Jeroen Brouwers

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jeroen Brouwers
Jeroen Brouwers, thuis in Zutendaal 2010
Jeroen Brouwers, thuis in Zutendaal 2010
Algemene informatie
Volledige naam Jeroen Godfried Maria Brouwers
Geboren 30 april 1940
Land Nederland
Werk
Bekende werken Bezonken rood, Geheime kamers, Bittere bloemen
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Jeroen Godfried Maria Brouwers (Batavia, 30 april 1940) is een Nederlandse journalist, schrijver en essayist.

Levensloop[bewerken]

Hij was het vierde kind van Jacques Theodorus Maria Brouwers (1903-1964) en Henriëtte Elisabeth Maria van Maaren (1908-1981). Later werd nog een broertje geboren. Zijn vader werkte als boekhouder bij een architectenbureau.

Na de Japanse invasie begin 1942 en de capitulatie van het KNIL werd zijn vader overgebracht naar een krijgsgevangenkamp in de buurt van Tokio. Brouwers belandde met zijn grootmoeder Elisabeth Henrica Pos (1885-1945), zijn moeder en zus eerst in het Japanse interneringskamp Kramat. Na een paar maanden werden ze overgeplaatst naar het kamp Tjideng, in een buitenwijk van Batavia. Zijn grootouders hebben de kampen niet overleefd. Hij schreef in 1981 over deze Japanse bezetting van Indonesië een boek Bezonken rood, vertaald in 1988 in het Engels als Sunken Red [1]. Zijn jeugd in Indonesië speelt ook een rol in zijn romans Het verzonkene en De zondvloed. Deze drie romans zijn later in één band uitgebracht.

Na de oorlog werd het gezin herenigd en verhuisde naar Balikpapan (Borneo, het huidige Kalimantan).

Mevrouw Brouwers repatrieerde in 1947 met haar kinderen per schip naar Nederland. In 1948 kwam ook meneer Brouwers naar Nederland.

Tot 1950 woonde Brouwers thuis bij zijn ouders. Toen hij tien jaar oud was werd hij in diverse rooms-katholieke pensionaten ondergebracht. De reden was dat hij een onhandelbaar kind zou zijn dat na de vrijheid van Indië niet kon wennen aan het Hollandse keurslijf. Ook deze ervaringen verwerkte hij in zijn werk.

Zijn ouders verhuisden naar Delft. Daar haalde hij in 1955 zijn MULO-diploma.

Van 1958-1961 was Brouwers in militaire dienst. Hij zwaaide af als kwartiermeester der Speciale Diensten: Marine Inlichtingen Dienst (MARID). Na zijn dienstplicht ging hij in 1961 in Nijmegen als leerling-journalist werken bij het krantenconcern De Gelderlander. Hij maakte tevens deel uit van de redactie van het soldatenblad Salvo.

In 1962 werd hij aangenomen bij de Geïllustreerde Pers in Amsterdam. Hij werd lid van de redactie van het blad Romance (later Avenue). Van 1964 tot 1976 werkte Brouwers in Brussel als redactie-secretaris en later als (hoofd)redacteur bij de Uitgeverij Manteau. Van 1968 tot 1971 woonde hij met zijn gezin in Vossem en later in Huize Krekelbos te Rijmenam (Bonheiden). Er werden twee zoons geboren: Daan Leonard (1965-2006) en Pepijn (1968).

Na onenigheid met directeur Julien Weverbergh nam Brouwers ontslag bij Uitgeverij Manteau, en ging zich geheel aan het schrijven wijden. Na een periode in Warnsveld (bij Zutphen) betrok hij huize Louwhoek in Exel, in de buurt van Lochem. In 1980 werd zijn dochter Anne geboren.

In 1991 vestigde Brouwers zich op een woonboot in Uitgeest. In augustus 1993 verhuisde hij naar Zutendaal in Belgisch-Limburg. Deze woning had hij reeds in 1990 aangekocht. Het huis ligt echter in een natuurgebied en wordt als zodanig niet als een verblijfadres erkend, waardoor Brouwers nog steeds in Maastricht gedomicilieerd is. Op 8 april 2011 heeft de rechtbank in Tongeren uitspraak gedaan dat Brouwers vier jaar de tijd heeft om de woning te slopen.[2]

Brouwers werd in 1992 opgenomen in de Orde van de Vlaamse Leeuw, en is sinds 1993 Ridder in de Belgische Kroonorde.

In 2007 kende de Taalunie aan Brouwers de Prijs der Nederlandse Letteren toe. Hij accepteerde eerst de prijs, maar weigerde deze later, omdat het bijbehorende geldbedrag van 16.000 euro volgens hem niet in overeenstemming was met het prestige van de prijs. Zo leverde alleen een debuutprijs bijvoorbeeld al 15.000 euro op, terwijl de Prijs der Nederlandse Letteren een oeuvreprijs is.[3] In dezelfde maand nam Brouwers de Tzumprijs voor de beste literaire zin van 2007 in ontvangst, waaraan een geldbedrag van 52 euro was verbonden. Ook ontving hij in 2007 de cultuurprijs van de gemeente Zutendaal, waaraan geen geldbedrag was verbonden.

Trivia[bewerken]

  • De Vlaamse rockgroep De Mens schreef ooit een nummer genaamd "Jeroen Brouwers Schrijft Een Boek".
  • Brouwers komt ook regelmatig voor in het boek 'Giph' van Ronald Giphart.

Bibliografie[bewerken]

  • 1961 - Edith Piaf. Lyrische straatmus
  • 1963 - Van rondeel tot chanson
  • 1964 - Couperus. 1863-1963
  • 1964 - Het mes op de keel (verhalen)
  • 1967 - Joris Ockeloen en het wachten (roman)
  • 1968 - De toteltuin. Gevallen van de sfinx (verhalen)
  • 1969 - Groetjes uit Brussel (verhalen)
  • 1973 - Zonder trommels en trompetten (novelle)
  • 1975 - Zachtjes knetteren de letteren. Een eeuw Nederlandse literatuurgeschiedenis in anekdoten
  • 1977 - Zonsopgangen boven zee (roman)
  • 1977 - Klein leed (verhalen)
  • 1978 - Mijn Vlaamse jaren (verhalen, herinneringen, pamfletten, dagboekfragmenten, brieven)
  • 1979 - De nieuwe Revisor (pamflet)
  • 1979 - Kladboek (essays)
  • 1979 - Het verzonkene (roman)
  • 1980 - De bierkaai. Kladboek 2 (essays)
  • 1980 - Zonder onderschriften (toneel)
  • 1981 - Bezonken rood (roman)
  • 1981 - Et in Arcadia ego (verhaal)
  • 1982 - De spoken van Godfried Bomans (essay)
  • 1982 - Alleen voor Vlamingen (essays)
  • 1982 - Es ergo sum (essay)
  • 1983 - Verhalen en levensberichten (verhalen)
  • 1984 - De laatste deur (essays)
  • 1984 - Winterlicht (roman)
  • 1985 - De levende stilte van Stig Dagerman (essay)
  • 1986 - Hélène Swarth: haar huwelijk met Frits Lapidoth, 1894-1910 (essay)
  • 1986 - De sprong (novelle)
  • 1986 - Hij is reeds aan de overzijde (necrologieënbloemlezing)
  • 1987 - Miniatuur van wanhoop
  • 1987 - Kroniek van een karakter. Deel 1 (1976-1981) 'De Achterhoek' (brieven)
  • 1987 - Kroniek van een karakter. Deel 2 (1982-1986) 'De oude Faust' (brieven)
  • 1987 - De schemerlamp van Hélène Swarth (essay)
  • 1988 - Sire, er zijn geen Belgen (Boekenweekessay)
  • 1988 - De zondvloed (roman)
  • 1989 - Het tuurtouw (essay)
  • 1990 - Zomervlucht (roman)
  • 1991 - Het vliegenboek. Kladboek 3 (essays)
  • 1993 - Het is niets (essay)
  • 1993 - Twee verwoeste levens
  • 1993 - De vervulling (monoloog)'
  • 1994 - Steeds dezelfde zon (toespraak Dodenherdenking)
  • 1994 - Het circus der eenzaamheid. Kladboek 4 (essays)
  • 1994 - Vlaamse leeuwen (essays)
  • 1995 - Adolf & Eva & de Dood (essays)
  • 1995 - Oefeningen in nergens bijhoren (essay)
  • 1996 - Het aardigste volk ter wereld: Willem Frederik Hermans in Brussel. Bijdrage aan zijn biografie
  • 1996 - De vervulling (verhalen)
  • 1996 - Kilometers
  • 1997 - In memoriam patris
  • 1998 - Alles is iets (dagboekbladen en brieven)
  • 1998 - De verliefden, hommage aan Fernand Victor Toussaint van Boelaere, 50 jaar na overlijden
  • 1998 - Een beroemde naamgenoot
  • 1998 - Terug thuis, verhalen, leerervaringen, voetnoten
  • 1999 - Al dat papier
  • 1999 - De zwarte zon, essays over zelfmoord en literatuur in de 20e eeuw
  • 2000 - Geheime kamers (roman)
  • 2001 - Papieren levens
  • 2001 - Zachtjes knetteren de letteren. Literaire anekdoten - herziene en uitgebreide editie
  • 2004 - Stoffer en blik
  • 2005 - De schemer daalt
  • 2005 - Warme herfst
  • 2006 - In het midden van de reis door mijn leven (Oerboek)
  • 2007 - De stilte bestaat uit zoveel antwoorden (briefwisseling met Gerrit Komrij)
  • 2007 - Datumloze dagen
  • 2008 - Liefste in de verte
  • 2009 - Sisyphus' bakens. Vloekschrift.
  • 2009 - Een nieuw Requiem (toneeltekst, met tekeningen van Roger Raveel en een CD van I Solisti del Vento)
  • 2010 - Hamerstukken - Alle polemieken en korzeligheden
  • 2010 - De Indiëromans, bundeling van de romans Het verzonkene, Bezonken rood en De zondvloed
  • 2011 - Gezichten, gestalten (literaire portretten)
  • 2011 - De jaargetijden, bundeling van de verhalen en romans Voorjaarsmoeheid, Zomervlucht, Warme herfst en Winterlicht
  • 2011 - Bittere bloemen (roman)
  • 2011 - BDE: bijna-doodervaring (toneeltekst)
  • 2012 - Restletsels (Feuilletons 9)

Prijzen[bewerken]

Boeken over Jeroen Brouwers[bewerken]

Er zijn meerdere boeken verschenen die het leven en de werken van Jeroen Brouwers behandelen.

  • 1980: De valse revisor: Henk Spaan, IJsbrand Stoker, Vic van de Reijt, Reinjan Mulder, Nico Scheepmaker, Piet Grijs en Bob Polak tegen Jeroen Brouwers
  • 1982: Themanummer "Jeroen Brouwers". BZZLLETIN 98, september 1982
  • 1982: Jeroen Brouwers, door Rob Schouten
  • 1982: Tegendraadse schoonheid: over het werk van Jeroen Brouwers, door Jaap Goedegebuure
  • 1982: Jeroen Brouwers, door Johan J Diepstraten; Phil Muysson; Jeroen Brouwers
  • 1983: De Brouwers-feestrede, door Theodor Holman
  • 1985: De literaire wereld van Jeroen Brouwers, door Johan Diepstraten
  • 1987: Een laatste groet: in memoriam Martin van Amerongen, Hugo Brandt Corstius, Jeroen Brouwers, ... Ivo de Wijs, door Maarten 't Hart
  • 1987: Over Jeroen Brouwers kritische motieven: beschouwingen over het werk van Jeroen Brouwers, door Hans Dütting
  • 1988: Het symfonion van Jeroen Brouwers: Bij de voltooiing van de romantrilogie Het verzonkene, Bezonken rood en De zondvloed, door Koos Hageraats
  • 1989: Jan Campertprijzen 1989: Anton Koolhaas, Miriam van Hee, Jeroen Brouwers, Ienne Biemans, door Wam de Moor; Harry Bekkering
  • 1994: Jeroen Brouwers' De zondvloed: de schrijver en zijn schrijverschap: beeld in het muzikale spiegelbeeld, door Karel Verhoeven
  • 1995: Met andere woorden: interviews met Graa Boomsma, Jeroen Brouwers, Hugo Claus door Jacob Moerman; Graa Boomsma
  • 2005: Jeroen Brouwers: het verhaal van een oeuvre, door Johan Vandenbroucke

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Wikiquote Op Wikiquote staan citaten van Jeroen Brouwers.