Xi Jinping

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Xi Jinping
习近平
Xi Jinping Sept. 19, 2012.jpg
Geboren 15 juni 1953
Peking, Volksrepubliek China
Politieke partij Communistische Partij van China
Partner Peng Liyuan
Secretaris-generaal van de Communistische Partij van China
Huidige functie
Aangetreden 15 november 2012
Voorganger Hu Jintao
President van de Volksrepubliek China
Huidige functie
Aangetreden 14 maart 2013
Vicepresident(en) Li Yuanchao
Premier Li Keqiang
Voorganger Hu Jintao
Vicepresident van de Volksrepubliek China
Aangetreden 15 maart 2008
Einde termijn 14 maart 2013
President Hu Jintao
Voorganger Zeng Qinghong
Opvolger Li Yuanchao
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Xi Jinping (spreek uit als [sjjie tsjjin phing]) (Peking, 15 juni 1953) is een Chinees politicus. Hij is sinds november 2012 secretaris-generaal van de Communistische Partij van China en sinds maart 2013 president van de Volksrepubliek China.

Biografie[bewerken]

Xi Jinping werd geboren in Peking als zoon van een communistische partijfunctionaris van het eerste uur, Xi Zhongxun. Deze was tijdens de Culturele Revolutie weggezuiverd, maar keerde in de jaren zeventig terug als partijsecretaris in een zuidelijke provincie en als een steunpilaar van Deng Xiaoping.

De jonge Xi werd tijdens de Culturele Revolutie naar het platteland gezonden en verbleef enkele jaren in het dorp Liangjiahe, en was aangewezen op zelfstudie. Door de rehabilitatie van zijn vader kon hij scheikunde gaan studeren aan de Tsinghua Universiteit. In zijn studententijd verbleef hij een aantal weken bij een agrarische familie in Iowa. Hier heeft hij ervaren wat de Amerikaanse droom is, wat een inspiratiebron werd voor zijn politieke slogan de "Chinese droom" (die vanaf 2013 door de partij wordt gebruikt). Daarna begon een politieke carrière die leidde tot het partijleiderschap in de oostelijke provincies Fujian, Zhejiang en Shanghai. In maart 1998 werd hij lid van het Nationaal Volkscongres. Hij volgde Zeng Qinghong in oktober 2007 op als eerste secretaris van de Communistische Partij van China en in maart 2008 als vicepresident van de Volksrepubliek. In oktober 2010 werd hij gekozen tot vicevoorzitter van de militaire commissie van de partij, een functie die hem grote macht gaf over het militaire apparaat, en die doorgaans de opstap is naar het hoogste leiderschap.

Presidentschap[bewerken]

Op 15 november 2012 werd Xi Jinping verkozen tot secretaris-generaal van de Communistische Partij van China en voorzitter van de centrale militaire raad.[1] Op 14 maart 2013 werd hij verkozen tot president van de Volksrepubliek China. Hij heeft het versterken van de positie van de partij tot zijn prioriteit gemaakt.

Zelf presenteert Xi zich als sobere leider, wat hem in verhouding tot zijn voorgangers populair bij veel gewone Chinezen maakt. De toon voor dat imago werd gezet in december 2013, toen de president de lunch gebruikte in een goedkoop restaurantje in Peking. Xi stond zelf in de rij, rekende een eenvoudige maaltijd af en at tussen de andere gasten; iets wat Chinezen niet van hun leiders gewend zijn.[2] Tegelijkertijd is er veel meer dan bij zijn twee voorgangers Jiang en Hu sprake van persoonsverheerlijking van Xi. Hij werd daarbij soms 'Xi Dada' ('Ome Xi') genoemd, hoewel deze naam later uit de gratie raakte.[3][4]

Intern richt Xi zich op het bestrijden van formalisme, bureaucratie, hedonisme en verkwisting. Ook de strijd tegen corruptie maakt daar deel van uit. Er werd een anticorruptiecampagne ingeluid, waarbij ook gebruikt wordt gemaakt van shuanggui, een procedure gericht tegen corruptie binnen de partij waarbij partijleden hun misstappen dienen toe te geven. Vele duizenden partijfunctionarissen werden geïnterneerd, en zonder enige wettelijke bescherming of bijstand lange tijd verhoord en mishandeld. De mishandelingen zijn soms zo ernstig dat de ondervraagde eraan overlijdt.[5] Na de aldus afgedwongen bekentenissen volgen veroordelingen tot lange gevangenisstraffen. Ook hooggeplaatste partijfunctionarissen werden niet ontzien. Zo werd Zhou Yongkang, voormalig minister en politbureaulid, in 2015 veroordeeld wegens corruptie, als resultaat van een shuanggui-onderzoek.[6] Omdat de corruptie in de communistische partij wijd verbreid was en tot veel ergernis bij de bevolking leidde, vergrootte de campagne de populariteit van Xi onder de bevolking.

Extern probeert de partij onder leiding van Xi zijn ideologische greep op de Chinese samenleving te vergroten, onder meer door activisten, advocaten en journalisten die zich niet aan de partijlijn conformeren aan te pakken. Ook de controle op het internet door de Chinese overheid, onder meer door internetcensuur, is onder Xi steeds verder toegenomen.[7] Daarnaast wordt de druk op het christendom in China steeds hoger onder het beleid van Xi.

Op 1 augustus 2017, bij het 90 jarig bestaan van het Volksbevrijdingsleger, zei hij:[8]

"Om een sterk leger te bouwen, moeten [wij] onwrikbaar vasthouden aan de absolute leiding van de Partij over de strijdkrachten en ervoor zorgen dat het leger van het volk altijd de Partij volgt."

Het 13e Chinese Volkscongres schrapte in maart 2018 de bepaling dat iemand slechts twee termijnen president mag zijn. Daardoor is het voor Xi mogelijk geworden om na 2023, als zijn tweede termijn afloopt, aan te blijven als president. Het besluit wordt over het algemeen gezien als een teken van de macht van Xi, die wel wordt beschouwd als de machtigste leider van China sinds Mao Zedong.[9]

Op 2 januari 2019 hield Xi een toespraak omdat 40 jaar eerder, op 1 januari 1979, China besloot te stoppen met het beschieten van een aantal Taiwanese eilanden, de Matsu-archipel en Kinmen, voor de Chinese kust. Xi zei een vreedzame hereniging met Taiwan te willen, maar sloot geweld niet uit.[10] Hij zei dat Taiwan weer bij China "moet en zal" horen.[10] Xi benadrukte dat hij buitenlandse bemoeienissen rond Taiwan niet tolereert, omdat het een binnenlandse aangelegenheid betreft.[10] Xi's uitspraken waren dreigender dan normaal. De Taiwanese president Tsai Ing-wen zei in een reactie dat Taiwan geen onderdeel zal worden van één groot China.[11] In 2016 verbrak China alle officiële banden met Taiwan nadat Tsai Ing-wen van de Democratische Progressieve Partij (DPP) werd verkozen als president.[11]

Persoonlijk leven[bewerken]

Xi trouwde met Ke Lingling, de dochter van Ke Hua, een ambassadeur in Groot-Brittannië in de vroege jaren 1980. Ze scheidden binnen een paar jaar. Van de twee werd gezegd dat ze "bijna elke dag" vochten, en na de scheiding verhuisde Ke naar Engeland.

Xi hertrouwde met de prominente Chinese zangeres Peng Liyuan in 1987. Peng Liyuan, een begrip in China, was beter bekend bij het publiek dan Xi tot zijn politieke opmars. Het echtpaar leefde vaak uit elkaar, grotendeels als gevolg van hun gescheiden beroepsleven. Xi en Peng hebben een dochter genaamd Xi Mingze, die in het voorjaar van 2015 afstudeerde aan de universiteit van Harvard. Op Harvard gebruikte ze een pseudoniem en studeerde psychologie en Engels. Xi's familie heeft een huis in Jade Lenteheuvel, een tuin en woonwijk in het noordwesten van Peking, beheerd door de centrale militaire commissie.

Peng beschreef Xi als hardwerkend en nuchter: "Als hij thuiskomt, heb ik nog nooit het gevoel gehad dat er een leider in huis is. In mijn ogen is hij gewoon mijn man." Peng heeft een meer zichtbare rol gespeeld als China's "first lady" vergeleken met haar voorgangers; zo organiseerde ze de ontmoeting met de Amerikaanse First Lady Michelle Obama tijdens haar spraakmakende bezoek aan China in maart 2014. Xi werd in 2011 in The Washington Post beschreven door degenen die hem kennen als "pragmatisch, serieus, voorzichtig, hardwerkend, nuchter en low-key". Hij werd beschreven als een goede hand in het oplossen van problemen en "schijnbaar ongeïnteresseerd in de attributen van een hoge functie". Hij staat bekend als fan van Amerikaanse films zoals Saving Private Ryan, The Departed and The Godfather.[bron?] Hij prees ook de onafhankelijke filmmaker Jia Zhangke.

In juni 2012 meldde Bloomberg dat leden van de uitgebreide familie van Xi aanzienlijke zakelijke belangen hebben, hoewel er geen bewijs was dat hij had geïntervenieerd om hen te helpen. De Bloomberg-website werd geblokkeerd op het vasteland van China als reactie op het artikel. Sinds Xi een anticorruptiecampagne startte, meldde The New York Times dat leden van zijn familie hun bedrijfs- en vastgoedinvesteringen in 2012 verkochten.

Familieleden van hooggeplaatste Chinese functionarissen, waaronder zeven huidige en voormalige leiders van het Politbureau van de Communistische Partij van China, zijn genoemd in de Panama Papers, waaronder Deng Jiagui, schoonbroer van Xi. Deng had twee brievenbusfirma's op de Britse Maagdeneilanden, terwijl Xi lid was van het Staande Comité van het Politbureau, maar deze waren verdwenen tegen de tijd dat Xi in november 2012 de algemene secretaris van de Communistische Partij werd.

Onderscheiding[bewerken]

In 2014 kreeg Xi in België van koning Filip het grootlint van de Leopoldsorde.[12]

Trivia[bewerken]