Beersel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Beersel

Gemeente in België

ligging binnen het arrondissement Halle-Vilvoorde
in de provincie Vlaams-Brabant

Geografie

Oppervlakte
– Landbouwgronden
– Bossen
– Bebouwde gronden
– Andere

30,01 km² (2005)
47,24%
8,18%
41,90%
2,67%

Bevolking (Bron: NIS)

Inwoners
– Mannen
– Vrouwen
– Bevolkingsdichtheid

23.587 (01/01/2008)
49,04%
50,96%
786 inw./km²

Leeftijdsopbouw
0–17 jaar
18–64 jaar
65 jaar en ouder

(01/01/2008)
22,31%
60,47%
17,22%

Buitenlanders

6,77% (01/01/2008)

Politiek en bestuur

Burgemeester

Hugo Casaer (CD&V)

Bestuur

CD&V, N-VA, sp.a/Groen!

Zetels
CD&V
UF
Open beersel ^[1]
Vlaams Belang
sp.a/Groen!
N-VA
Open VLD
LDD^[2]

27
9
5
3
3
3
2
1
1

Economie

Gemiddeld inkomen

16.436 euro/inw. (2005)

Werkloosheidsgraad

4,29% ( jan. 2009)

Overige informatie

Postcode
1650
1651
1652
1653
1654

Deelgemeente
Beersel
Lot
Alsemberg
Dworp
Huizingen

02

23003

België

Kasteel van Beersel. Het is het decor voor een Suske en Wiske-strip.

Het kasteel van Beersel

Beersel is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Vlaams-Brabant, gelegen aan de zuidrand van de Brusselse agglomeratie. Het heeft een oppervlakte van 30,01 km² en telde in het begin van 2007 23.578 inwoners, waarvan er ongeveer 5.500 in Beersel zelf leven. Op 1 januari 1977 fuseerde Beersel met Alsemberg, Dworp, Huizingen en Lot tot vorming van de huidige gemeente Beersel. Een inwoner van Beersel wordt een Beerselaar^[3] genoemd.

[bewerken] Geschiedenis

De naam Beersel wordt voor het eerst vermeld in 847 (als Bersalis). De plaats behoorde aanvankelijk tot de meierij van (Sint-Genesius-) Rode. Intussen bezaten de heren van Beersel in dit gebied een allodium en een klein leengoed, dat aan verschillende geslachten heeft toebehoord. De eerste gekende heer van Beersel was Godfried van Hellebeke, seneschalk van het hertogdom Brabant, een functie die de Beerselse slotheren zullen blijven behouden. Hij bezat er ca. 1312 reeds een burcht. In 1391 verkreeg Jan I van Witthem (overleden 1404), seneschalk onder hertogin Johanna van Brabant en haar echtgenoot Wenceslas van Luxemburg, de erkenning van zijn heerlijke rechten over Brussel en omgeving. Met de hulp van een Brusselse volksmilitie slaagde hij erin het naburige kasteel van Gaasbeek, waar de moordenaars van Everaard t'Serclaes zich verscholen hadden, in te nemen. Zijn nakomelingen zullen zeven generaties lang, tot het einde van de 16e eeuw, burchtheren blijven.

Albasten beelden van Hendrik II van Witthem (overleden 1454) en zijn echtgenote Jacoba van Glimes; Hendrik III liet dit grafmonument voor zijn ouders oprichten in de Sint-Lambertuskerk van Beersel

Onder Hendrik III van Witthem (achterkleinzoon van Jan I) werd het kasteel in 1489 ingenomen door een troepenmacht uit Brussel, dat in opstand was gekomen tegen Maximiliaan van Oostenrijk. De woedende Brusselaars verwoestten eerst de stadswoning van Hendrik in de Voldersstraat, en trokken toen, onder leiding van Filips van Kleef, met zwaar geschut naar Beersel. De burcht werd verdedigd door Hendriks zoon Filips van Witthem, aanvankelijk met succes. Maar bij een tweede poging werd ze zwaar beschadigd, en moest het garnizoen zich overgeven. De kapitein, Willem van Ramilly, werd openbaar gelyncht op de Brusselse Grote Markt. Maximiliaan nam echter wraak en belegerde Brussel, dat door uitputting en pest moest capituleren. De Brusselaars werden ertoe verplicht het huis van Hendrik terug op te bouwen en het kasteel van Beersel te herstellen.

Op 26 mei 1491 werd Hendrik III van Witthem, burchtheer van Beersel, verheven tot ridder in de Orde van het Gulden Vlies, en later tot kamerheer van Karel V. Hij werd zo een van de machtigste heren van zijn tijd. Hij overleed op 17 september 1515. Zijn zoon Filips (overleden 1523) volgde hem op. Toen Filips’ kleinzoon Jan II in 1591 overleed, verdween de laatste mannelijke erfgenaam van het geslacht van Witthem. Door het huwelijk van zijn dochter Ernestina ging het kasteel en de heerlijkheid over in de handen van de hertogen van Arenberg. Door verwaarlozing raakte het kasteel in verval naar het einde van de 18e eeuw. Onder koning Willem I werd het tijdelijk in gebruik genomen als katoenweverij (1818), maar de onderneming kende weinig succes. Tenslotte werd het gedeeltelijk afgebroken en verder aan het verval overgelaten. Een grondige restauratie rond het midden van de 20e eeuw wist echter een van de zuiverste voorbeelden van laat-middeleeuwse militaire architectuur van de ondergang te redden.