Korps Mariniers

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Korps Mariniers
Embleem Korps Mariniers
Oprichting 10 december 1665
Land Vlag van Nederland Nederland
Krijgsmacht-
onderdeel
Naval Jack of the Netherlands.svg Koninklijke Marine
Specialisatie Marine-infanterie
Aantal circa 2500 man[1]
Garnizoen Van Braam Houckgeestkazerne in Doorn
Motto Qua patet orbis (Zo wijd de wereld strekt)
Mars Defileermars der Koninklijke Marine
Veldslagen
Onderscheidingen NLD Military Order of William - Knight BAR.png Militaire Willems-Orde[2]
Commandanten Brigadegeneraal der mariniers Jan Hut

Het Korps Mariniers, opgericht 10 december 1665, is een onderdeel van de Koninklijke Marine en een van de oudste militaire onderdelen van de huidige Nederlandse krijgsmacht. Het Korps bestaat uit infanteristen die dienstdoen op oorlogsschepen en ingezet kunnen worden op de grens van land en water. Het korps wordt sinds de jaren 1990 in toenemende mate ingezet bij operaties op het land in het kader van crisisbeheersing. Amfibische operaties zijn echter de specialiteit van het korps.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

De Tocht naar Chatham in 1667, de eerste actie waaraan het Korps Mariniers deelnam

Algemeen[bewerken | brontekst bewerken]

In de klassieke oudheid was de zeeoorlog vaak een voortzetting van de landoorlog, met dien verstande dat krijgshandelingen ter zee werden verricht door dezelfde soldaten als te land. Schepen probeerden elkaar te enteren, waarna soldaten het vijandelijke schip overmeesterden.

Omdat in de oudheid schepen in de Middellandse Zee meestal roeischepen (zoals de Trireem) waren, waren de bemanningen zowel roeier als soldaat. Later kwam er een functiescheiding tussen roeiers en soldaten. In sommige gevallen werden slaven of gevangenen gebruikt om galeien te roeien. Ook na de constructie van de ramsteven, waardoor het mogelijk werd andere schepen door rammen tot zinken te brengen, bleef het enteren van belang.

Met de komst van scheepsgeschut in de late middeleeuwen veranderde de zeeoorlog van karakter en verdwenen de soldaten van de schepen.

Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

In de 17e eeuw ging de Republiek er toe over enkele infanterieregimenten onder gezag van de vloot te stellen. De infanteristen kregen de taak landingen op vijandelijk grondgebied uit te voeren.

In 1627 werden op initiatief van luitenant-admiraal Filips van Dorp 1000 soldaten over schepen verdeeld, om vijandelijke schepen te kunnen enteren.[bron?] Na de Vrede van Münster in 1648 verdwenen deze soldaten echter weer van de vloot.

Nadat een verzoek tot oprichting van een regiment zee-infanteristen in 1663 was afgewezen, werd in 1665 alsnog een regiment soldaten aan de marine toegewezen. Dit gebeurde op initiatief van raadpensionaris Johan de Witt en luitenant-admiraal Michiel de Ruyter. De eerste commandant was Willem Joseph van Ghent naar wie de Van Ghentkazerne in Rotterdam is vernoemd. Tegenwoordig wordt 10 december 1665 gezien als oprichtingsdatum van het Korps Mariniers.

Van oudsher lag het voornaamste werkterrein van het Korps Mariniers buiten het moederland: aanvankelijk vooral op de vloot; later ook in de koloniën. Dit komt tot op heden tot uiting in de wapenspreuk: Qua patet orbis (Zo wijd de wereld strekt).

Ook wordt gesproken van oud-marinier in plaats van ex-marinier, vanwege het feit dat mariniers elkaar zien als marinier voor het leven.

De Tweede Wereldoorlog[bewerken | brontekst bewerken]

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog bevonden zich eenheden in Nederland, Nederlands-Indië, de Nederlandse Antillen en Suriname. Vooral bij de verdediging van de Maasbruggen in Rotterdam hebben mariniers een imponerende rol gespeeld.
Mede door de gevechten rondom de Maasbruggen werden de mariniers door de Duitse invallers zwarte duivels genoemd. Dit vanwege hun donkerblauwe uniformen. Verdeeld in detachementen over de vloot, namen mariniers in 1942 deel aan de Slag in de Javazee, terwijl zij op Java als bataljon waren ingedeeld bij de 3e divisie. In pogingen de Japanners te weerstaan onderscheidden zij zich onder andere in de gevechten bij Kertosono. Om te kunnen deelnemen aan de acties tegen Japan in Azië, werd in 1943 in de Verenigde Staten een mariniersbrigade naar Amerikaans model opgericht. Van deze mariniersbrigade werden er in maart 1944 ongeveer 100 mariniers teruggestuurd naar Engeland en tijdelijk gedetacheerd bij de Prinses Irene Brigade, die onderbemand was. Deze eenheid ging op 6 augustus 1944 in Normandië aan land en nam deel aan de bevrijding van Zuid-Nederland. In juni 1945 werd de detachering opgeheven.[3]

Landing van de Mariniersbrigade vanuit een Landing Ship Tank bij Pasir-Poetih, juli 1947.

Ontwikkelingen na de Tweede Wereldoorlog[bewerken | brontekst bewerken]

Van 1946 tot 1950 was het Korps Mariniers actief in Nederlands-Indië met de mariniersbrigade, een eenheid die ten tijde van haar grootste omvang circa 5000 man telde. Van november 1950 tot juli 1954 actief in Korea en vanaf november 1950 tot november 1962 was het korps ook actief in Nederlands Nieuw-Guinea, maar na de overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië leek er geen bestaansrecht voor het korps meer te zijn.

Door het lidmaatschap van de NAVO, met daarin de nadruk op de beveiliging van de zeevaart op de Atlantische Oceaan, werd zelfs in de jaren 1960 gedacht het korps op te heffen. Door de oprichting van een koudweer-getraind peloton – het skipeloton – in het begin van de jaren 1970 werd dit voorkomen.[4] Het skipeloton werd later uitgebreid tot volwaardige compagnie: de Whiskey Compagnie en werd geïntegreerd in de Britse 45 Commando Royal Marines, (1972 - 1991) onderdeel van 3th Commando Brigade Royal Marines. Hiermee kreeg het korps echter een nieuwe bestemming. Samen met troepen van NAVO-bondgenoten werden mariniers voortaan ingezet op de flanken van de NAVO. Aansluitend werd ook de 1e Amfibische Gevechtsgroep (AGGP)[5] getraind voor optreden in Noorwegen en werd de 2e AGGP een onderdeel van de ACE Mobile Force[6] (Rapid Reaction Force).

Training[bewerken | brontekst bewerken]

Het Korps Mariniers is een snel inzetbare lichte infanterie-eenheid gespecialiseerd in amfibische operaties. Bij inzet worden zij geacht geruime tijd achtereen en onder alle geografische en klimaatomstandigheden inzetbaar te zijn. Ter voorbereiding hierop wordt in de trainingscyclus onder andere berg-, koudweer-, woestijn- en jungletraining opgenomen. Het Korps Mariniers was aanvankelijk niet toegankelijk voor vrouwen maar dit veranderde per 1 januari 2017. Vanzelfsprekend moeten vrouwelijke kandidaten aan dezelfde eisen voldoen als hun mannelijke collega's.[7]

Huidige organisatie[bewerken | brontekst bewerken]

Structuur[bewerken | brontekst bewerken]

Bij de grootschalige herstructurerings- en reorganisatieoperatie van 2013 werd ook de Koninklijke Marine, en daarmee het Korps Mariniers geraakt. In het kader van deze herstructurering is de gehele personele en organieke structuur van het Korps veranderd.[8] Ook de naamgeving van de formatie-eenheden onderging hiermee een metamarfose:

  • alle marinierseenheden worden opgewerkt tot Special Operations Capable (SOC)
  • een geweergroep van 8 man is een raiding section van 14 man
  • een peloton van 30 man is nu een raiding troop van 32 man
  • een compagnie is nu een raiding squadron bestaande uit 3 raiding troops
  • een bataljon is nu een marine combat group bestaande uit 2 of 3 raiding squadrons, 1 combat support squadron, 1 combat service support squadron en 1 recon/surveillance/target acquisition squadron

Eenheden[bewerken | brontekst bewerken]

Mariniers bij een oefening in Marnehuizen

Marine Combat Groups[bewerken | brontekst bewerken]

De Marine Combat Groups (MCG's) vormen de basis voor marinierseenheden die op ieder moment direct inzetbaar zijn. Het zijn lichte infanterie-eenheden met geïntegreerde vuursteun en logistieke ondersteuning. Een MCG bestaat uit een staf en 6 squadrons, die zelfstandig verschillende taken kunnen uitvoeren, bijvoorbeeld verlenen van humanitaire noodhulp of offensieve acties. De taken kunnen op en vanuit zee worden uitgevoerd in nauwe samenwerking met de vlooteenheden.

Een MCG kan zelfstandig worden ingezet maar ook opereren als onderdeel binnen het Engels-Nederlandse samenwerkingsverband UK/NL LF (Landing Force). Amfibische operaties vanaf schepen voor uitvoering van bijvoorbeeld evacuaties of een aanval vanuit zee, maritieme beveiligingsoperaties voor beveiliging van koopvaardijschepen tegen piraten en stabilisatie- en crisisbeheersingsoperaties behoren tot de mogelijkheden. De twee MCG's kunnen elkaar versterken omdat alle subeenheden een standaard training- en certificering doorlopen. Tevens zijn de MCG's door aanvullende opleiding en training in staat om maritieme speciale operaties uit te voeren samen met de Netherlands Maritime Special Operations Forces (NLMARSOF).

De MCG's bestaan uit de volgende eenheden:

  • 1st Marine Combat Group
    • Staf
    • 10 Combat Service Support Squadron
    • 12 Raiding Squadron
    • 13 Raiding Squadron
    • 14 Combat Support Squadron
    • 15 Recon, Surveillance & Target Acquisition Squadron
  • 2nd Marine Combat Group
    • Staf
    • 20 Combat Service Support Squadron
    • 21 Raiding Squadron
    • 22 Raiding Squadron
    • 23 Raiding Squadron
    • 24 Combat Support Squadron
    • 25 Recon, Surveillance & Target Acquisition Squadron

NLMARSOF[bewerken | brontekst bewerken]

NLMARSOF-operators van het Special Operations Advisory Team (SOAT) in Afghanistan.

Netherlands Maritime Special Operations Forces (NLMARSOF), bestaande uit 3 squadrons en 1 ondersteuningselement. NLMARSOF zijn eenheden van het Korps Mariniers die als Special Forces samen met het KCT worden ingezet op plaatsen waar gewone eenheden niet komen bijvoorbeeld in Afghanistan en Mali. Ook beschermen ze het Nederlands grondgebied door samenwerking met het Ministerie van Justitie in gecombineerde antiterreureenheden. In NLMARSOF zijn sinds 2013 de vroegere Unit Interventie Mariniers (UIM) en Maritieme Speciale Operaties-compagnie samengevoegd. Hierdoor zijn antiterreurspecialisten samengebracht met kikvorsmannen (gespecialiseerd in verkenningsoperaties in waterrijk gebied) en mountain leaders (gespecialiseerd in extreem terrein als hooggebergte en arctische gebieden).

NLMARSOF is belast met het uitvoeren van (maritieme) speciale operaties. Dit kan zijn het opleiden/trainen van buitenlandse eenheden tot uitvoeren van een gerichte aanval op een doel, al dan niet op en vanuit zee. Tevens verleent de eenheid steun aan het ministerie van Justitie door de inzet van M-Squadron om terreurdreiging het hoofd te bieden of om terroristische acties te voorkomen of bestrijden.

NLMARSOF bestaat uit de volgende eenheden:

  • Netherlands Maritime Special Operations Forces
    • Coventional Squadron (C-Squadron)
    • Maritime Counter Terrorism Squadron (M-Squadron)
    • Training Squadron (T-Squadron)
    • Special Operations Forces Support Group (SOF Support Group)

Surface Assault & Training Group[bewerken | brontekst bewerken]

LCVP’s van de SATG varen door het scenische landschap van Noorwegen op weg naar de marinehaven van Ramsund.

Om snel ingrijpen mogelijk te maken en te ondersteunen levert de Surface Assault & Training Group (SATG) snelle, wendbare vaartuigen ter ondersteuning van inzet van marinierseenheden, bijvoorbeeld voor het landen van de raiding squadrons van een marine combat group of ter ondersteuning van de squadrons van de NLMARSOF.

De SATG is uitgerust om in het hoge deel van het geweldsspectrum onder alle klimatologische omstandigheden te kunnen werken. Afhankelijk van de taken die de SATG moet uitvoeren, wordt een samengestelde amfibische taakeenheid gevormd die zelfstandig opereert vanuit een Amphibious Forward Operating Base of vanaf schepen. De verschillende landingsvaartuigen van de SATG kunnen ook worden ingezet als extra wapensysteem voor de schepen om de veiligheid op zee te vergroten. Zo kan bijvoorbeeld piraterij op zee en in kustgebieden worden verstoord.

De Surface Assault & Training Group bestaat uit de volgende eenheden:

  • Surface Assault & Training Group
    • Staf
    • Amphibious Support Group
    • FRISC Squadron
    • Landing Craft Utility Troop
    • Landing Craft Vehicle Personnel Troop
    • Landing Craft Control Team

Seabased Support Group[bewerken | brontekst bewerken]

Bevoorrading van eenheden kan vanuit zee worden geregeld door de Seabased Support Group (SSG). Het levert de maritiem operationeel logistieke ondersteuning voor marinierseenheden volgens het principe just in time, just enough: mobiel en flexibel inzetbaar. Vanaf schepen als een Landing Platform Dock (LPD) of een Joint Support Ship (JSS) moet een voortzettingsvermogen op en vanuit zee voor 30 dagen worden gegarandeerd. Marinierseenheden kunnen zo direct operaties aan land uitvoeren in de beginfase van een conflict zonder daarvoor een logistieke basis aan land nodig te hebben. Natuurlijk wordt hierbij samengewerkt en afgestemd met de NATO partners.

De Equipment Support Troop beheert en levert bulkvoorraden, verzorgt onderhoudsketen van de bulkvoorraden en individuele bruikleen van persoonlijke uitrusting aan alle militairen geplaatst bij operationele marinierseenheden. De Weapons en Ammo Troop beheert wapens, munitie, richtmiddelen, optieken en verzorgt het onderhoud hiervan. De Workshop and Transport Troop beheert het voertuigenpark en is verantwoordelijk voor onderhoud en verdeling. Ten slotte is levert de Communications and Information Systems (CIS) Troop systeemondersteuning, beheert het de verbindingsmiddelen en verzorgt het onderhoud hiervan.

De SSG bestaat uit de volgende eenheden::

  • Seabased Support Group
    • Staf
    • Equipment Support Troop
    • Weapons en Ammo Troop
    • Workshop and Transport Troop
    • Communications and Information Systems (CIS) Troop

32 Raiding Squadron[bewerken | brontekst bewerken]

Dit Squadron is gestationeerd op de Marinierskazerne Savaneta (Aruba). Mariniers op Aruba zijn mede verantwoordelijk voor verdediging van het Nederlands koninkrijk en het handhaven van de veiligheid in de regio. Ze doen ook mee aan drugsbestrijdingsoperaties. Het squadron bestaat uit 1 staf, 3 troops en ondersteunende eenheden waaronder de bootgroep. Ook zijn administratieve, logistieke, facilitaire en geneeskundige ondersteuning aanwezig.

Het 32 RSQN heeft een uiteenlopend takenpakket. Daarom zijn de leden getraind op veel verschillende aspecten en worden oefeningen uitgevoerd in de Verenigde Staten, op de Franse eilanden, Frans Guyana, de Boven- en Benedenwindse eilanden en Suriname. Een peloton Arubaanse militie is verantwoordelijk voor de bewakings- en beveiligingstaken van de kazerne.

Marinierskapel[bewerken | brontekst bewerken]

De Marinierskapel der Koninklijke Marine is een militair harmonieorkest dat ceremoniële taken vervult bij speciale gelegenheden als commando-overdrachten, herdenkingen en Prinsjesdag.

Internationale samenwerking[bewerken | brontekst bewerken]

Verenigd Koninkrijk[bewerken | brontekst bewerken]

De Nederlandse en Britse mariniers onderhouden zeer nauwe betrekkingen op het gebied van doctrine, logistiek en materieel. Sinds 1972 vormen het Nederlandse Korps Mariniers en de Britse Royal Marines samen de United Kingdom/Netherlands Amphibious Force (UK/NL AF). Tijdens oefeningen en eventuele conflictsituaties worden een van de Marine Combat Groups en ondersteuningselementen geïntegreerd in de 3 Commando Brigade van de Royal Marines. Deze amfibische strijdmacht kan tevens gebruik maken van een van de amfibische transportschepen van de Koninklijke Marine, Zr.Ms. Johan de Witt of Zr.Ms. Rotterdam.

België[bewerken | brontekst bewerken]

Sinds 2016 werkt het Korps Mariniers samen met het expeditionaire Special Operations Regiment van de Belgische Landcomponent. Ook de Benelux Paraschool past in deze samenwerking.

Duitsland[bewerken | brontekst bewerken]

Nederlandse mariniers werken sinds 2016 ook samen met het Seebataillon van de Duitse Marine. De Duitsers leren van de amfibische expertise van het korps en sturen troepen mee tijdens de jaarlijkse wintertraining in Noorwegen. Ook kunnen de Duitsers in het kader van dit samenwerkingsverband ervaring opdoen met het opereren op en vanaf het logistieke ondersteuningsschip van de Koninklijke Marine, Zr.Ms. Karel Doorman.

Reservisten[bewerken | brontekst bewerken]

Reservisten vallend onder de Koninklijke Marine Reserve (KMR), kunnen worden ingezet voor operaties, ondersteuning van operaties of de opleiding en training van marinierseenheden. Vanwege hun ervaring in het bedrijfsleven of non-profitsector worden reservisten geacht te beschikken over een brede blik, maatschappelijk engagement en specifieke vaardigheden. Het Korps heeft een duurzaam reservistenbestand, mede door de verschillende opleidingen ook voor reservisten open te stellen om inzet van reservisten structureel te vergroten en om de reservist current te houden.

Er bestaat een uitwisselingsprogramma met andere landen waarbij periodiek mariniers op tijdelijke basis te werk worden gesteld bij zusterkorpsen in andere landen.

Kazernes en locaties[bewerken | brontekst bewerken]

Van Braam Houckgeestkazerne[bewerken | brontekst bewerken]

De Van Braam Houckgeestkazerne is vernoemd naar generaal-majoor Floris Adriaan van Braam Houckgeest en ligt in Doorn. De kazerne is de thuisbasis van de beiden Marine Combat Groups, de Seabased Support Group en het M-Squadron van NLMARSOF.

In verband met ongeschiktheid door veroudering wordt deze locatie gesloten. In Vlissingen wordt ter vervanging een nieuw onderkomen – de Michiel Adriaanszoon de Ruyterkazerne – gebouwd.[9][10][11] Deze zal voldoende mogelijkheden en ruimte bieden om deze eenheden onder te brengen inclusief capaciteit ten behoeve van ondersteuning, stalling en opslag.

De verhuizing van de mariniers vanuit Doorn naar Vlissingen staat al lang onder druk. Het Korps kampt momenteel met leegloop en werving van nieuwe mariniers verloopt slecht. Intern werd eerder al naar buiten gebracht dat de geplande verhuizing hierbij van invloed is.

De staatssecretaris van Defensie Barbara Visser deelde desgevraagd mee dat alle voorbereidende kosten (onderzoek, personeel, kopen en bouwrijp maken van het terrein) voor de nieuwe marinierskazerne in Vlissingen al bijna 37 miljoen euro hebben gekost. Zij stelde ook dat, als de kazerne niet doorgaat, een vergoeding voor de gemaakte kosten aan de betrokken bouwbedrijven moet worden betaald en dat er vervanging moest komen voor de verouderde kazerne in Doorn.[12]

Op vrijdag 14 februari 2020 heeft het kabinet unaniem ingestemd om de Marinierskazerne niet te verhuizen naar Vlissingen, provincie Zeeland maar naar Nieuw-Milligen bij Apeldoorn, provincie Gelderland. Dit vanwege de centrale ligging waardoor gezinnen van de mariniers niet hoeven te verhuizen.[13]

Van Ghentkazerne[bewerken | brontekst bewerken]

Van Ghentkazerne in Rotterdam

De Van Ghentkazerne ligt in Rotterdam en is vernoemd naar admiraal baron Van Ghent, de eerste commandant van het Korps Mariniers. De kazerne vormt de bakermat voor de verschillende opleidingen binnen het Korps:

  • Training marinier elementaire vakopleiding (EVO)
  • Voortgezette vakopleiding (VVO) voor onderofficieren en korporaals
  • Praktische Opleiding Officier der Mariniers (POTOM)

Volgens defensiebegroting 2014 zou de Van Ghentkazerne worden gesloten. Op grond van uitkomsten van de business case van de Van Ghentkazerne, waarvan andere overheidsdiensten nu eveneens gebruik gaan maken, is besloten dat de kazerne behouden blijft.

Joost Dourleinkazerne[bewerken | brontekst bewerken]

Joost Dourleinkazerne op Texel

De Joost Dourleinkazerne ligt op Texel en is vernoemd naar kapitein Joost Dourlein. De kazerne vormt een belangrijke locatie voor amfibische training en kan fungeren als uitvalsbasis van de Surface Assault & Training Group. De kazerne stond in de bezuinigingsronde van 2013 op de nominatie voor afstoting, maar kon na een groei van het defensiebudget voortbestaan.

Marinebasis Parera[bewerken | brontekst bewerken]

Op Marinebasis Parera te Curaçao is een klein aantal mariniers, waaronder de Commandant der Zeemacht in het Caribisch Gebied aanwezig. De basis fungeert als hoofdkwartier voor de Nederlandse eenheden in het Carbisch gebied.

Marinekazerne Suffisant[bewerken | brontekst bewerken]

Marinekazerne Suffisant op Curaçao dient als bakermat voor aspirant-miliciens van de Curaçaose en Arubaanse milities. Daarnaast wordt de kazerne regelmatig gebruikt als uitvalsbasis voor oefeningen van o.a. NLMARSOF.

Marinierskazerne Savaneta[bewerken | brontekst bewerken]

De Marinierskazerne Savaneta op Aruba vormt de thuisbasis van het 32 Raiding Squadron. Conform de defensiebegroting van 2014 zou de marinierscompagnie op Aruba per 1 januari 2015 worden opgeheven. Extra middelen uit het begrotingsakkoord van 2013 hebben het echter mogelijk gemaakt deze voorgenomen maatregel terug te draaien.

Marinesteunpunt Pointe Blanche[bewerken | brontekst bewerken]

Bij het Marinesteunpunt Pointe Blanche op Sint Maarten is het Mariniersdetachement Sint Maarten (MARNSDET SXM) gestationeerd. Dit detachement voert ter ondersteuning van de Bovenwindse eilanden de reguliere defensietaken uit.

Materieel[bewerken | brontekst bewerken]

Het korps is een lichte infanterie-eenheid en heeft dus geen zware wapens of gepantserde eenheden. Van 1999 tot 2010 beschikte het korps over 20 Patria XA-188 GVV-voertuigen voor vredesoperaties. Sinds 2007 kan er voor uitzendingen gebruik worden gemaakt van armoured personnel carriers van het type Bushmaster.

Het personeel beschikt over de Nederlandse persoonlijke gevechtsuitrusting (PGU) geschikt voor optreden in gematigd klimatologisch gebied en in berg- en arctische gebieden. Bij operaties in de jungle en de woestijn wordt aanvullende tropenuitrusting verstrekt.

Bewapening[bewerken | brontekst bewerken]

De standaard persoonlijke bewapening binnen het korps bestaat uit de Colt Canada C7NLD of Colt Canada LOAWNLD (Licht Ondersteunend Automatisch Wapen), en het Glock 17-pistool. Ook worden FN MAG en Browning M2 .50 mitrailleurs gebruikt. Verkenningseenheden, assault engineers, en para's gebruiken de Colt Canada C8NLD-karabijn.

Naam Type wapen Foto Herkomst Kaliber Rol
Glock 17 Pistool Glock 17 (transparent background).jpg Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 9×19mm Parabellum Persoonlijke bewapening
FN P90 Machinepistool FN-P90 noBG.jpg Vlag van België België FN 5,7×28mm Persoonlijke bewapening
Mossberg M590 Hagelgeweer PEO Mossberg 590A1.jpg Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten Kaliber 12 Groepsbewapening
Colt C7 Aanvalsgeweer D180214jv1027.jpg Vlag van Canada Canada 5,56×45mm NAVO Persoonlijke bewapening
Colt C8 Karabijn D150519hh0057.jpg Vlag van Canada Canada 5,56×45mm NAVO Persoonlijke bewapening
Colt LOAWNLD Machinegeweer Korps Mariniers colt jungle training.jpg Vlag van Canada Canada 5,56×45mm NAVO Groepsbewapening
HK416 Karabijn HK416.jpg Vlag van Duitsland Duitsland 5,56×45mm NAVO Persoonlijke bewapening
SIG Sauer MCX Karabijn SIG-MCX-Rifle.jpeg Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten .300 Blackout Persoonlijke bewapening
HK417 Scherpschuttersgeweer D150310ge2124.jpg Vlag van Duitsland Duitsland 7,62×51mm NAVO Specialistische bewapening
Accuracy AWM Scherpschuttersgeweer Accuracy International Arctic Warfare - Psg 90.jpg Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk .338 Lapua Magnum Specialistische bewapening
Accuracy International AXMC Scherpschuttersgeweer High Angle shoot training-8.jpg Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk .338 Lapua Magnum
.300 Winchester Magnum
Specialistische bewapening
Barret M107 Scherpschuttersgeweer M107 1.jpg Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten .50 Browning Machine Gun Specialistische bewapening
FN MAG Machinegeweer IDF-FN-MAG.png Vlag van België België 7,62×51mm NAVO Groepsbewapening
Browning M2 Machinegeweer Machine gun M2 1.jpg Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten .50 Browning Machine Gun Groepsbewapening
M320 GLM Granaatwerper PEO M320 Grenade Launcher.jpg Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Vlag van Duitsland Duitsland
40mm-granaat Specialistische bewapening
Heckler & Koch AGW Automatische granaatwerper Agw-automatische-granaatwerper-40mm.jpg Vlag van Duitsland Duitsland 40mm-granaat Groepsbewapening
M72 LAW Antitankwapen M72A4 LAW - AM.126283 (2).jpg Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten 66mm-raket Specialistische bewapening
Panzerfaust 3 Antitankwapen Panzerfaust3 noBG.png Vlag van Duitsland Duitsland 110mm-raket Specialistische bewapening
Spike MRAT Antitankwapen SPIKE ATGM.jpg Vlag van Israël Israël 130mm-raket Specialistische bewapening
FIM-92 Stinger Luchtdoelraket FIM-92 (JASDF) noBG.png Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten 70mm-raket Specialistische bewapening

Voertuigen[bewerken | brontekst bewerken]

DAF YAM (M voor Mariniers) 4442 In de basis een standaard YA 4442 van de Koninklijke Landmacht, maar voorzien van een verlengde cabine, een arctic koudweer uitrusting en een vergroot doorwadingsvermogen in verband met amfibische landingen.
  • Beach armoured recovery vehicle: Het Beach armoured recovery vehicle (BARV) bergt tijdens amfibische operaties voertuigen die in het water of op het strand vast komen zitten. De BARV kan ook landingsvaartuigen losduwen die zich vast hebben gevaren op het strand. De BARV is gebouwd op het onderstel van een Leopard 1-tank, er zijn er vier in gebruik.
  • Bandvagn 206: de Bandvagn 206 (BV-206) is een amfibisch rupsvoertuig, waarvan er 96 in gebruik zijn. Van de oorspronkelijke 156 voertuigen zijn er 60 gekannibaliseerd of afgestoten, en 96 grondig reviseerd door het Materieellogistiek Commando Land (MatlogCo). Vanaf 2024 wordt een deel van de rupsvoertuigen vervangen door 124 nieuwe licht bepantserde voertuigen, in samenwerking met het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Zweden.
  • BvS10 Viking: de BvS10 Viking Alvis Hägglunds vervangt sinds 2007 een deel van de afgestoten BV-206 voertuigen. De Viking is een stuk zwaarder en, in tegenstelling tot de BV-206, voorzien van bepantsering. Er zijn 74 BV-S10 Viking gepantserde terreinvoertuigen in dienst, waarvan 46 personeelscarriers, 20 commandovoertuigen, 4 bergingsvoertuigen en 4 ambulances. De Vikings zijn onderdeel van de Armoured All Terrain Vehicle (AATV)-troops.
  • Mercedes-Benz G-klasse: Sinds januari 2009 beschikte het korps over 40 gepantserde MB G280 CDI's (softtop). Met de aanschaf van de DMV Anaconda zijn de MB G280 CDI's vanaf 2019 stapsgewijs overgedragen aan de Koninklijke Landmacht.
  • Land Rover Defender 110XD-terreinwagens: de Land Rovers worden vanaf medio 2023 vervangen door 100 nieuwe amfibisch inzetbare pantserwagens via het programma "Aanschaf Wielvoertuigen Amfibisch Optreden".[14]
  • DAF YAM 4442-vrachtwagens: de DAF-vrachtwagens zullen gefaseerd worden vervangen door nieuwe Scania Gryphus-vrachtwagens in de 50kN Navy-uitvoering. Deze variant, met een draagvermogen van vijf ton en een laadbak of een 10-voets container, is vanwege de amfibische taakstellingen en inscheping via landingsvaartuigen voorzien van aanpassingen, waaronder een bandendruksysteem waarmee het voertuig tot anderhalve meter diep kan waden door zout en zoet water.
  • DMV Anaconda 4x4. Vanaf januari 2019 zijn de 40 MB G280 CDI's vervangen door 46 DMV Anaconda's. De DMV (Dutch Military Vehicles) Anaconda 4x4 is een terreinwagen, op basis van de Iveco Daily, die speciaal voor eenheden van het Korps Mariniers gestationeerd op de Nederlandse Antillen door het Brabantse DEBA Bedrijfwagens is ontwikkeld. Er zijn vier varianten van de Anaconda; de commandovariant die niet is uitgerust met hoofdbewapening, maar is voorzien van voldoende radioapparatuur voor een commandopost, de patrouillevariant die uitgerust is met hoofdbewapening en een beperkte hoeveelheid radioapparatuur, de general support-variant die niet beschikt over radioapparatuur maar wel over hoofdbewapening en de les-variant.[15] In december 2019 werden nog eens 14 Anaconda's overgedragen aan de Combat Support Squadrons van het Korps Mariniers, ditmaal 14 AAT (Anti Armour Troop)-varianten. Deze AAT-variant is voorzien van op maat gemaakte opbergplaatsen voor Spike antitankraketten en bijbehorende afvuurinstallaties.[15]

Vaartuigen[bewerken | brontekst bewerken]

Het korps heeft 17 landingsvaartuigen: 5 grote van het type Landing Craft Utility (LCU), 12 van het type Landing Craft Vehicle Personnel (LCVP) Mk.Vc welke in 2010 en 2011 in gebruik zijn genomen.

In oktober 2006 is de laatste vernieuwde LCU in gebruik genomen. Ten opzichte van het oude model zijn de vaartuigen verlengd en voorzien van een verbeterde landingsklep. Volgens plan worden van 2007 tot 2011 nog 12 landingsvaartuigen van het type LCVP Mark V C in gebruik genomen, ter vervanging van de Mk. 3 en Mk. 2. Het contract daarvoor werd in december 2006 getekend door scheepswerf Visser in Den Helder. De nieuwe vaartuigen worden ongeveer 16 meter lang en worden aangedreven door waterjets.

Ook worden rubberboten van het type Landing Craft Rubber LCR (peddels), Landing Craft Rubber Motorized (LCRM) (buitenboordmotor), en Fast Raiding Interception Special Forces Craft (FRISC) gebruikt.

Ander transport[bewerken | brontekst bewerken]

De amfibische transportschepen Rotterdam en Johan de Witt van de Koninklijke Marine worden gebruikt voor de transporten over grote afstanden. Het Defensie Helikopter Commando levert tactische ondersteuning met Cougar-,NH90- en Chinook-transporthelikopters.

Tradities[bewerken | brontekst bewerken]

Vaandel van het Korps Mariniers.

Het korps viert zijn verjaardag elk jaar, op 10 december, op het Oostplein in Rotterdam, waar alle gevallen mannen worden herdacht. De herdenking vindt plaats dicht bij de plek waar tot WOII de kazerne van het korps gevestigd was en dicht bij de Maasbruggen waar het standbeeld van de mariniers staat. Om deze bruggen werd in mei 1940 hard gevochten en het korpsmuseum is gevestigd in een aantal pakhuizen van waaruit gevochten is. Het Mariniersmuseum in Rotterdam toont de geschiedenis van het Korps Mariniers vanaf 1665 tot het heden. Het is gevestigd aan de Wijnhaven in Rotterdam, direct naast het Witte Huis.

In 1929 werd een vaandel uitgereikt aan het Korps Mariniers. Hierop zijn de volgende wapenfeiten vermeld: Spanje, Algiers, West-Indië, Kijkduin, Doggersbank, Bali, Atjeh, Chatham, Seneffe, Rotterdam, Java en Madoera, Javazee en Nieuw-Guinea. Daaraan mag het opschrift Helmand, Kandahar en Uruzgan worden toegevoegd. Oorspronkelijk was ter onderscheiding van het optreden in 1942 het vaandelopschrift Oost-Java toegekend. Dit werd vervangen door het opschrift Java en Madoera om ook aan de krijgsverrichtingen in de jaren 1945-1949 te herinneren. Na de Tweede Wereldoorlog kende Koningin Wilhelmina aan het korps mariniers de Militaire Willems-Orde toe en werd dit in december 1946 aan het vaandel gehecht. Omdat het Korps Mariniers een van de oudste krijgsmachtonderdelen is levert het jaarlijks de erewacht voor de entree van de Ridderzaal op Prinsjesdag. Volgorde van de meelopende paradeonderdelen bij de krijgsmacht: KM - KL – KLu – KMar. Binnen de KM is de volgorde op leeftijd van de vaandels; Korps Adelborsten, Korps Mariniers, Onderzeedienst, Marine Luchtvaartdienst, Mijnendienst, Eskader.

1rightarrow blue.svg Voor afwijkende benamingen van de rangen bij het Korps Mariniers, zie Lijst van militaire rangen van de Nederlandse krijgsmacht

Onderscheiden mariniers[bewerken | brontekst bewerken]

Ridders der Militaire Willems Orde[bewerken | brontekst bewerken]

Bronzen Leeuw[bewerken | brontekst bewerken]

Bekende (oud-)leden van het Korps[bewerken | brontekst bewerken]

Korpscommandanten[bewerken | brontekst bewerken]

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Netherlands Marine Corps van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.