Nederlands Gereformeerde Kerken

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nederlands Gereformeerde Kerken
Indeling
Hoofdstroming Protestantisme
Richting Gereformeerd calvinisme
Voortgekomen uit Geref. Kerk (vrijgem.) in 1967
Aard
Locatie Verspreid over Nederland en Zuid-Afrika
Aantal leden 27.738 (1970)[1]
29.329 (1980)[1]
29.624 (1990)[1]
30.169 (2000)[1]
31.590 (2004-'05)[1]
32.250 (2005)[2]
33.030 (1 jan. 2011)[3]
Karakter Inhoud: Orthodox-gereformeerd
Vorm: traditioneel tot evangelisch
Portaal  Portaalicoon   Christendom
Protestantisme

Titelpagina Statenvertaling

in Nederland

..Stromingen

Lutheranisme
Lutheranisme
Vrijzinnig-Protestantisme
Vrijzinnig-protestantisme
Midden-orthodoxie
Protestantse Kerk in Nederland
Modern-Gereformeerd
Voortgezette Gereformeerde Kerken in Nederland
Orthodox Protestantisme
Calvinisme
Gereformeerd Protestantisme
Orthodox-protestantisme
Orthodox Gereformeerd
Orthodox-gereformeerden
Bevindelijk Gereformeerden
Bevindelijk gereformeerden
Evangelisch
Evangelisch Christendom

De Nederlands Gereformeerde Kerken (NGK) is een gereformeerd kerkgenootschap, in 1967 ontstaan uit de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) (GKV). Er zijn nauwe banden met de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) en ook is er al geruime tijd weer meer toenadering tot de vrijgemaakten.

Omvang[bewerken]

Op 1 januari 2013 telden de Nederlands Gereformeerde Kerken 33.087 leden en doopleden, 78 leden minder dan per 1 januari 2012. De grootste plaatselijke gemeenten bevinden zich in Kampen, Bunschoten-Spakenburg en Wezep. Per eind 2007 had de NGK 91 plaatselijke kerken en waren er 87 predikanten werkzaam (5 meer dan in 2006). Tien gemeenten zijn samenwerkingsgemeenten met de CGK. Plaatselijk wordt samengewerkt met allerlei kerken, van evangelisch tot PKN. In mei 2004 sloten enkele gereformeerde predikanten en de Gereformeerde Kerken van Westbroek, en in 2005 de gemeente Haarlem-Centrum zich bij de NGK aan, naar aanleiding van het opgaan van de Gereformeerde Kerken in Nederland in de PKN.

Volgens de samensteller van het Informatieboekje 2008 voor de NGK (ds. Compagnie) is het bezoek van de tweede zondagse kerkdienst „schrikbarend” afgenomen „en er zijn al kerken die niet meer iedere zondag een tweede dienst beleggen; in sommige plaatsen is de tweede dienst al geheel afgeschaft." Nadere gegevens over het afnemende kerkbezoek worden echter niet genoemd. Ds. J. Mudde meldde in het Informatieboekje 2010 dat "minstens tien procent" van de Nederlands-Gereformeerden "op geen enkele wijze meer betrokken is op het gemeenteleven" [3].

Geschiedenis[bewerken]

Onststaan van de verschillende stromingen in Nederland
Ontstaansgeschiedenis van kerken in Nederland
Nuvola single chevron right.svg Zie ook Protestantisme in Nederland

De geschiedenis van de NGK valt te traceren tot een beweging die vanaf 1925 ontstond in de Gereformeerde Kerken van predikanten die kritisch waren over de leer van Abraham Kuyper en vonden dat deze te veel tot een sluitend systeem was geworden van waaruit de Bijbel werd uitgelegd. Deze predikanten spraken meer direct vanuit de Bijbel. Aanhangers van Kuyper reageerden daar verontrust op, en dit leidde tot een aantal leeruitspraken op de synode van Sneek (19391942), waarvan de bekendste gaat over het genadeverbond en de wedergeboorte. Dit leidde tot de Vrijmaking in 1944, waaruit de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) ontstonden.

Reeds vanaf het begin bestonden er binnen deze kerken echter twee stromingen, waarvan de ene het bereikte wilde vastleggen door voor alles eigen kerkelijke organisaties op te richten; men zag de vrijgemaakte kerk ook als de enige ware kerk[bron?]. De andere groep stond meer open naar andere kerken en organisaties. Uiteindelijk leidde dit in 1964 tot de schorsing van ds. Van der Ziel te Groningen-Zuid, en in 1966 tot de Open Brief. Ondertekenaars van deze brief werden uit de kerk gezet, en velen volgden hen. De ontstane groep kerken werden aanvankelijk buitenverbanders genoemd. Sinds 1979 heet deze groepering officieel de Nederlands Gereformeerde Kerken.

Vorm en inhoud[bewerken]

Inhoudelijk wordt de NGK gerekend tot de orthodox-gereformeerde kerken. Anders dan in de meeste orthodox-calvinistische stromingen en kerken kunnen in diverse plaatselijke gemeenten (kerken) niet alleen mannen, maar ook vrouwen de kerkelijke functies van ouderling, diaken en predikant bekleden. De eerste vrouwelijke predikante werd in januari 2011 officieel door een NGK-gemeente bevestigd. Qua vorm beslaat de NGK een breed spectrum; enerzijds zijn er verschillende traditionele gemeenten die qua vorm overeenkomen met de GKV en de CGK, anderzijds zijn er ook gemeenten met sterke evangelische invloeden zoals volwassendoop door onderdompeling en een praiseband voor de muzikale begeleiding naast of in plaats van het orgel.

De kerk baseert zich op de Bijbel en erkent de drie belijdenisgeschriften van de oude christelijke kerk en de Drie Formulieren van Enigheid. Haar kerkorde is het Akkoord van Kerkelijk Samenleven (AKS), een minimalistische variant van de Dordtse Kerkorde. Een typisch kenmerk van de NGK is dat de gemeenten meer vrijheid hebben dan in veel andere gereformeerde kerkgenootschappen. Doordat er twee keer binnen korte tijd slechte ervaringen zijn geweest met synodes, heerst er binnen het kerkverband een sterke weerzin tegen een al te strakke kerkelijke organisatie. In plaats van synodes en classes zijn er landelijke en regionale vergaderingen, die minder mogelijkheden hebben om besluiten op te leggen aan de plaatselijke gemeenten. Hierdoor is de NGK een vrij diverse groep kerken.

Opleiding[bewerken]

Studenten die predikant willen worden zijn vrij om te kiezen waar ze hun opleiding volgen. Er is een landelijk advies om te studeren aan de Theologische Universiteit Apeldoorn (TUA) van de CGK, maar sommigen studeren aan de vrijgemaakte Theologische Universiteit Kampen of nog elders. Een aantal gemeenten hebben samen het Nederlands Gereformeerd Seminarie opgericht, waar de aankomend predikanten na hun opleiding terecht kunnen. Op deze "vervolgopleiding" wordt meer aandacht besteed aan bijbelkennis en praktische vaardigheden en minder aan de wetenschappelijke vorming zoals overheidsgesubsidieerde instellingen die bieden.

Op 5 november 2005 werd er op de landelijke vergadering voor Nederlands Gereformeerde Kerken besloten dat er vanaf 2006 een eigen opleiding zou komen voor predikanten. Voor het organiseren van een geheel eigen opleiding wordt het kerkgenootschap in de eigen gelederen toch als te klein beschouwd. Daarom was het idee dat deze opleiding geïntegreerd dient te worden in de predikantenopleiding aan de eerder genoemde TUA. Zo'n 80% van de opleiding zou gaan bestaan uit onderdelen uit de bestaande "christelijke gereformeerde" opleiding, en ongeveer 20% zou het "Nederlands gereformeerde" onderdeel gaan vormen.

Overige informatie[bewerken]

De kerken bedrijven zending, voornamelijk in Nqutu in Zuid-Afrika, maar ook elders, waaronder Zending op Soemba en door het vertalen van gereformeerde literatuur in het Spaans en die gratis te distribueren in Latijns-Amerika (FeLiRe, voorheen Spanjewerk). De zending is niet landelijk georganiseerd, maar de projecten worden gerund door een of meer gemeenten in samenwerking met een groep "steunbiedende" gemeenten.

Een landelijk blad dat in de kring van deze kerken wordt uitgegeven en gelezen is Opbouw.

Bekende leden[bewerken]

  • Bert de Vries (1938), oud-politicus (ARP, CDA, fractievoorzitter en minister van Sociale Zaken)

Externe link[bewerken]

Schematisch overzicht[bewerken]

Historisch overzicht gereformeerde kerken en gemeenten
Noten
  • "Eigen opleiding voor predikanten", artikel in 'berichten', 25 december 2005, uitgave van NGK Dordrecht