

Erelijst[bewerken]

Met Feyenoord[bewerken]

Carrière als trainer[bewerken]

In 1999 stopte Fraser als actieve speler, waarna hij voor Feyenoord als jeugdtrainer aan de slag ging. In maart 2007 stopte de Rotterdamse club de samenwerking met Fraser. Dit zorgde voor hevige protesten onder de Feyenoord-aanhang, dat Fraser nog steeds als een clubicoon beschouwde. De fans maakten hun ongenoegen kenbaar door middel van protestspandoeken tijdens wedstrijden. Nadat deze in eerste instantie werden verwijderd, leverde ook dat weer problemen op met de achterban.

In het seizoen 2007-2008 was hij samen met Marco Gentile de assistent trainer onder Wiljan Vloet bij ADO Den Haag. Sinds 2009 trainde hij de A1 bij PSV. In 2011 behaalde hij het diploma Coach Betaald Voetbal en vertrok hij naar ADO Den Haag en daar wederom assistent-trainer te worden, ditmaal onder Maurice Steijn. Na het ontslag van Steijn op 5 februari 2014 nam Fraser de taak van hoofdtrainer over, waarbij hij als doelstelling had de club te behoeden voor degradatie.

Naam[bewerken]

Tijdens zijn voetbalcarrière en een deel van zijn trainerscarrière liet Fraser zijn naam schrijven met een umlaut op de a; Fräser. Na genealogisch onderzoek, bleek de oorsprong van de naam echter niet, zoals eerst gedacht, uit Duitsland te komen, maar uit Schotland en bleek de umlaut overbodig en foutief te zijn. De uitspraak van de naam is in beide gevallen hetzelfde: Freser.[63]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Daniël Dwarswaard en Chris van Nijnatten. "Als trainer wil ik meer bereiken, dan als speler". Haagsche Courant (9 april 2014) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  2. a b c Norbert Kleinherenbrink. Ik voel me hier beter thuis dan bij Sparta'. Het Vrije Volk (21 november 1986) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  3. Wijnberg blijft, Henk Fräser gaat. Het Vrije Volk (4 juni 1986) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  4. Henk Fräser beste speler. Het Vrije Volk (28 juli 1986) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  5. a b c Marcel van der Kraan. Oud-Spartaan Henk Fräser voor twee miljoen naar Feyenoord. Het Vrije Volk (10 mei 1990) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  6. Fräser steunpilaar op het middenveld. De Telegraaf (29 april 1987) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  7. Droom Roda nog geen realiteit. De Telegraaf (18 juni 1987) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  8. Moet kunnen. Het Vrije Volk (6 juni 1988) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  9. Fräser uit roulatie. De Telegraaf (7 maart 1988) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  10. Suvrijn blijf bij Roda JC. Limburgsch Dagblad (21 mei 1988) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  11. Huub Paulissen. De eerste werkdag van 'de man van één miljoen'. Limburgsch Dagblad (16 augustus 1988) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  12. Huub Paulissen. Reker weerhoudt Fräser van Suriname-trip. Limburgsch Dagblad (8 juni 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  13. Reker weerhield Fräser van Suriname-trip. Nieuwsblad van het Noorden (8 juni 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  14. Fräser nieuweling in Oranje-selectie. De Telegraaf (28 augustus 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  15. Oranje niet verder dan gelijkspel tegen Denen. Amigoe (7 september 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  16. Fred Sochacki. Fräser en Roy solliciteren naar een basisplaats. Limburgsch Dagblad (7 september 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  17. Fräser wil weg. Limburgsch Dagblad (11 september 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  18. Ivo op den Camp. Real Sociedad volgt Roda JC-spelers. Limburgsch Dagblad (18 oktober 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  19. Liesoperatie Henk Fräser. Limburgsch Dagblad (12 december 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  20. Ivo op den Camp. Libregt selecteerd net geopereerde Henk Fräser. Limburgsch Dagblad (15 december 1989) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  21. Dick van den Polder. Tragisch Oranje-avondje in Kiev. Het Vrije Volk (29 maart 1990) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  22. Dortmund en Henk Fräser om tafel. De Telegraaf (5 maart 1990) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  23. Roda kan schulden aflossen. Limburgsch Dagblad (3 mei 1990) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  24. Fred Sochacki. 'Roda-tweeling viert feest'. Limburgsch Dagblad (2 juni 1990) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  25. Jaap de Groot. Resultaat boven alles. De Telegraaf (22 juni 1990) Geraadpleegd op 27 februari 2015
  26. Inhaalrace van start. De Telegraaf (4 augustus 1990) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  27. Marcel van der Kraan. Feyenoord eist mondelinge behandeling zaak Sabau-Fräser. Het Vrije Volk (17 december 1990) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  28. Dick van den Polder. Jansen voor moeilijke keuzes. Het Vrije Volk (8 maart 1991) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  29. Fräser blijft. De Telegraaf (20 juli 1991) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  30. Henk Fräser terug bij selectie. De Telegraaf (30 december 1991) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  31. Kromme' stapt niet van zijn geloof af. De Telegraaf (12 augustus 1992) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  32. Henk Fräser snel over de streep. De Telegraaf (10 oktober 1992) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  33. De Wolf wil naar rechter. De Telegraaf (23 oktober 1992) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  34. UEFA schorst Feyenoorder Henk Fräser. De Telegraaf (30 oktober 1992) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  35. Henk Fräser breekt kuitbeen. De Telegraaf (11 maart 1993) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  36. Dubbelpech voor Fräser. De Telegraaf (17 maart 1993) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  37. Valentijn Driessen. Klap dreunt door bij Feyenoord…. De Telegraaf (3 augustus 1993) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  38. Pech voor Henk Fräser. NRC (31 augustus 1993) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  39. Henk Fräser als eerste gestraft. De Telegraaf (17 september 1993) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  40. Henk Fräser breekt neus. Limburgsch Dagblad (3 januari 1994) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  41. Henk Evenblij. De Kuip is te groot voor veel spelers. De Telegraaf (11 april 1994) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  42. Fräser is terug…. De Telegraaf (15 augustus 1994) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  43. Obiku reddende engel van Feyenoord in straatgevecht. De Volkskrant (26 mei 1995) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  44. Arnold Scholten terug bij Ajax. Leidsch Dagblad (29 juli 1995) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  45. Terugslag bij Fräser. Leidsch Dagblad (23 oktober 1995) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  46. Feyenoord wint in Marokko. NRC (8 januari 1996) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  47. Verdienstelijke rentree Fräser. De Stem (26 februari 1996) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  48. Haan hoopt op Fräser. Leidsch Dagblad (4 maart 1996) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  49. Feyenoord loopt koppositie mis. Leidsch Dagblad (21 augustus 1996) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  50. Fräser brengt zege Feyenoord in gevaar. Leidsch Dagblad (19 december 1996) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  51. Fräser blijft bij Feyenoord. Leidsch Dagblad (28 maart 1997) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  52. Sparta niet minder dan Feyenoord. Leidsch Dagblad (25 augustus 1997) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  53. Van Gastel doet NAC de das om. Leidsch Dagblad (6 oktober 1997) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  54. Cruijff tussenpaus totdat Koeman diploma heeft. Leidsch Dagblad (29 oktober 1997) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  55. Fräser voor maanden uitgeschakeld. Leidsch Dagblad (31 januari 1998) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  56. Drievoudige knieblessure Fräser. Leidsch Dagblad (3 februari 1998) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  57. Fräser onder het mes. Leidsch Dagblad (15 juli 1998) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  58. Eerste zorgen voor Leo Beenhakker. Leidsch Dagblad (29 september 1998) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  59. Geplaagde Fräser weer geblesseerd. Leidsch Dagblad (11 november 1998) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  60. Fräser stopt. Leidsch Dagblad (17 maart 1999) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  61. Het dramatische afscheid van een Rotterdamse wereldster. Leidsch Dagblad (20 mei 1999) Geraadpleegd op 6 maart 2015
  62. Speler: Henk Fräser. Ons Oranje Geraadpleegd op 9 maart 2015
  63. Fraser met of zonder puntjes op de a?. Club Achter De Duinen (6 april 2014) Geraadpleegd op 27 augustus 2014