Avigdor Lieberman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Avigdor Levi Lieberman
אביגדור ליברמן
Avigdor Lieberman - 2011.jpg
Geboren 5 juni 1958
Chisinau, Moldavië
Politieke partij Jisrael Beeténoe
Partner Ella Tzipkin
Israëlische minister van Buitenlandse Zaken
Huidige functie
Aangetreden 11 november 2013
Premier Benjamin Netanyahu
Voorganger Tzipi Livni
Israëlische minister van Strategische Zaken
Aangetreden 23 oktober 2006
Einde termijn 16 januari 2008
Premier Ehud Olmert
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Avigdor Levi Lieberman (Hebreeuws: אביגדור ליברמן) (Chisinau, Moldavische Socialistische Sovjetrepubliek, 5 juni 1958) is een Israëlische politicus. Hij is aanvoerder van Jisrael Beeténoe, een rechts-nationalistische politieke partij en minister van Buitenlandse Zaken.

Lieberman is lid van de Knesset, het Israëlische parlement, en was van oktober 2006 tot januari 2008 minister van strategische zaken en vicepremier in de 31e regering van Israël onder leiding van premier Ehud Olmert. Vanaf 31 maart 2009 was hij de minister van Buitenlandse Zaken in de regering Netanyahu-II. Op 18 december 2012 trad hij af naar aanleiding van beschuldigingen van fraude en misbruik van vertrouwen.[1] In november 2013 werd hij op alle aanklachten vrijgesproken en nam hij de post van Israëlisch minister van buitenlandse zaken weer op zich.[2]

Levensloop[bewerken]

Lieberman werd geboren in een seculier-Joodse familie in Chisinau, in het huidige Moldavië, toen deel van de Sovjet-Unie. Voordat hij in 1978 van Moldavië naar Israël emigreerde, werkte hij als tiener onder meer als uitsmijter in een nachtclub en als omroeper in Bakoe (Sovjet-Unie). In Israël aangekomen, ging hij als kolonist wonen in Nokdim, een Joodse nederzetting van geringe omvang nabij Bethlehem op de Westelijke Jordaanoever. Aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem studeerde hij internationale betrekkingen en politieke wetenschappen.

In Israël was hij medeoprichter van het Zionistisch Forum voor het Sovjet-Jodendom, een belangenorganisatie van Joodse emigranten uit de (voormalige) Sovjet-Unie.

Lieberman was werkzaam als lid van het bestuur van de corporatie voor industriële en commerciële gebouwen van Jeruzalem alsmede als secretaris van de afdeling Jeruzalem van de vakbond Histadrut Ovdim Le'umit.

In Israël sloot hij zich aan bij de politieke partij de Likoed. Van 1993 tot 1996 vervulde hij een betrekking als directeur-generaal van deze rechtse politieke partij, waarbij hij optrok met toenmalig partijleider Benjamin Netanyahu, wiens neoliberale ideeën over de economie hij deelde. Toen deze in 1996 minister-president werd, werd Lieberman directeur-generaal van diens bureau, een functie die hij tot 1997 bekleedde.

In 1999 richtte hij een nieuwe politieke partij op, Jisrael Beeténoe ('Israël Ons Huis'), waarvan hij ook zelf de leider werd. Deze politieke partij wierp zich op als de vertegenwoordiger van de circa één miljoen Joodse migranten die in de jaren negentig uit de voormalige Sovjet-Unie Israël zijn binnengekomen; tevens geldt de partij als populair in de joodse kolonistenbeweging.

In mei 1999 werd hij voor deze partij in het parlement de Knesset verkozen en in januari 2003 werd hij herkozen. In maart van dat jaar verliet hij het parlement om er in april 2006 weer terug te keren. Naast zijn parlementaire activiteiten was hij redacteur van de krant Joman Jisraeli, minister van nationale infrastructuur van maart 2001 tot maart 2002 in de 29e regering van Israël, minister van transport van februari 2004 tot juni 2006 in de 30e regering van Israël en minister van strategische zaken alsook vicepremier van oktober 2006 tot januari 2008 in de 31e regering van Israël.

Op 18 januari 2008 stapte Lieberman met de enige andere minister van Jisrael Beeténoe - Jitschak Aharonovitch - uit de regering van premier Olmert omdat hij zich niet kon vinden in de aangeknoopte vredesbesprekingen met Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit. Tevens stapte zijn partij uit de coalitie. Naar de mening van Lieberman hebben deze onderhandelingen een zo vergaande reikwijdte, dat ze voor hem en zijn partij ononderhandelbare "kernpunten" raken.[3]

In 2009 werd Lieberman door het tijdschrift Time opgenomen in de lijst van de 100 meest invloedrijke mensen ter wereld.[4]

Op 24 mei 2010 heeft de Israëlische politie aanbevolen dat Lieberman aangeklaagd zou worden voor schending van vertrouwen aangaande het vermoeden dat hij vertrouwelijke informatie ontvangen zou hebben met betrekking tot een lopend crimineel onderzoek naar zijn persoon.[5] Op 13 april 2011 kondigde het Openbaar Ministerie aan Lieberman inderdaad te gaan vervolgen voor fraude, witwassen van gelden, schending van vertrouwen en het beïnvloeden van getuigen.[6]

Op 6 november 2013 heeft de rechtbank Lieberman op alle aanklachten vrijgesproken.[7] Vier dagen later besloot het kabinet-Netanyahu om Lieberman weer als minister te installeren.[8]

Politieke standpunten[bewerken]

Lieberman pleitte in 2002, nadat twee jaar daarvoor de Tweede Intifada was uitgebroken en er meerdere aanslagen tegen Israëlische doelen waren gepleegd, voor hard optreden tegen de Palestijnen door te opperen dat alle belangrijke gebouwen in de Palestijnse Autoriteit met de grond gelijk gemaakt zouden moeten worden.[9]

In mei 2004 kwam hij met een landruilplan waarbij voornamelijk door Arabieren bewoonde plaatsen in Israël bij de Westelijke Jordaanoever worden gevoegd (inclusief het overgrote deel van Oost-Jeruzalem) voor een te stichten Palestijnse staat, terwijl Israëlische nederzettingen en strategisch geachte punten op de Jordaanoever dan bij Israël gevoegd zouden moeten worden. Het programma beoogt op deze wijze de Joodse van de Arabische bevolking te scheiden. Ook introduceerde Lieberman een "loyaliteitsverklaring". Inwoners van Israël die geen volledige trouw aan de staat Israël betuigen zouden staatsburgerschap verliezen, alhoewel zij wel permanente verblijfstatus behouden en aldus hun actief en passief stemrecht verliezen.[10] De toenmalige Israëlische minister-president Ariel Sharon distantieerde zich van dit plan en verklaarde: "Wij beschouwen de Israëlische Arabieren als een deel van Israël".[11]

In 2006 zei hij dat alle Arabische parlementsleden in de Knesset die banden met de Hamas hebben als collaborateurs ter dood dienen te worden gebracht.[12]

Na eerder in zijn politieke loopbaan tegen een Palestijnse staat te zijn geweest, liet Lieberman begin 2009 weten onder voorwaarden voorstander van een dergelijke staat te zijn, hoewel het voor hem nog steeds geen prioriteit heeft.[13]

Lieberman verdedigt huizenbouw door en vestiging van Israëlische kolonisten in het in meerderheid Arabische Oost-Jeruzalem[14] en noemt de kritiek daarop "onredelijk en discriminerend". Zijn argument daarvoor is dat volgens hem in Jeruzalem mensen van elk geloof waar ze maar willen moeten kunnen bouwen en bezit moeten kunnen kopen.[15][16]

Persoonlijk[bewerken]

Lieberman is getrouwd en heeft drie kinderen. Hij is woonachtig in Nokdim(en), Westelijke Jordaanoever.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Aftreden naar aanleiding van fraudebeschuldiging
  2. Lieberman weer minister na vrijspraak, ANP/Trouw, 10 november 2013
  3. Ultranationalist Lieberman verlaat regering Olmert, De Morgen, 16 januari 2008
  4. The World's Most Influential People, Time, 11 mei 2009
  5. "Israeli FM recommended for indictment", 'Haaretz', 24 mei 2010.
  6. Glickman, Aviad. "Lieberman to face criminal indictment", 13 april 2011. Geraadpleegd op 14 april 2011.
  7. "Vrijspraak oud-minister Lieberman", 6 november 2013. Geraadpleegd op 13 november 2013.
  8. Lieberman weer minister na vrijspraak, ANP/Trouw, 10 november 2013
  9. Israel's Rising Star, The First Post, 5 februari 2009
  10. (he) Het plan Lieberman, Maariv, 1 november 2004
  11. Lieberman presents to Russia plan to expel 'disloyal' Arabs, Ha'aretz, 30 mei 2004
  12. Lieberman calls Arab MKs who meet with Hamas 'collaborators', The Jerusalem Post, 4 mei 2006
  13. Lieberman 'changes mind' on PA state, The Jerusalem Post, 3 maart 2009
  14. Noot: Oost-Jeruzalem wordt door onder andere Arabieren bewoond, die een meerderheid vormen.
  15. Israeli-American war of words continues, Digital Journal, 17 maart 2010
  16. Noot: Oost-Jeruzalem is betwist gebied dat in 1967 door Israël geannexeerd is, maar de Palestijnen, die in dit gedeelte ongeveer 57% van de inwoners uitmaken, eisen het op als hun hoofdstad.