Bernie Sanders

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bernie Sanders
Bernard Sanders
Bernard Sanders
Geboren 8 september 1941
New York (New York)
Politieke partij Onafhankelijk (1979–2015; 2016–)
Democratische Partij (2015–2016)
Partner Deborah Shiling (1964–1966)
Jane O’Meara (vanaf 1988)
Beroep Politicus
Timmerman
Filmmaker
Auteur
Activist
Religie Joods
Handtekening Handtekening
Senator voor Vermont
Huidige functie
Aangetreden 3 januari 2007
Voorganger Jim Jeffords
Lid van het Huis van Afgevaardigden
voor het gehele congresdistrict van Vermont
Aangetreden 3 januari 1991
Einde termijn 3 januari 2007
Voorganger Peter Plympton Smith
Opvolger Peter Welch
Burgemeester van Burlington
Aangetreden 6 april 1981
Einde termijn 4 april 1989
Voorganger Gordon Paquette
Opvolger Peter Clavelle
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Bernard (Bernie) Sanders (New York (New York), 8 september 1941) is een Amerikaans politicus. Hij is de junior senator voor Vermont en de langstzittende onafhankelijke in de geschiedenis van zijn land. Sanders ziet zichzelf als een "democratisch socialist", waarmee hij vooral een voorkeur voor het Scandinavische model en de New Deal bedoelt.[1][2]

In 2015–16 ondernam Sanders een poging om presidentskandidaat te worden voor de Democratische Partij, maar verloor de voorverkiezingen van Hillary Clinton. Door zijn grote populariteit werd hij door het publiek van Time in 2015 tot Person of the Year verkozen.[3]

Biografie[bewerken]

Sanders werd in 1941 in Brooklyn (New York) geboren. Zijn Pools-Joodse vader Elias Sanders emigreerde in 1921 op zeventienjarige leeftijd van Polen naar New York, waar hij uiteindelijk trouwde met Dorothy Glassberg, de dochter van Pools-Russisch-Joodse emigranten. Het grootste deel van de familie van Sanders' vader kwam om in de Holocaust. De familie was arm. Sanders en zijn oudere broer groeiden op in een driekamerappartement op East 26th Street in Midwood, Brooklyn, waar zij in de woonkamer sliepen. Volgens broer Larry was er eten en kleding in hun jeugd, maar er was geen extra geld voor gordijnen of een tapijt.

Hij studeerde één jaar psychologie aan Brooklyn College alvorens hij de overstap maakte naar de Universiteit van Chicago. Als student was hij actief in de burgerrechtenbeweging en nam hij deel aan de March on Washington for Jobs and Freedom. In 1964 studeerde hij af met een bachelordiploma in de politieke wetenschappen.

Sanders verbleef enkele maanden in een Israëlische kibboets. In 1964 verhuisde Sanders naar Vermont. Hij werkte er als timmerman, filmmaker, schrijver en onderzoeker.

Vroege politieke loopbaan[bewerken]

Zijn politieke loopbaan begon in 1971, toen hij zich aansloot bij de Liberty Union Party in Vermont, die zich verzette tegen de Vietnamoorlog. Sanders stelde zich meermaals kandidaat in verkiezingen, waaronder de senaatsverkiezingen van 1972 en '74 en de gouverneursverkiezingen van '72 en '76. In 1979 verliet hij de partij en ging hij aan de slag als schrijver voor de American People's Historical Society.

In 1981 wist Sanders de burgemeestersverkiezing van Burlington te winnen. Hij versloeg Democraat Gordon Paquette, die al zes termijnen de zetel bezet had. Sanders werd drie keer herkozen en won tijdens zijn laatste verkiezing zelfs van een kandidaat die de steun genoot van zowel Democraten als Republikeinen. De fractie rond Sanders zou later de basis vormen voor de Vermont Progressive Party. Sanders stelde zich in 1989 niet herkiesbaar. Na zijn burgemeesterschap ging hij doceren aan de Kennedy School of Government van Harvard en het kleinere Hamilton College.

Afgevaardigde[bewerken]

De verkiezing voor het Huis van Afgevaardigden namens het gehele congresdistrict van Vermont werd in 1988 nog door de Republikeinse vicegouverneur Peter Smith gewonnen; Sanders eindigde als tweede. Twee jaar later echter versloeg Sanders Smith met 56% tegen 40%. Daarmee werd hij de eerste onafhankelijke die in 40 jaar een zetel in het Huis van Afgevaardigden veroverde. Na 1990 werd Sanders keer op keer met gemak herkozen, vaak met grote marges.

Sanders is medeoprichter van de Congressional Progressive Caucus. Hij verzette zich tegen de inval in Irak in 2003 en stond als Afgevaardigde bekend als een tegenstander van het beleid van George W. Bush, maar ook van Alan Greenspan, de toenmalige voorzitter van de Federal Reserve.

Senator[bewerken]

Toen Jim Jeffords in 2005 aankondigde zich als senator voor Vermont niet herkiesbaar te stellen, kondigde Sanders zijn kandidatuur aan. Hoewel hij nog steeds een onafhankelijke kandidaat was, schaarden verschillende Democraten zich wel achter Sanders; onder hen waren Barack Obama, Harry Reid en Howard Dean. De verkiezingscampagne werd een van de duurste in de geschiedenis van de staat Vermont. Sanders versloeg zakenman Richard Tarrant met gemak. In januari 2007 werd Bernard Sanders ingezworen. In 2012 werd hij herkozen met 71% van de stemmen. Volgens een peiling uit augustus 2011 was Sanders de op twee na populairste senator in het land.

Sanders heeft een overeenkomst met de Democraten in de Senaat: bij stemmingen over procedure stemt hij steevast mee met de Democraten (tenzij hij de expliciete toestemming heeft van de whip), terwijl hij over beleidsmaatregelen vrij is om te stemmen zoals hij wenst. Zijn stemgedrag ligt evenwel bijna altijd in dezelfde lijn als dat van de Democraten.

De senator is luidkeels voorstander van maatregelen tegen de opwarming van de Aarde en verzet zich tegen de uitbreiding van kernenergie in de VS. Hij pleit ook voor meer transparante campagnefinanciering en vreest de verregaande concentratie van nieuwsbronnen in mediaconcerns. Sanders is, als een van de meest linkse congresleden in de VS, voorstander van universele gezondheidszorg en staat achter homorechten en -huwelijk. Hij is pro-choice.

Sanders zat de senaatscommissie Veterans' Affairs voor, alsook de subcommissies Green Jobs and the New Economy en Primary Health and Aging.

Presidentskandidaat[bewerken]

Op 30 april 2015 verklaarde Sanders zich kandidaat te willen stellen voor de presidentsverkiezingen van 2016.[4] Op 26 mei 2015 werd zijn campagne officieel gelanceerd. Hij was de eerste die de strijd aanging met Hillary Clinton; later zouden ook Martin O'Malley, Jim Webb, Lincoln Chafee en Lawrence Lessig zich nomineren voor de voorverkiezingen, maar deze hebben later allemaal hun campagne beëindigd, zodat alleen Sanders en Clinton overbleven. In de staten Iowa en New Hampshire en zijn thuisbasis Vermont liep Sanders begin 2016 op haar voor in de peilingen.[5]

Bij de allereerste Democratische caucuses op 1 februari 2016 in Iowa eindige hij als tweede op slechts 0,2 procent achterstand op Hillary Clinton.[6] O'Malley, de enige andere kandidaat die toen nog meedeed, trok zich terug die avond. Bij de eerste primary (partij-interne voorverkiezing) in New Hampshire won Sanders met 60% van de stemmen tegen Clinton. In totaal vergaarde hij zo'n dertien miljoen stemmen in de voorverkiezingen;[7] met name bij jongeren vond zijn boodschap over inkomensongelijkheid het goed.

Uiteindelijk won Clinton toch het kandidaat-presidentschap, waarna Sanders zich achter haar schaarde. Medio 2016 verliet hij de Democratische Partij weer, om zijn carrière als onafhankelijke voort te zetten.[7]

Persoonlijk[bewerken]

Sanders is gehuwd met Jane O'Meara Driscoll, die katholiek is. Hij heeft één zoon uit een eerdere relatie en drie stiefkinderen, die hij als zijn eigen kinderen beschouwt. Hij heeft zeven kleinkinderen. Sanders verklaarde dat hij erg dicht bij de economische ideeën van paus Franciscus staat en beschreef hem als onvoorstelbaar intelligent en moedig.

Sanders heeft een broer, Larry Sanders, die opkomt voor de Groene Partij in Engeland. Zo zit hij al sinds 2000 in de gemeenteraad Witney en doet hij mee aan de verkiezingen in dat kiesdistrict van voormalig premier David Cameron[8].

Externe links[bewerken]

Huidige leden van de Senaat van de Verenigde Staten
Senaat

Alabama: Shelby (R) · Sessions (R)
Alaska: Murkowski (R) · Sullivan (R)
Arizona: McCain (R) · Flake (R)
Arkansas: Cotton (R) · Boozman (R)
Californië: Feinstein (D) · Boxer (D)
Colorado: Gardner (R) · Bennet (D)
Connecticut: Blumenthal (D) · Murphy (D)
Delaware: Carper (D) · Coons (D)
Florida: Nelson (D) · Rubio (R)
Georgia: Perdue (R) · Isakson (R)
Hawaï: Schatz (D) · Hirono (D)
Idaho: Crapo (R) · Risch (R)
Illinois: Durbin (D) · Kirk (R)
Indiana: Coats (R) · Donnelly (D)
Iowa: Grassley (R) · Ernst (R)
Kansas: Roberts (R) · Moran (R)
Kentucky: McConnell (R) · Paul (R)

 

Louisiana: Cassidy (R) · Vitter (R)
Maine: Collins (R) · King (O)
Maryland: Mikulski (D) · Cardin (D)
Massachusetts: Warren (D) · Markey (D)
Michigan: Peters (D) · Stabenow (D)
Minnesota: Klobuchar (D) · Franken (D)
Mississippi: Cochran (R) · Wicker (R)
Missouri: McCaskill (D) · Blunt (R)
Montana: Daines (R) · Tester (D)
Nebraska: Fischer (R) · Sasse (R)
Nevada: Reid (D) · Heller (R)
New Hampshire: Shaheen (D) · Ayotte (R)
New Jersey: Menendez (D) · Booker (D)
New Mexico: Udall (D) · Heinrich (D)
New York: Schumer (D) · Gillibrand (D)
North Carolina: Burr (R) · Tillis (R)

 

North Dakota: Hoeven (R) · Heitkamp (D)
Ohio: Brown (D) · Portman (R)
Oklahoma: Inhofe (R) · Lankford (R)
Oregon: Wyden (D) · Merkley (D)
Pennsylvania: Casey (D) · Toomey (R)
Rhode Island: Reed (D) · Whitehouse (D)
South Carolina: Graham (R) · Scott (R)
South Dakota: Rounds (R) · Thune (R)
Tennessee: Alexander (R) · Corker (R)
Texas: Cornyn (R) · Cruz (R)
Utah: Hatch (R) · Lee (O)
Vermont: Leahy (D) · Sanders (O)
Virginia: Warner (D) · Kaine (D)
Washington: Murray (D) · Cantwell (D)
West Virginia: Moore Capito (R) · Manchin (D)
Wisconsin: Johnson (R) · Baldwin (D)
Wyoming: Enzi (R) · Barrasso (R)

(D): Democraat · (R): Republikein · (O): Onafhankelijk
Voorganger:
Gordon Paquette
Burgemeester van Burlington
1981–1989
Opvolger:
Peter Clavelle
Voorganger:
Peter Plympton Smith
Lid van het Huis van Afgevaardigden
voor het gehele congresdistrict van Vermont
1991–2007
Opvolger:
Peter Welch
Voorganger:
Jim Jeffords
Senator voor Vermont
2007–
Opvolger:
Huidige