Alpine F1 Team

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Renault F1)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Alpine F1 Team
Formule 1-team
Alpine F1 Team
Algemene informatie
Nationaliteit Vlag van Frankrijk Frankrijk
Basis Enstone, Verenigd Koninkrijk
Viry-Châtillon, Frankrijk
Leiding Davide Brivio
Technisch directeur Pat Fry
Remi Taffin
Actieve jaren 1977-1986
2002-2011
2016-heden
Vorige naam Benetton Formula
Lotus F1 Team
Sportieve prestaties
Aantal F1-races 418 (415 starts)
Coureurs-kampioenschap(pen) 2 (2005, 2006)
Constructeurs-kampioenschap(pen) 2 (2005, 2006)
Overwinningen 36
Aantal podia 104
Totaal punten 1880
Aantal polepositions 51
Aantal snelste rondes 33
Eerste Grand Prix Groot-Brittannië 1977
Eerste overwinning Frankrijk 1979
Laatste overwinning Hongarije 2021
Laatste Grand Prix Rusland 2021
Formule 1 in 2021
Coureurs 14. Vlag van Spanje Fernando Alonso
31. Vlag van Frankrijk Esteban Ocon
Testcoureurs Vlag van China Guanyu Zhou
Vlag van Rusland Daniil Kvjat
Vlag van Australië Oscar Piastri
Chassis Alpine A521
Motor Renault
Banden Pirelli
Portaal  Portaalicoon   Autosport
Renault F1 RS01
Renault F1 R203

Alpine F1 Team, voorheen genaamd Renault F1 Team, is een Frans autosportteam actief in de Formule 1.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

De beginjaren: Renault[bewerken | brontekst bewerken]

Het officiële debuut van Renault in de Formule 1 vond plaats in 1977. Tijdens de Britse Grand Prix op 16 juli 1977 kwam de RS01 voor het eerst in actie. Al na zestien ronden moest de Franse coureur Jean Pierre Jabouille de wedstrijd staken. Ondanks deze matige start zou dit leerjaar Renault later tot grote hoogten brengen. De RS01 was overigens de eerste Formule 1-auto met een turbo.

In 1979 wist Renault haar eerste overwinning binnen te halen. In de Franse Grand Prix op Dijon-Prenois behaalde Jabouille de eerste plaats, en liet zo Gilles Villeneuve (Scuderia Ferrari) en René Arnoux (Renault F1) achter zich, die beiden een heroïsch gevecht om de tweede plaats hadden uitgevochten.

Drie jaar later kon Renault in alle wedstrijden van het seizoen van 1982 laten zien, dat het in de top drie thuis hoorde. In datzelfde jaar behaalde Renault F1 haar eerste 1-2 zege. In de thuiswedstrijd werd Arnoux eerste en Alain Prost tweede.

Renault trok zich in 1986 terug als team uit de Formule 1.

Williams-Renault[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Williams F1 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, keerde Renault in 1989 terug in de hoogste tak van de autosport, ditmaal als motorenleverancier voor Williams. Dit legde de Fransen geen windeieren, want vanaf 1992 werd de combinatie vijf keer de nummer één van het constructeurskampioenschap. Uitzondering hierop was 1995, want in dat jaar werd het team van Benetton kampioen, ook met een Renault motor. In totaal is Renault dus die zes jaar aaneengesloten constructeurskampioen geweest. Na deze overwinningszege trok Renault zich terug uit het kampioenschap (eind 1997), mede door slechte resultaten bij de autodivisie van Renault.

De terugkeer[bewerken | brontekst bewerken]

In 2002 keerde Renault F1 opnieuw terug in de Formule 1, ditmaal niet alleen als motorenleverancier, maar met een geheel eigen team (feitelijk de voortzetting van Benetton Formula). Een jaar later behaalde de jonge Spaanse coureur Fernando Alonso een uniek record in z'n R23, hij werd namelijk de jongste Formule 1-winnaar ooit. Met zijn zege in de Grand Prix van Hongarije 2003 schreef deze (toen 22 jaar en 27 dagen oude) coureur geschiedenis. Dit record werd in 2008 verbroken door Sebastian Vettel (21 jaar en 73 dagen, GP van Italië 2008) en in 2016 opnieuw door Max Verstappen (18 jaar en 228 dagen, GP van Spanje 2016).

Fernando Alonso werd in het seizoen 2005 wereldkampioen (toen de jongste wereldkampioen ooit) en zorgde er daarmee in de laatste Grand Prix (Shanghai) voor, dat Renault ook het kampioenschap van constructeurs won. Ook in het daaropvolgende seizoen was het Renault F1 team het beste. Fernando Alonso kroonde zich in 2006 opnieuw tot wereldkampioen en zo eindigde de Franse renstal net voor Ferrari met een voorsprong van vijf punten.

Bij beide kampioenschappen had Alonso een dosis geluk aan zijn zijde. In 2005 was het de McLaren-bolide die het op cruciale momenten liet afweten. En 2006 was Michael Schumacher niet gunstig gestemd; na een geweldige inhaalrace in de tweede helft van het seizoen had Ferrari te maken met pech: een zeer zeldzame ontploffende motor en een defect brandstofsysteem.

Seizoen 2007[bewerken | brontekst bewerken]

  • Met ingang van het seizoen 2007 werd het team omgedoopt van Mild Seven Renault F1 Team naar ING Renault F1 Team, dit omdat het Nederlandse bedrijf ING Groep de nieuwe hoofdsponsor werd. Dit werd op maandag 16 oktober 2006 bekendgemaakt. Er werd een sponsorcontract getekend voor drie jaar.
  • Fernando Alonso vertrok naar het team van Vodafone Mclaren Mercedes en het team moest op zoek naar een nieuwe rijder; die werd gevonden in de persoon van de Fin Heikki Kovalainen.
  • Giancarlo Fisichella was in het seizoen 2007 de eerste coureur.
  • Op donderdag 25 januari 2007 presenteerde Renault de nieuwe bolide, de R27, in Amsterdam bij het hoofdkantoor van ING; daarbij waren beide coureurs en Flavio Briatore aanwezig.[1]
  • Naast McLaren werd ook Renault verdacht van spionage in de Formule 1. Op 6 december moest het team voor de World Motor Sport Council verschijnen, maar hier kwam niets uit.

Seizoen 2008[bewerken | brontekst bewerken]

  • Na één jaar te zijn weggeweest keerde Fernando Alonso terug naar Renault. Op 10 december 2007 werd bekend dat hij een tweejarig contract had getekend.[2]
  • Op 31 januari 2008 presenteerde Renault zijn auto voor het seizoen 2008.
  • Midden januari testte Alonso opnieuw met een Renault op het circuit van Valencia; hij zette daar ook de beste tijd neer.
  • Alonso verklaarde tijdens de teampresentatie het team opnieuw naar de top te brengen.
  • Op 13 augustus 2008 overleed de voormalige directeur Aerodynamica Dino Toso thuis op 39-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Enige tijd ervoor nam hij officieel afscheid van het team waar hij meerdere jaren voor had gewerkt.[3]

Seizoen 2009[bewerken | brontekst bewerken]

"Singapore schandaal" - "Crashgate"[bewerken | brontekst bewerken]

Na het ontslag van Nelson Piquet Jr. in 2009 maakte de FIA bekend, dat Piquet een belastende verklaring had afgelegd tegen zijn voormalige werkgever. Piquet had tijdens de race in Singapore in 2008 zijn auto opzettelijk laten crashen om zo zijn teamgenoot Fernando Alonso in winnende positie te krijgen. Uiteindelijk bekende Renault tegenover de FIA schuldig te zijn en ontsloeg het team Flavio Briatore en technisch manager Pat Symonds. Briatore en Symonds zouden samen verantwoordelijk zijn geweest voor het plan en Piquet onder druk hebben gezet om zich hieraan te houden.
Op 21 september 2009 deed de FIA uitspraak in de zaak: Piquet en Alonso gingen vrijuit, Renault ontving een voorwaardelijke schorsing van twee seizoenen, met een proeftijd van vijf jaar. Die proeftijd hield in dat als Renault vóór 2012 een vergelijkbare overtreding maakte, het team voor altijd uit de Formule 1 zou worden gezet. Verder kreeg Flavio Briatore een levenslang werkverbod in de Formule 1, terwijl Pat Symonds gedurende vijf jaar geen activiteiten mocht hebben in de sport.
Hierdoor werd nu Bob Bell als nieuwe teammanager aangewezen ter vervanging van Flavio Briatore. Bob Bell bleef daarnaast tevens technisch directeur. Jean-Francois Caubet (voorheen hoofd van de marketing-afdeling) volgde Pat Symonds op als manager.
Op 25 september maakte ING bekend per direct te stoppen met de sponsoring van het team als gevolg van het schandaal in Singapore.
Op 5 januari 2010 maakte de Franse rechter de schorsing van Briatore en Symonds ongedaan.[4][5]

Overnames[bewerken | brontekst bewerken]

Op 16 december 2009 werd officieel bevestigd dat Renault voor de helft was overgenomen door investeringsmaatschappij Genii Capital. Het team bleef onder de naam Renault racen in 2009 en gebruikte ook de motoren van Renault.[6]

Op 8 december 2010 werd officieel bevestigd, dat Renault de andere helft van de aandelen had verkocht aan Group Lotus. Lotus werd nu titelsponsor, maar Renault bleef nog wel in de teamnaam staan. Renault zelf was dus nog slechts motorleverancier en had geen aandelen meer.[7] Eind 2011 werd er dan toch besloten om 'Renault' uit de teamnaam te halen en verder door het leven te gaan als 'Lotus F1 Team'. Het team bleef 'intern' nog wel steeds het 'oude Renault'.

Seizoen 2016[bewerken | brontekst bewerken]

Op 3 december 2015 werd bekend dat Renault in 2016 het team van Lotus weer overneemt, waarmee het met een fabrieksteam haar herintrede maakt in de Formule 1.[8] Enkele maanden eerder werd al een intentieverklaring getekend waarmee Renault aangaf om het team te willen overnemen. Hiermee staat Renault voor het eerst sinds 2011 met een fabrieksteam aan de start van Grands Prix. Kevin Magnussen en Jolyon Palmer vormen het coureursduo van het team. Het team reed in feite met een chassis dat grotendeels nog werd gebouwd onder de naam Lotus, dat vanwege geldgebrek weinig mogelijkheden had om de auto goed te ontwikkelen. Hierdoor was het seizoen een teleurstelling; in slechts drie Grands Prix werden punten gescoord en het team eindigde als negende in het constructeurskampioenschap.

Seizoen 2017[bewerken | brontekst bewerken]

In 2017 blijft Jolyon Palmer bij Renault rijden, maar wordt Magnussen vervangen door de van Force India overgekomen Nico Hülkenberg. Echter wordt Palmer wel na de GP van Japan vervangen door Carlos Sainz Jr., nadat hij als twaalfde over de streep komt.

Seizoen 2018[bewerken | brontekst bewerken]

In 2018 rijden Carlos Sainz Jr. en Nico Hülkenberg voor Renault.

Seizoen 2019[bewerken | brontekst bewerken]

In 2019 rijden Nico Hülkenberg en de van Red Bull overgekomen Daniel Ricciardo voor Renault.

Seizoen 2020[bewerken | brontekst bewerken]

In het seizoen van 2020 rijden Daniel Ricciardo en Esteban Ocon[9] voor Renault. Op 15 januari 2020 werd bekendgemaakt dat de Formule 1-wagen voor het seizoen 2020 zal worden onthuld op 12 februari 2020.[10] De auto is competitiever dan in 2019, maar komt net te kort om van McLaren en Racing Point de derde plaats in het constructeurskampioenschap af te pakken.

Seizoen 2021 (naamswijziging naar "Alpine")[bewerken | brontekst bewerken]

Vanaf het seizoen 2021 wordt de teamnaam vanwege commerciële redenen veranderd van "Renault F1 Team" in "Alpine F1 Team".[11] Daniel Ricciardo heeft het team verlaten, zijn plaats is ingenomen door Fernando Alonso. Esteban Ocon heeft zijn plaats in dit team wel behouden. Het is de Franse coureur die dit seizoen voor het vernieuwde team de eerste overwinning binnensleept, tijdens de Grand Prix van Hongarije.

Formule 1-auto's[bewerken | brontekst bewerken]

Resultaten[bewerken | brontekst bewerken]

Kleur Resultaat
Goud Winnaar
Zilver 2e plaats
Brons 3e plaats
Groen Gefinisht, in punten
Blauw Gefinisht, geen punten
Paars Niet gefinisht (DNF)
Niet geklasseerd (NC)
Rood Niet gekwalificeerd (DNQ)
Zwart Gediskwalificeerd (DSQ)
Wit Niet gestart (DNS)
Blanco Niet deelgenomen
Gewond (INJ)
Uitgesloten (EX)
Teruggetrokken/Niet deelgenomen (ND)
P Poleposition
S Snelste ronde

1977 – 1985[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Chassis Motor Banden Coureurs 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Punten WK-plaats
1977 RS01 EF1 1.5 V6 t M ARG BRA ZAF VSW SPA MON BEL ZWE FRA GBR DUI OOS NED ITA VST CAN JPN 0 NC
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jabouille 12 DNF DNF DNF DNQ
1978 RS01 EF1 1.5 V6 t M ARG BRA ZAF VSW MON BEL SPA ZWE FRA GBR DUI OOS NED ITA VST CAN 3 12e
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jabouille DNF DNF 10 NC 13 DNF DNF DNF DNF DNF DNF DNF 4 12
1979 RS01
RS10
EF1 1.5 V6 t M ARG BRA ZAF VSW SPA BEL MON FRA GBR DUI AUT NED ITA CAN VST 26 6e
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jabouille DNF 10 DNFP DNS DNF DNF NC 1P DNF DNFP DNF DNF 14P DNF DNF
Vlag van Frankrijk René Arnoux DNF DNF DNF DNS 9 DNF DNF 3S 2 DNF 6PS DNFP DNF DNF 2
1980 RE20 EF1 1.5 V6 t M ARG BRA ZAF VSW BEL MON FRA GBR DUI OOS NED ITA CAN VST 38 4e
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jabouille DNF DNFP DNFP 10 DNF DNF DNF DNF DNF 1 DNF DNF DNF
Vlag van Frankrijk René Arnoux DNF 1S 1S 9 4 DNF 5 NC DNF 9PS 2PS 10P DNF 7
1981 RE20B
RE30
EF1 1.5 V6 t M USW BRA ARG SMR BEL MON SPA FRA GBR DUI OOS NED ITA CAN LV 54 Brons
Vlag van Frankrijk Alain Prost DNF DNF 3 DNF DNF DNF DNF 1S DNF 2P DNF 1P 1 DNF 2
Vlag van Frankrijk René Arnoux 8 DNF 5 8 DNQ DNF 9 4P 9PS 13 2P DNF DNFP DNF DNF
1982 RE30B EF1 1.5 V6 t M ZAF BRA VSW SMR BEL MON VSO CAN NED GBR FRA DUI OOS ZWI ITA LV 62 Brons
Vlag van Frankrijk Alain Prost 1S 1PS DNF DNF DNFP 7 NCPS DNF DNF 6 2 DNF 8 2PS DNF 4P
Vlag van Frankrijk René Arnoux 3P DNF DNF DNFP DNF DNFP 10 DNF DNFP DNF 1P 2 DNF 16 1S DNF
1983 RE30C
RE40
EF1 1.5 V6 t M BRA VSW FRA SMR MON BEL VSO CAN GBR DUI OOS NED ITA EUR ZAF 79 Zilver
Vlag van Frankrijk Alain Prost 7 11 1PS 2 3P 1P 8 5 1S 4 1S DNF DNF 2 DNF
Vlag van de Verenigde Staten Eddie Cheever DNF 13 3 DNF DNF 3 DNF 2 DNF DNF 4 DNF 3 10 6
1984 RE50 EF4 1.5 V6 t M BRA ZAF BEL SMR FRA MON CAN VSO VST GBR DUI OOS NED ITA EUR POR 34 5e
Vlag van Frankrijk Patrick Tambay 5 DNFS 7 DNF 2P DNF DNS DNF DNF 8 5 DNF 6 DNF DNF 7
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Warwick DNF 3 2 4 DNF DNF DNF DNFS DNF 2 3 DNF DNF DNF 11 DNF
Vlag van Frankrijk Philippe Streiff DNF
1985 RE60
RE60B
EF4B 1.5 V6 t
EF15 1.5 V6 t
G BRA POR SMR MON CAN VSO FRA GBR DUI OOS NED ITA BEL EUR ZAF AUS 16 7e
Vlag van Frankrijk Patrick Tambay 5 3 3 DNF 7 DNF 6 DNF DNF 10 DNF 7 DNF 12 DNF
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Warwick 10 7 10 5 DNF DNF 7 5 DNF DNF DNF DNF 6 DNF DNF
Vlag van Frankrijk François Hesnault DNF
Jaar Chassis Motor Banden Coureurs 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Punten WK-plaats

Tussen 1986 en 2001 nam Renault niet deel aan het kampioenschap als constructeur.

2002 – 2011[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Chassis Motor Banden Coureurs 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Punten WK-plaats
2002 R202 RS22 3.0 V10 M AUS MAL BRA SMR SPA OOS MON CAN EUR GBR FRA DUI HON BEL ITA USA JPN 23 4e
Vlag van Italië Jarno Trulli DNF DNF DNF 9 10 DNF 4 6 8 DNF DNF DNF 8 DNF 4 5 DNF
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jenson Button DNF 4 4 5 12 7 DNF 15 5 12 6 DNF DNF DNF 5 8 6
2003 R23
R23B
RS23 3.0 V10 M AUS MAL BRA SMR SPA OOS MON CAN EUR FRA GBR DUI HON ITA USA JPN 88 4e
Vlag van Italië Jarno Trulli 5 5 8 13 DNF 8 6 DNF DNF DNF 6 3 7 DNF 4 5
Vlag van Spanje Fernando Alonso 7 3P 3 6 2 DNF 5 4S 4 DNF DNF 4 1P 8 DNF DNF
2004 R24 RS24 3.0 V10 M AUS MAL BHR SMR SPA MON EUR CAN USA FRA GBR DUI HON BEL ITA CHN JPN BRA 105 Brons
Vlag van Italië Jarno Trulli 7 5 4 5 3 1P 4 DNF 4 4 DNF 11 DNF 9P 10
Vlag van Canada Jacques Villeneuve 11 10 10
Vlag van Spanje Fernando Alonso 3 7 6 4 4 DNF 5 DNF DNF 2P 10 3 3 DNF DNF 4 5 4
2005 R25 RS25 3.0 V10 M AUS MAL BHR SMR SPA MON EUR CAN USA FRA GBR DUI HON TUR ITA BEL BRA JPN CHN 191 Goud
Vlag van Spanje Fernando Alonso 3S 1P 1P 1 2 4 1S DNF DNS 1P 2P 1 11 2 2 2 3P 3 1P
Vlag van Italië Giancarlo Fisichella 1P DNF DNF DNF 5S 12 6 DNF DNS 6 4 4 9 4 3 DNF 5 2 4
2006 R26 RS26 2.4 V8 M BHR MAL AUS SMR EUR SPA MON GBR CAN USA FRA DUI HUN TUR ITA CHN JPN BRA 206 Goud
Vlag van Spanje Fernando Alonso 1 2S 1 2S 2P 1P 1P 1PS 1P 5 2 5 DNF 2 DNF 2PS 1S 2
Vlag van Italië Giancarlo Fisichella DNF 1P 5 8 6 3 6 4 4 3 6 6 DNF 6 4 3 3 6
2007 R27 RS27 2.4 V8 B AUS MAL BHR SPA MON CAN USA FRA GBR EUR HON TUR ITA BEL JPN CHN BRA 51 Brons
Vlag van Italië Giancarlo Fisichella 5 6 8 9 4 DSQ 9 6 8 10 12 9 12 DNF 5 11 DNF
Vlag van Finland Heikki Kovalainen 10 8 9 7 13 4 5 15 7 8 8 6 7 8 2 9 DNF
2008 R28 RS27 2.4 V8 B AUS MAL BHR SPA TUR MON CAN FRA GBR DUI HON EUR BEL ITA SIN JPN CHN BRA 80 4e
Vlag van Spanje Fernando Alonso 4 8 10 DNF 6 10 DNF 8 6 11 4 DNF 4 4 1 1 4 2
Vlag van Brazilië Nelson Piquet jr. DNF 11 DNF DNF 15 DNF DNF 7 DNF 2 6 11 DNF 10 DNF 4 8 DNF
2009 R29 RS27 2.4 V8 B AUS MAL CHN BHR SPA MON TUR GBR DUI HON EUR BEL ITA SIN JPN BRA ABU 26 8e
Vlag van Spanje Fernando Alonso 5 11 9 8 5 7 10 14 7S DNFP 6 DNF 5 3S 10 DNF 14
Vlag van Brazilië Nelson Piquet jr. DNF 13 16 10 12 DNF 16 12 13 12
Vlag van Frankrijk Romain Grosjean 15 DNF 15 DNF 16 13 18
2010 R30 RS27-2010 2.4 V8 B BHR AUS MAL CHN ESP MON TUR CAN EUR GBR GER HUN BEL ITA SIN JPN KOR BRA ABU 163 5e
Vlag van Polen Robert Kubica 11 2 4 5 8 3 6 7S 5 DNF 7 DNF 3 8 7 DNF 5 9 5
Vlag van Rusland Vitaly Petrov DNF DNF DNF 7 11 13† 15S 17 14 13 10 5 9 13 11 DNF DNF 16 6
2011 R31 RS27-2011 2.4 V8 P AUS MAL CHN TUR SPA MON CAN EUR GBR DUI HON BEL ITA SIN JPN KOR IND ABU BRA 73 5e
Vlag van Duitsland Nick Heidfeld 12 3 12 7 8 8 DNF 10 8 DNF DNF
Vlag van Brazilië Bruno Senna 13 9 15 16 13 12 16 17
Vlag van Rusland Vitaly Petrov 3 17† 9 8 11 DNF 5 15 12 10 12 9 DNF 17 9 DNF 11 13 10
Jaar Chassis Motor Banden Coureurs 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Punten WK-plaats

Tussen 2012 en 2015 werd Renault door Lotus overgenomen en nam deel als Lotus F1 Team.

2016 – heden[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Chassis en banden Motor Coureurs 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 Punten WK-plaats
2016 RS16

P
RE16 1.6 V6 t AUS BHR CHN RUS SPA MON CAN EUR OOS GBR HON DUI BEL ITA SIN MAL JPN VST MEX BRA ABU 8 9
Vlag van Denemarken Kevin Magnussen 12 11 17 7 15 DNF 16 14 14 17 15 16 DNF 17 10 DNF 14 12 17 14 DNF
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jolyon Palmer 11 DNS 22 13 13 DNF DNF 15 12 DNF 12 19 15 DNF 15 10 12 13 14 DNF 17
2017 R.S.17

P
R.E.17 1.6 V6 t AUS CHN BHR RUS SPA MON CAN AZE OOS GBR HON BEL ITA SIN MAL JPN VST MEX BRA ABU 57 6
Vlag van Duitsland Nico Hülkenberg 11 12 9 8 6 DNF 8 DNF 13 6 17 6 13 DNF 16 DNF DNF DNF 10 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jolyon Palmer DNF 13 13 DNF 15 11 11 DNF 11 DNS 12 13 DNF 6 15 12
Vlag van Spanje Carlos Sainz jr. 7 DNF 11 DNF
2018 R.S.18

P
R.E.18 1.6 V6 t AUS
Vlag van Australië
BHR
Vlag van Bahrein
CHN
Vlag van China
AZE
Vlag van Azerbeidzjan
SPA
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
FRA
Vlag van Frankrijk
OOS
Vlag van Oostenrijk
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
DUI
Vlag van Duitsland
HON
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
RUS
Vlag van Rusland
JPN
Vlag van Japan
VST
Vlag van de Verenigde Staten
MEX
Vlag van Mexico
BRA
Vlag van Brazilië
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
122 4
Vlag van Duitsland Nico Hülkenberg 7 6 6 DNF DNF 8 7 9 DNF 6 5 12 DNF 13 10 12 DNF 6 6 DNF DNF
Vlag van Spanje Carlos Sainz jr. 10 11 9 5 7 10 8 8 12 DNF 12 9 11 8 8 17 10 7 DNF 12 6
2019 R.S.19

P
Renault
E-Tech 19
1.6 V6 t
AUS
Vlag van Australië
BHR
Vlag van Bahrein
CHN
Vlag van China
AZE
Vlag van Azerbeidzjan
SPA
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
CAN
Vlag van Canada
FRA
Vlag van Frankrijk
OOS
Vlag van Oostenrijk
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
DUI
Vlag van Duitsland
HON
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
SIN
Vlag van Singapore
RUS
Vlag van Rusland
JPN
Vlag van Japan
MEX
Vlag van Mexico
VST
Vlag van de Verenigde Staten
BRA
Vlag van Brazilië
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
91 5
Vlag van Australië Daniel Ricciardo DNF 18 7 DNF 12 9 6 11 12 7 DNF 14 14 4 14 DNF DSQ 8 6 6 11
Vlag van Duitsland Nico Hülkenberg 7 17 DNF 14 13 13 7 8 13 10 DNF 12 8 5 9 10 DSQ 10 9 15 12
2020 Renault R.S.20

P
Renault
E-Tech 20
OOS
Vlag van Oostenrijk
STI
Flagge Steiermark (mit Rand).png
HON
Vlag van Hongarije
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
70J
F1 70 Logo
SPA
Vlag van Spanje
BEL
Vlag van België
ITA
Vlag van Italië
TOS
Flag of Tuscany.svg
RUS
Vlag van Rusland
EIF
Vlag van Duitsland
POR
Vlag van Portugal
EMI
Fictional Emilia-Romagna Flag.svg
TUR
Vlag van Turkije
BHR
Vlag van Bahrein
SAK
Vlag van Bahrein
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
181 5
Vlag van Australië Daniel Ricciardo DNF 8 8 4 5 14 4S 6 4 5 3 9 3 10 7 5 7S
Vlag van Frankrijk Esteban Ocon 8 DNF 14 6 11 8 5 8 DNF 7 DNF 8 DNF 11 9 2 9
2021 Alpine A521

P
Renault
E-Tech 21
BHR
Vlag van Bahrein
EMI
Fictional Emilia-Romagna Flag.svg
POR
Vlag van Portugal
SPA
Vlag van Spanje
MON
Vlag van Monaco
AZE
Vlag van Azerbeidzjan
FRA
Vlag van Frankrijk
STI
Flagge Steiermark (mit Rand).png
OOS
Vlag van Oostenrijk
GBR
Vlag van Verenigd Koninkrijk
HON
Vlag van Hongarije
BEL
Vlag van België
NED
Vlag van Nederland
ITA
Vlag van Italië
RUS
Vlag van Rusland
TUR
Vlag van Turkije
VST
Vlag van de Verenigde Staten
MXS
Vlag van Mexico
SAP
Vlag van Brazilië
N.n.b
Vlag van onbekend gebied
SAU
Vlag van Saoedi-Arabië
ABU
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten
103 ^ 5 ^
Vlag van Spanje Fernando Alonso DNF 10 8 17 13 6 8 9 10 7 4 11 6 8
Vlag van Frankrijk Esteban Ocon 13 9 7 9 9 DNF 14 14 DNF 9 1 7 9 10
Seizoen Chassis en banden Motor Rijders 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 Punten WK-plaats
  • ‡ Halve punten werden toegekend tijdens de GP van België 2021 omdat er minder dan 75% van de wedstrijd was afgelegd door hevige regenval.
  • † Uitgevallen maar wel geklasseerd omdat de coureur meer dan 90% van de raceafstand heeft gereden.
  • ^ Seizoen loopt nog.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

  • Alpine Academy, het opleidingsprogramma van het team (voorheen Renault Sport Academy)
Zie de categorie Renault F1 van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.