Bobbejaan Schoepen
| Bobbejaan Schoepen | ||||
 |
||||
| Bobbejaan Schoepen rond 1943 | ||||
| Algemene informatie | ||||
| Volledige naam | Bobbejaan Modest Hyppoliet Joanna Schoepen | |||
| Geboren | Boom, 16 mei 1925 | |||
| Overleden | Turnhout, 17 mei 2010 | |||
| Land | .svg){kind=small} België |
|||
| Werk | ||||
| Jaren actief | 1935-2010 | |||
| Genre(s) | Folk, kleinkunst, pop, country, twang, bluegrass, cabaret, filmmuziek | |||
| Instrument(en) | Gitaar, lap steel gitaar, kunstfluiten, mondharmonica, jodelen, ukelele | |||
| Label(s) | Decca Records, Sony BMG, EMI, PIAS, Bobbejaan Records | |||
| (en) IMDb-profiel (en) Allmusic-profiel |
||||
|
||||
Bobbejaan Modest Hyppoliet Joanna Schoepen (Boom, 16 mei 1925 - Turnhout, 17 mei 2010), bekend onder de artiestennaam Bobbejaan Schoepen,[1] was een Belgisch zanger, gitarist, 'fantaisist',[2] acteur en kunstfluiter. Hij was de oprichter en directeur van het amusementspark Bobbejaanland.
Inhoud |
Algemeen overzicht [bewerken]
Bobbejaan Schoepen was een pionier in de Belgische muziekgeschiedenis:[3] hij was in 1948 de eerste zanger die internationaal doorbrak. Hij was ook de eerste die gebruik maakte van modern materiaal, een eigen toerbus en een systeem van artiestensponsoring. In de jaren 40 en 50 introduceerde hij de eerste Europese countryproducties in de lage landen, Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk.[3][4] Hij was een virtuoos kunstfluiter (een gave die hij verloor door een operatieve ingreep).[5]
Hij manifesteerde zich als een volkszanger met een brede muziekstijl, en als een entertainer-'fantaisist' wiens optreden gekenmerkt werd door zelfironie. Hij trad veelvuldig op als muzikant vanaf eind jaren 40 tot eind jaren 60. Uit zijn repertorium van 482 nummers gingen vijf miljoen platen over de toonbank: theaterliedjes, levensliederen, instrumentale filmnummers, chansons en volksmuziek.[6] Tot zijn grootste internationale successen behoren het levenslied "Ik heb eerbied voor jouw grijze haren", het gecoverde liedje "Café zonder bier" en Je me suis souvent demandé, een chanson waarmee Richard Anthony in Frankrijk en Zuid-Amerika een hit scoorde. Het leverde Schoepen in 1965 in Parijs een artistieke onderscheiding op.[7] In eigen land scoorde hij tussen 1955 en 1960 elf nummer-één-hits, waarvan De lichtjes van de Schelde uitgroeide tot de bekendste.
Vanaf de jaren 70 legde hij zich louter toe op Bobbejaanland, dat in 1961 ontstond, waardoor zijn muzikale carrière op de achtergrond kwam. In 43 jaar tijd groeide het pretpark uit tot een van de bekendere parken in Europa.
Toen Bobbejaan in 2004 aan darmkanker leed, was dit de aanleiding om het park te verkopen.[8] Vanaf 2005 richtte hij zich weer op zijn muziekcarrière. In 2007 ontving hij in België een "Lifetime Achievement Award" voor zijn pionierschap in de Belgische muziekgeschiedenis.[9] In 2008 werd hij opgenomen in de Amerikaanse "Whistlers Hall Of Fame".[10] Op instigatie van Koning Albert II ontving Bobbejaan Schoepen op 6 juli 2009 het ereteken van Officier in de Kroonorde, uitgereikt aan Belgen met grote artistieke, letterkundige of wetenschappelijke verdiensten. Hij werkte zich op vanuit een arbeidersmilieu tot bij de tweehonderd rijkste Belgen.[11]
Op 18 mei 1961 trad Bobbejaan Schoepen in het huwelijk met Josephina (Josée) Jongen die operazangeres en fotomodel was. Ze kregen vijf kinderen.
Levensloop [bewerken]
Vroege muzikale periode [bewerken]
Hij werd geboren als Modest Hyppoliet Joanna Schoepen en groeide op als zoon van een smid in Boom. Eind jaren 30 bracht hij met zijn halfzus Liesje volksvariété in de omliggende dorpen, en achteraf gingen ze met de hoed rond. Zijn eerste auditie vond plaats in 1944, voor de radio in Brussel. Hij kreeg in 1943 onderricht van gitarist Frans De Groodt (1892-1990). In dat jaar debuteerde hij met een optreden in de Antwerpse Ancienne Belgique. Voor een volle zaal zong hij het Zuid-Afrikaanse liedje "Mamma,'k wil 'n man hê". Het lied werd als anti-Duits opgevat vanwege de zin "Nee mamma, nee, 'n Duitseman, die wil ek nie. Want Schweinefleisch dat lus ek nie." waarop enkele aanwezige nazi's hem wegvoerden en de Ancienne Belgique voor drie weken dicht ging. Kort nadien werd hij opgeroepen om in Duitsland te werken. Als alternatief verkoos hij te zingen voor de Vlaamse arbeiders die verplicht tewerkgesteld waren. In oktober 1944 werd hij hiervoor, zonder onderzoek of proces, drie maanden opgesloten in de Mechelse Dossinkazerne.[6][8][12]
In 1945 vormde hij met zijn dorpsgenoot Kees Brug het duo "Two Boys and Two Guitars". Van Calais tot Amsterdam brachten ze imitaties, dichtkunst, Zuid-Afrikaanse liedjes en country, allemaal met veel ruimte voor improvisatie. De naam "Bobbejaan" komt van het Zuid-Afrikaanse liedje "Bobbejaan klim die berg". Schoepen nam deze naam in 1945 aan als artiestennaam.[6]
In 1947 kwam hij in contact met Jacques Kluger, een muziekuitgever en -manager die op zoek was naar talent van eigen bodem. Kluger vroeg hem de Amerikaanse en Canadese troepen te vermaken tijdens de Processen van Neurenberg, in Frankfurt am Main en in Berlijn. Schoepen werd geëngageerd voor een maandenlange tournee door Duitsland. In Berlijn, dat nog deels met de grond gelijk lag, werden zijn floorshows ook bijgewoond door de Amerikaanse generaal en militair gouverneur Lucius D. Clay, die hem vroeg voor twee extra voorstellingen. Deze tournees zouden de country-zijde in hem verder stimuleren.[8]
Tussendoor gaf Schoepen in eigen land ook nog losse optredens. Hoewel hij aanvankelijk niet in het Nederlands zong, is het Kluger die hem overhaalde om 'een Vlaamse plaat' op te nemen.[8] De eerste opnamen volgden en de "De Jodelende Fluiter" werd Schoepens eerste hit (1948). Dat jaar brak hij ook in Nederland door. Hij werd soms gevraagd als gastvedette, onder andere bij het bekende radioprogramma De Bonte Dinsdagavondtrein, gepresenteerd door Frans Muriloff. Die zag in hem de aangewezen man om te werken voor de Nederlandse Welfare (een KNIL-dienst belast met de welzijnsverzorging van de troepen in Indonesië). In 1949 ging Bobbejaan op tournee voor de Nederlandse strijdkrachten in Indonesië. Hij gaf er 127 shows binnen 3 maanden tijd. Omdat hij ook voor de afgelegen troepen ging optreden kreeg hij van de Nederlandse overheid een onderscheiding voor moed en zelfopoffering. Vijf dagen na zijn thuiskomst begon een tournee in België van 220 dagen. Met nostalgische liedjes als "De lichtjes van de Schelde" (1952) behoorde Bobbejaan Schoepen al gauw tot de populairste artiesten van Vlaanderen.[12]
Internationaal [bewerken]
Schoepen toerde in een twintigtal landen, met onder andere Josephine Baker, Caterina Valente (eenmalig) Gilbert Bécaud en Toots Thielemans (die in 1951 als gitarist in zijn band speelde). Hij heeft opgetreden in Nashville, een van de belangrijkste centra van de countrymuziek in de VS. In 1953 trad hij er een drietal keer op, onder andere met countryster Roy Acuff (1903-1992). Er kwam ook een optreden met countryzanger Red Foley (1910-1968) in Springfield, Missouri. De Amerikaanse countryzanger Tex Williams, grondlegger van de swing country, zal later in de VS een cover van zijn “Fire and Blisters” uitbrengen (1974). [4] [6] [8]
In 1954 volgde er een Europese tournee van drie maanden door Duitsland, IJsland en Denemarken, die traditioneel afgesloten werd met optredens in de Folies Bergère in Brussel. In Denemarken en IJsland was Syd Fox zijn manager. In januari 1955 verzorgde Jacques Brel een week lang Schoepens voorprogramma in de Brusselse Ancienne Belgique. Hij werd door de NIR (toenmalige VRT) verkozen tot beste Vlaamse zanger en ontving daarvoor de "Grote Prijs van de Vlaamse Grammofoonplaat".[8]
Hij trad ook op in Duitsland en gedurende drie maanden in Congo. Maar in 1957 trok hij weer naar New York, waar hij gevraagd werd in de televisieshow van de bekende presentator Ed Sullivan. Hij nam er platen op met de gereputeerde manager Steve Sholes van RCA-records. Sholes bood hem een contract aan om onder de naam "Bobby John" drie maanden lang alle radiostations in de VS af te reizen. Schoepen besloot zijn Amerikaanse activiteiten niet voort te zetten. [6] [8]
In 1957 vertegenwoordigde hij op de valreep België op het tweede Eurovisiesongfestival. Hij werd door Jacques Kluger voor dit evenement van de VS naar Duitsland gehaald en kreeg enkele dagen tijd om drie nummers in te studeren die in aanmerking kwamen. De keuze viel op het "Straatdeuntje". Hij is de enige die tot nu toe een liedje floot op het festival. Van de tien deelnemers eindigde België op een gedeelde achtste plaats met Zwitserland. [6] [8]
Een jaar later (1958) zorgde Kluger ervoor dat Schoepen een plaats kreeg in the "Royal Variety Show", een jaarlijks evenement voor de Queen Mum (Elizabeth Bowes-Lyon) van Engeland. Via zijn plaatselijke manager Jack Heath hoorde hij er het nummer “A pub with No Beer” van Slim Dusty en besliste een Nederlandse, Duitse en Engelse coverversie te maken. In 1960 stond "Ich steh an der Bar und ich habe kein Geld” dertig weken in de hitlijsten in Duitsland; in Oostenrijk werd het een nummer-één-hit. De Vlaamse versie "Café zonder bier” dateert uit 1959 en werd dat jaar nummer één in de hitparade. Later groeide deze uit tot een evergreen.[6]
Ook zijn Duitse versies van "Hutje op de heide" en "Kili watch" (oorspronkelijk: The Cousins) werden behoorlijk verkocht (onder andere te zien in de Duitse film Davon träumen alle Mädchen, 1961). Schoepen ging vaak op tournee in Duitsland en Oostenrijk, onder andere met Caterina Valente (1955) en Dalida. In de jaren 60 zullen onder andere Gert Timmerman, Camillo Felgen, Heino en James Last "Ik heb eerbied voor jou grijze haren” ("Ich hab Ehrfurcht vor Schneeweissen Haaren") uitvoeren. In 1961 bracht Caterina Valente in Italië ook "Schaduw van de mijn" uit onder de titel "Amici miei" en in 1965 zong Richard Anthony de Franse en Spaanse versie van "Ik heb me dikwijls afgevraagd".
In 1967 besloot ZDF een muzikale televisiefilm te maken rond Bobbejaan Schoepen waarin hij een reeks van zijn hits ten gehore brengt. De film is gedeeltelijk opgenomen in de Barrandov-filmstudio’s in Praag, in de Kempen en in een nog attractieloos Bobbejaanland.[13]
Tournees met circustent: 1958-1961 [bewerken]
1958 was het jaar waarin Bobbejaan Schoepen een grote circustent aanschafte om in eigen land efficiënter te toeren. Dat maakte hem onafhankelijk van zaaleigenaars die een steeds hogere huurprijs vroegen en die niet altijd de geschikte ruimte hadden voor zijn programma.[14]
Naar aanleiding van de wereldtentoonstelling Expo 58 kwam er een Amerikaans stuntteam in Brussel. Zij gingen failliet en verkochten onder andere het paard van Zorro aan Bobbejaan Schoepen - Midnight genaamd, uit de gelijknamige Zorro-televisieserie. Schoepen gebruikte het paard een tijdlang voor stuntjes in zijn shows en als trekpleister tijdens de kavalkades, maar het dier trapte op een blootliggende elektriciteitskabel en overleed.[15]
In 1959 schafte Schoepen zelf een nieuwe circustent aan. Die bood plaats aan 900 mensen en kon tot een capaciteit van 1.200 worden opgetrokken. De tournees werden afgesloten zodra in 1961 Bobbejaanland zijn deuren opende.
Film [bewerken]
Tussen 1950 en 1967 speelde hij (in totaal) in vijf (muzikale) filmproducties: twee Belgische, twee Duitse en één Duits-Tsjechische. In 1962 had hij de hoofdrol in de absurdistische komedie-film At the Drop of a Head (alias De Ordonnans/Café zonder bier)), met onder andere Ann Petersen, Yvonne Lex, Denise De Weerdt, Nand Buyl, en Tony Bell. Op de set werd tegelijk een Nederlandse en Engelse versie gedraaid. Schoepen was niet te spreken over dit filmavontuur.[14] De Belgische rock-band Dead Man Ray toerde in 1999 met de film door België en Nederland.
Bobbejaanland [bewerken]
Variété-periode [bewerken]
Na bijna vijftien jaar aanhoudend toeren wilde Bobbejaan graag een vaste stek. In 1959 kocht hij in Lichtaart-Kasterlee een moerassig domein van 30 hectare, genaamd het Abroek. Hij bouwde er een theaterzaal met 1200 plaatsen en legde er 2,2 kilometer strand aan. Dat werd Bobbejaanland. De naam werd bedacht door zijn manager Jacques Kluger.[12][14] Op 31 december 1961 werd Bobbejaanland officieel geopend. Schoepen gaf er tijdens het hoogseizoen dagelijks twee tot vijf optredens. Intussen traden ook artiesten uit vooral de Belgische, Nederlandse en Duitse variété-wereld op, soms in het programma van Schoepen. De bekendste namen zijn: Louis Neefs, Rocco Granata, Staf Wesenbeek (vader van Lynn), Leo Martin, Will Ferdy, Jan Theys, Will Tura, Staf Permentier en Liliane Saint-Pierre (die hierdoor het besluit nam tot een muzikale comeback). Uit het buitenland: Jimmy Ross (alias Mel Turner, die in 1981 in Engeland een nummer 1-hit scoorde met "First True Love Affair"). Ross (oorspronkelijk uit Trinidad) woonde lange tijd in het park en nam rond 1970 met Schoepen een aantal platen op onder het label "Bobbejaan Records". Uit Duitsland traden op de actrice en zangeres Ilse Werner, Rex Gildo en Michael Holm. De Nederlandse showmaster Rudi Carrell werd voor enkele jaren Schoepens buur.
De bekendste orkesten waren die van Bobby Setter, Lou Roman en Claude Rabitsky.
Nudie Cars [bewerken]
Gedurende de sixties and seventies bezocht Bobbejaan met zijn vrouw geregeld de Verenigde Staten waar ze goede contacten onderhielden met cult-modeontwerper Nudie Cohn, de acteur Roy Rogers, en swing country-pionier Tex Williams, die in 1974 Bobbejaans lied Fire and Blisters uitbracht in de VS. Het viertal trad af en toe op in lokale clubs in Los Angeles.[16]
Nudie Cohn en zijn schoonzoon Manuel Cuevas (kostuumontwerp voor Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band) ontwierpen de zwarte pakken van Johnny Cash en de (soms flamboyante) artiestenkleren voor Elvis Presley, Gram Parsons en ook Bobbejaan Schoepen. Van Cohn kocht hij twee exemplaren van de legendarische Amerikaanse witte Pontiac Bonneville die Cohn had gedecoreerd met authentieke zilveren dollars, kogels, handgemaakte siergeweren, en een stierhoren op de neus. De wagens werden gemaakt in 1963 en 1964 uit een reeks van achttien die tussen 1950 en 1975 werden gebouwd. Schoepen maakte er vanaf de jaren 70 zijn handelsmerk van en beschouwde deze wagens steeds als de sterkste publiekstrekkers van alle attracties die hij ooit had. In april 2008 werd ook een wagen gebruikt voor de clip Le temps des cerises, een duet van Bobbejaan met Geike Arnaert (ex-Hooverphonic).[17][18][19]
Zakenman [bewerken]
Sinds 1975 evolueerde het domein naar een attractiepark waardoor de muzikale carrière van Schoepen langzaam op de achtergrond kwam. Medio jaren ‘80 werden de shows routineus afgestemd op een steeds internationaler publiek. Het attractiepark ging domineren over de variété, de zakenman over de artiest.[4]
Wendingen en verkoop [bewerken]
Bobbejaan Schoepens leven verliep niet geheel rimpelloos: hij belandde in oorlogstijd twee keer in de gevangenis, verloor zijn fluitcapaciteiten door een chirurgische ingreep, en onderging in 1986 een zware hartoperatie. In 1999 werd darmkanker vastgesteld, wat aanleiding was Bobbejaanland van de hand te doen.
De beslissing om het park te verkopen viel in april 2004. Bobbejaanland gaf op dat moment aan 400 mensen werk en werd overgenomen door Parques Reunidos, een Spaans-Amerikaanse pretparkengroep.
Met de verkoop verdween in België het laatste familiebedrijf in de sector van de pretparken. Bobbejaan Schoepen en zijn vrouw bleven wel op het domein wonen.
Come back en eerbetoon [bewerken]
Schoepen herstelde van zijn ziekte en ging weer musiceren. In 2005 gaf hij onverwachts een viertal korte optredens op het literaire festival Saint-Amour, waar hij onder andere De lichtjes van de Schelde speelde. Het lied dateerde uit 1952 en werd sindsdien talloze keren gezongen. Diezelfde maand werd Bobbejaan Records weer leven ingeblazen. Het platenlabel was al in 1966 opgericht, maar was ingesluimerd door het opkomende succes van Bobbejaanland.
Onder veel mediabelangstelling kreeg Bobbejaan Schoepen op 13 februari 2007 in de Brusselse Ancienne Belgique een Lifetime Achievement Award voor zijn succesvolle carrière als zanger-muzikant, en voor zijn pionierschap in de Belgische muziekgeschiedenis.
Op 19 mei 2008 werd het nieuwe album Bobbejaan in België uitgebracht (PIAS), met als gastvocalisten Geike Arnaert (Hooverphonic), Axelle Red, Nathalie Delcroix (Laïs), en Daan Stuyven (die tevens de hoes ontwierp). De plaat werd lovend ontvangen door de Belgische muziekpers. In de media ging veel aandacht naar Le temps des cerises, het duet met Geike Arnaert en het slotstuk van de plaat Verankerd, waarop de artiest zijn strijd tegen kanker en het ouder worden bezingt: Als je oud bent / Als je ziek bent / Geen toekomst meer, je bent verankerd / Te dragen, te verwerken / Geen leven meer, uitgekankerd.[20] Muzikanten die bij de plaat waren betrokken waren onder anderen Fritz Sundermann (gitaar), gitarist Lars Van Bambost, producer Dominique Vantomme (piano & synth), Geoffrey Burton (gitarist), en harmonicavirtuoos Steven de Bruyn. Het album werd gemixt door Patrice Cramer in de South Beach Studio's in Miami.[21]
In juli 2008 werd Schoepen door de Amerikaanse International Whistlers Convention als eerste Europeaan opgenomen in de "Whistlers Hall of Fame", een internationale eregalerij voor kunstfluiters.[22][23]
2 oktober 2009 werd Schoepen de eerste ereburger van zijn geboortestad Boom. En op instigatie van Koning Albert II ontving hij op 6 juli 2009 het ereteken van Officier in de Kroonorde, die onder meer wordt uitgereikt aan Belgen met grote artistieke, letterkundige of wetenschappelijke verdiensten.
Eind december 2009 verscheen The World of Bobbejaan - Songbook, een drievoudige cd (remastered) met 76 songs die tussen 1948 en 2008 zijn opgenomen.[24]
Overlijden [bewerken]
De dag na zijn vijfentachtigste verjaardag overleed Bobbejaan aan een hartstilstand in het Sint-Elisabethziekenhuis in Turnhout. Een dag eerder was de aankondiging gedaan dat er een cd zou worden uitgebracht van het huldeconcert uit 2009 in Boom waaraan Paul Michiels (Soulsister), Liliane Saint-Pierre, Geert Chatrou, Jan De Smet (De Nieuwe Snaar), ex-Hooverphonic Geike Arnaert en Daan meewerkten.
Onderscheidingen en nominaties [bewerken]
- 1949: Oorkonde voor moed en zelfopoffering voor de muzikale ondersteuning van Nederlandse frontstrijders in Indonesië, uitgereikt door Generaal Baay, opperbevelhebber van de Nederlandse troepen in Oost-Java, 1949
- 1955: Verkozen tot beste Vlaamse zanger, ontvangt de "Grote Prijs van de Vlaamse Grammofoonplaat" (NIR i.s.m. Studio Gent, 15 maart 1955)
- 1965: "Education Artistique, diplôme de Croix d’Honneur de Chevalier". Op 30 juni 1965 uitgereikt door “Académie Nationale Artistique Littéraire et Scientifque, Paris” (no 5177)", voor het lied "Je me suis souvent demandé".
- 1978: Platina plaat voor 30 jaar Vlaamse hits, Telstar 1978
- (algemeen) 25 gouden platen
- 1986: Ridder in de Kroonorde, 9 april 1986, uitgereikt door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap
- 1992: Bobbejaanland ontvangt van IAAPA in Dallas (VS) de "Brass Ring Award": 1e prijs voor beste publiciteitsbrochure.
- 1993: Medaille van Sabam - Belgische Artistieke Promotie, 19 januari 1993
- 1995: Medaille van Sabam - Belgische Artistieke Promotie, 26 september 1995
- 1995: Oorkonde België, Orde van Leopold II: Officier in de Orde van Leopold II, 26 september 1995, uitgereikt door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap
- 2000: Ereplaats in de Radio 2 Eregalerij, 2000
- 2000: "Ik heb eerbied voor jouw grijze haren" (nominatie door Radio 2 Eregalerij, 2000)
- 2005: "De lichtjes van de Schelde" (nominatie door Radio 2 Eregalerij november 2005)
- 2006: "De lichtjes van de Schelde" (winnend lied in de Eregalerij, november 2006)
- 2007: "Lifetime Achievement Award", ZAMU Award 2006 (13 februari 2007)
- 2008: "Whistlers Hall of Fame" (International Whistlers Convention, 21 juli 2008 uitgereikt in Tokio)
- 2009: "Ik heb eerbied voor jouw grijze haren" (winnend lied in de Eregalerij)
- 2009: Officier in de Kroonorde, uitgereikt door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap (6 juli 2009)
- 2009: Eerste ereburger van Boom, naar aanleiding van het 700-jarig bestaan van deze gemeente (2 oktober 2009)
Grootste hits [bewerken]
Internationaal [bewerken]
- Ich hab Ehrfurcht vor Schneeweißen Haaren (muziek, +3 miljoen ex)
- Je me suis souvent demandé (muziek)
- Ich steh an der Bar und habe kein Geld (+400.000 ex. cover)
- Ich weine in mein bier (+120.000 ex. Duitsland en Oostenrijk)
- Ein Hauschen auf der Heide (cover)
- Kili Watch (cover)
Vlaanderen en Nederland [bewerken]
- Ik heb eerbied voor jouw grijze haren (Tekst en muziek)
- De lichtjes van de Schelde (Muziek)
- Café zonder bier (cover)
- Hutje op de heide (cover)
- In de schaduw van de mijn (Tekst en muziek)
- Mijn duivekot (cover)
- Als het vriest in Madagaskar (tekst en muziek)
Filmografie [bewerken]
- "Ah! 't Is zo fijn in België te leven" (Speelfilm 1950, België)
- "Televisite" (televisieserie 1955, België)
- The Eurovision Song Contest (1957)
- "At the Drop of a Head" / "De Ordonnans" / "Café zonder bier" (Speelfilm 1962, België)
- "O sole mio" (muzikale film 1960, Duitsland)
- "Davon träumen alle Mädchen" (muzikale film 1961, Duitsland)
- "Bobbejaanland", filmproductie ZDF-Duitsland — Regie: Vladimir Sis, 1967, Studio Barrandov Praag (Televisiefilm 1967).
- "Goldene Schuß, Der" — TV Episode (als Bobbejaan) (Musical, 1969)
- "Uit met Bobbejaan" (BRT 1969)
- "30 jaar Bobbejaan" (BRT 1978)
- "Bobbejaan 70" (BRTN 1995)
Artiestennaam [bewerken]
- België en Nederland: Bobbejaan Schoepen
- Duitsland en Oostenrijk: Bobby Jaan, Bobbejaan
- Denemarken en IJsland: Bobby Jaan
- Frankrijk: Bobby Jaan, Bobby Jann, Bobbi-Jean
- Verenigde Staten: Bobby John
Zie ook [bewerken]
Externe links [bewerken]
- Officiële website van Bobbejaan Schoepen
- Muziekarchief
- (en)
Bobbejaan Schoepen in de Internet Movie Database
 |
Wikiquote heeft één of meer citaten gerelateerd aan Bobbejaan Schoepen. |
Bronnen
Noten
|
