Saïd El Khadraoui

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Saïd El Khadraoui
Saïd El Khadraoui
Saïd El Khadraoui
Geboren Leuven, 9 april 1975
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij SP / sp.a
Functies
1994 - heden Gemeenteraadslid Leuven
1998 - 1999 Kabinetsmedewerker Ministerie
van Binnenlandse zaken
1999 Kabinetsmedewerker ministerie
van Begroting
2001 - 2003 Schepen Leuven
2003 Volksvertegenwoordiger
2003 - heden Lid Partijbureau
2007 - 2014 Europees Parlementslid
2007 - heden Internationaal Secretaris sp.a[1]
Website
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Saïd El Khadraoui (Leuven, 9 april 1975) is een Belgisch politicus voor de sp.a. In 2001 werd hij schepen in Leuven. Tussen 2003 en 2014 was hij Europees Parlementslid.

Biografie[bewerken]

Jeugd[bewerken]

El Khadraoui is de zoon van een Marokkaanse vader en een Belgische moeder. Hij studeerde aan het Sint-Pieterscollege van Leuven in de richting Latijn-Wiskunde. In deze school engageerde hij zich in de leerlingenraad. Na zijn middelbare studies ging hij moderne geschiedenis studeren aan de Katholieke Universiteit Leuven. Daar was hij actief in de studentenbeweging en werd tijdens de tweede kandidatuur preses van de studentenkring Historia. Vervolgens volgde hij een aanvullende opleiding Internationale Betrekkingen aan de KU Leuven en aan het Institut d'études politiques de Paris.

Professionele carrière[bewerken]

In 1994 werd El Khadraoui verkozen tot gemeenteraadslid te Leuven. In augustus 1998 kon hij aan de slag gaan op het kabinet van vicepremier Louis Tobback. Daar hield hij zich bezig met de voorbereiding van de ministerraden en met Europese kwesties. Na het ontslag van Tobback als minister bleef hij op post bij diens opvolger, Luc Van den Bossche. Na de verkiezingen van juni 1999 heeft hij nog enkele maanden gewerkt voor vicepremier en minister van Begroting, Johan Vande Lanotte. Hij nam als derde opvolger ook deel aan de Europese verkiezingen en kreeg 16.692 voorkeurstemmen.

Tussendoor slaagde Saïd het diplomatiek examen, waarna hij in oktober 1999 ambtenaar werd op het ministerie van Buitenlandse Zaken. Na enkele maanden werd El Khadraoui, in het kader van zijn opleiding tot diplomaat, naar New York gestuurd om er voor België de mensenrechtenproblematiek op te volgen bij de Verenigde Naties. Tijdens zijn verblijf in New York vroeg Louis Tobback hem om “toch zeker nog één keer” op te komen voor de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2000. Hij werd verkozen met 1306 voorkeurstemmen en werd aangesteld op 4 januari 2001 tot schepen cultuur, onderwijs, inburgering, ontwikkelingssamenwerking & studentenaangelegenheden.

In 2003 nam hij deel aan de Belgische federale verkiezingen als lijsttrekker voor de Kamer in het arrondissement Leuven. Hij werd verkozen met 21.015 voorkeursstemmen. Op 5 juni 2003 legde hij de eed af als lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Omdat de twee functies volgens hem niet cumuleerbaar zijn, nam hij op 22 september 2003 ontslag als schepen.

Na het ontslag van Anissa Temsamani volgde Europarlementslid Kathleen Van Brempt haar op als staatssecretaris van Arbeidsorganisatie en Welzijn op het Werk. Als eerste opvolger voor het Europees Parlement werd Saïd op zijn beurt op 7 oktober 2003 Europarlementslid. Acht maanden later nam hij als deel aan de Europese verkiezingen vanop de de derde plaats en werd verkozen met 60.712 voorkeursstemmen. In het Europees Parlement was hij coördinator van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten (PES) inzake transport- en toerismedossiers. Daarnaast is hij plaatsvervangend lid voor de commissie voor economische en monetaire zaken. Tevens was hij ondervoorzitter in de delegatie voor betrekkingen met de Masjraklanden (Egypte, Jordanië, Libanon en Syrië) en is hij plaatsvervanger in de delegatie voor betrekkingen met de Verenigde Staten. Op 3 november 2009 kreeg El Khadraoui de MEP-Award van het Parliament Magazine in de categorie Transport. Hij werd door zijn collega Europese parlementsleden uitgekozen vanwege zijn werk voor het bekomen van een Eurovignet. In 2014 werd El Khadraoui niet herkozen.

Ondertussen bleef El Khadraoui in zijn thuisbasis Leuven actief als gemeenteraadslid en sp.a-fractieleider.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
leden (32): Vlag van BelgiëVlag van VlaanderenSocialistische Partij Anders (sp.a) · Vlag van BelgiëVlag van WalloniëParti Socialiste (PS) · Vlag van BulgarijeBǎlgarska Socialističeska Partija (BSP) · Vlag van CyprusΚίνημα Σοσιαλδημοκρατών (EDEK) · Vlag van DenemarkenSocialdemokraterne (SD) · Vlag van EstlandSotsiaaldemokraatlik Erakond (SDE) · Vlag van FinlandSuomen Sosialidemokraattisen Puolue (SDP) · Vlag van FrankrijkParti Socialiste (PS) · Vlag van DuitslandSozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) · Vlag van GriekenlandPanellinio Sokialistiko Kinima (PASOK) · Vlag van HongarijeMagyar Szocialista Párt (MSZDP) · Vlag van IerlandLabour Party (PLO) · Vlag van ItaliëPartito Socialista Italiano (PSI) · Vlag van LetlandLatvijas Sociāldemokrātiskā Strādnieku Partija (LSDSP) · Vlag van LitouwenLietuvos Socialdemokratu Partija (LSDP) · Vlag van LuxemburgLetzeburger Socialistesch Arbechterpartei (LSAP) · Vlag van MaltaPartit Laburista (PL) · Vlag van NederlandPartij van de Arbeid (PvdA) · Vlag van NoorwegenDet Norske Arbeiderpartiet · Vlag van OostenrijkSozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ) · Vlag van PolenSojusz Lewicy Demokratycznej-Unia Pracy (SLD-UP) · Vlag van PortugalPartido Socialista · Vlag van RoemeniëPartidul Social Democrat (PSD) · Vlag van SloveniëSocialni Demokrati (SD) · Vlag van SlowakijeStrana SMER - Sociálna Demokracia (Smer) · Vlag van SpanjePartido Socialista Obrero Español (PSOE) · Vlag van TsjechiëČeská Strana Sociálně Demokratická (ČSSD) · Vlag van ZwedenSveriges socialdemokratiska arbetareparti · Vlag van Verenigd KoninkrijkLabour Party (LP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van Noord-IerlandPáirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre (SDLP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van SchotlandPàrtaidh Làbarach na h-Alba (PLA) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van WalesLlafur Cymru (LC)
Partijvoorzitters: Wilhelm Dröscher · Robert Pontillon · Joop den Uyl · Vítor Constâncio · Guy Spitaels · Willy Claes · Rudolf Scharping · Robin Cook · Poul Nyrup Rasmussen
Fractievoorzitters EP: Guy Mollet · Hendrik Fayat · Pierre Lapie · Willi Birkelbach · Käte Strobel · Francis Vals · Georges Spénale · Ludwig Spénale · Ernest Glinne · Rudi Arndt · Jean-Pierre Cot · Pauline Green · Enrique Baron Crespo · Martin Schulz
Fracties EP: Fractie van de Socialisten (S) ('53-'58) · Socialistische Fractie (SOC) ('58-'93) · PES ('93-'09) · Socialisten en Democraten (S&D) ('09)
Voorloper: Confederatie van Socialistische Partijen van de Europese Gemeenschap (CSPEG)
Commissarissen Barroso II: Catherine Ashton · Joaquín Almunia · Maroš Šefčovič · María Damanáki · Štefan Füle · László Andor
Leden Europese Raad: Werner Faymann · Helle Thorning-Schmidt · François Hollande · Robert Fico · Matteo Renzi · Joseph Muscat · Zoran Milanović · Stefan Löfven · Bohuslav Sobotka