Alan Jones

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alan Jones
Alan Jones in 1980, het jaar waarin hij wereldkampioen werd.
Alan Jones in 1980, het jaar waarin hij wereldkampioen werd.
Algemene informatie
Nationaliteit Vlag van Australië AUS
Geboorteplaats Melbourne, Australië
Geboortedatum 2 november 1946
Formule 1-carrière
Actieve jaren 1975-1981, 1983, 1985-1986
Teams Hesketh
Hill
Surtees
Shadow
Williams
Arrows
Haas-Lola
Aantal races 117
Kampioenschappen 1 (1980)
Overwinningen 12
Aantal podia 24
Totaal punten 199 (206)
Aantal polepositions 6
Aantal snelste rondes 13
Eerste grand prix Spanje 1975
Eerste overwinning Oostenrijk 1977
Laatste overwinning Las Vegas (VS) 1981
Laatste grand prix Australië 1986
Portaal  Portaalicoon   Sport
Autosport

Alan Jones (Melbourne, 2 november 1946) is een voormalige Australische autocoureur, die furore maakte in de Formule 1. In deze klasse werd hij in 1980 wereldkampioen. Hij won 12 officiële Grands Prix in zijn carrière.

Biografie[bewerken]

Paplepel[bewerken]

Alan Jones kreeg de autosport met de paplepel ingegoten. Als tiener reed hij al in de kart en vanaf 1972 bestuurde hij een Formule 3-wagen, waarmee hij goede resultaten boekte. Vanaf 1974 reed hij ook in de Formula Atlantic en Formule 5000.

In 1975 debuteerde Jones in de Formule 1 tijdens de Spaanse Grand Prix bij Hesketh en kreeg hetzelfde jaar een vast contract aangeboden bij het Embassy Hill-team, ter vervanging van Rolf Stommelen, die bij een crash gewond was geraakt. In 1976 reed hij in een Surtees. In 1977 werd hij aangesteld als vervanger van de omgekomen Tom Pryce bij het Shadow-team, waarvoor hij zijn eerste Grand Prix, de Grote Prijs van Oostenrijk, won.

Alan Jones in 2007, als A1GP-teambaas

Wereldkampioen[bewerken]

In 1978 werd hij gecontracteerd door Frank Williams en in 1979 begon Jones regelmatig races te winnen. Dat jaar won hij de races in West-Duitsland, Oostenrijk, Nederland en Canada.
In 1980 won hij zijn enige wereldkampioenschap door vijf races (Argentinië, Frankrijk, Groot-Brittannië, Canada, Verenigde Staten-Oost) te winnen. In hetzelfde jaar won hij ook twee races die niet voor het kampioenschap meetelden, de Spaanse en de Australische Grand Prix.
Aan het einde van 1981 besloot Jones zijn Formule 1-loopbaan te beëindigen. Hij deed dat met een overwinning in Las Vegas. Hij werd in 1983 met een aantrekkelijk aanbod door Arrows teruggelokt naar de Formule 1. Deze comeback bleef tot 1 race in Long Beach beperkt. In 1985 werd hij nogmaals naar de F1 gelokt, om te rijden voor het Amerikaanse Haas-team, dat de auto's inschreef als Lola, wat maar weinig met Lola te doen had. Dit was echter geen succes. Jones reed de laatste races van het seizoen 1985 in een auto met een Hartmotor en een vol seizoen in 1986. Na de eerste twee races nog gebruik te hebben gemaakt van de Hartmotor, reed hij de rest van het seizoen in een Lola met een Fordmotor met turbo; aan het einde van 1986 vertrok Jones voorgoed uit de hoogste autosportklasse.

Hij bleef daarna nog enige tijd actief in sportwagenraces en in Australië in lokale toerwagenraces.

Commentator en teambaas[bewerken]

Tegenwoordig is Alan Jones vooral actief als autosportcommentator bij de Australische televisie en was hij een tijd actief als teambaas voor het Australische A1GP-team.

Biografie[bewerken]

In 1981 verscheen de autobiografie van Alan Jones Driving Ambition. In 2016 verscheen een biografie over Jones getiteld Don't Ask for Permission, Beg for Forgiveness, waarvan Myanna Wedes de auteur is.