Amerikaanse presidentsverkiezingen 2020

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Amerikaanse
presidentsverkiezingen van 2020
Datum 3 november 2020
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Te verdelen zetels 270 van de 538 kiesmannen nodig om te winnen
Opkomst 66,7%
Resultaat
Genomineerde Joe Biden
Partij Democratische Partij
Percentage
Kiesmannen
51,4%
306
Genomineerde Donald Trump
Partij Republikeinse Partij
Percentage
Kiesmannen
46,9%
232
Nieuwe president Joseph Robinette (Joe) Biden jr. (D)
Vorige president Donald John Trump (R)
Begin regeerperiode Kabinet-Biden
De gekleurde rondjes in de staten Maine en Nebraska geven de uitslag in het in dat deel van de staat gelegen congresdistrict aan, die afwijkt van de uitslag voor de staat als geheel.
Opvolging verkiezingen
2016     2024
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Verenigde Staten

De Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2020 waren de 59e presidentsverkiezingen van de Verenigde Staten, die werden gehouden op dinsdag 3 november 2020.[1] De door de kiezers verkozen kiesmannen in het Kiescollege brachten op 14 december 2020 per staat hun stem uit op hun nieuwe voorkeurs president en vicepresident van de Verenigde Staten. In dit verkiezingsjaar gingen deze zogenoemde "electoral votes" vergezeld van betwistende stemmen, "dueling votes", in 7 betwiste staten.[2]

Voorafgaand aan de stembusgang vonden er voorverkiezingen plaats van februari tot augustus 2020. De Republikeinse zittende president Donald Trump stelde zich verkiesbaar voor een tweede ambstermijn. De belangrijkste tegenkandidaat was de Democratische voormalige vicepresident Joe Biden. Tezelfdertijd met deze presidentsverkiezingen vonden ook de verkiezingen voor de Senaat en het Huis van Afgevaardigden plaats.

De winnaar was niet direct duidelijk op de verkiezingsdag zelf, mede omdat veel kiezers vanwege de coronapandemie hun stem per post of voortijdig hadden uitgebracht en deze stemmen vaak nog na verkiezingsdag konden arriveren of geteld moesten worden. Nadat een groot aantal nieuwsmedia op 7 november de ruime voorsprong van Biden in de staat Pennsylvania voldoende achtten om de staat aan hem toe te wijzen, waarmee hij het noodzakelijke aantal kiesmannen bereikte, werd algemeen gesproken van een overwinning van Biden.[3][4][5] Regeringsleiders feliciteerden hem daarop massaal.[6] Biden riep eveneens op 7 november zichzelf tot winnaar uit.[3] Trump weigerde zich bij die uitslag neer te leggen en kondigde aan de resultaten aan te vechten. Hij had al voor de verkiezingen twijfels geuit over de integriteit van de verkiezingen en weigerde een vreedzame machtsoverdracht toe te zeggen indien hij zou verliezen.[7][8][9] Joe Biden haalde ruim 81 miljoen stemmen, Donald Trump ruim 74 miljoen.

De belangrijkste actualiteitskwesties bij deze verkiezingen waren de uitbraak en beheersing van het coronavirus, die op het moment van de stembusgang al meer dan 230.000 mensen het leven had gekost. Daarnaast stonden ook de economie en de economische terugval na de pandemie centraal, evenals de protesten na de dood van George Floyd en andere Afro-Amerikanen, het overlijden van opperrechter Ruth Bader Ginsburg en de benoeming van Amy Coney Barrett als opperrechter in het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten kort voor de verkiezingen, de klimaatverandering met in het bijzonder het terugtrekken van de Verenigde Staten uit het Akkoord van Parijs en ten slotte de toekomst van de Patient Protection and Affordable Care Act, beter bekend als Obamacare, de ziekteverzekeringswet die president Trump wilde afschaffen en die voormalig vicepresident Biden wilde uitbreiden.

Tijdens de voorverkiezingen wisten president Trump en vicepresident Pence de Republikeinse nominatie binnen te halen zonder noemenswaardige tegenstand. Voormalig vicepresident Joe Biden behaalde de Democratische nominatie en won in de voorverkiezingen van onder meer senator Bernie Sanders. De Democraten kenden een competitieve voorverkiezing met het grootste aantal presidentskandidaten voor een politieke partij in de moderne Amerikaanse politiek. Op 11 augustus 2020 kondigde Biden aan dat senator Kamala Harris zijn running mate zou zijn, waardoor zij de eerste Afro-Amerikaanse, de eerste Aziatisch-Amerikaanse en de derde vrouwelijke genomineerde vicepresident werd van een van de twee grote Amerikaanse partijen. Bij de overige partijen behaalde Jo Jorgensen de nominatie voor de Libertarische Partij met Spike Cohen als haar running mate en behaalde Howie Hawkins de nominatie van de Groene Partij met Angela Nicole Walker als zijn running mate.

Biden legde op 20 januari 2021 de eed af als 46e president van de Verenigde Staten, met Kamala Harris als eerste vrouwelijke vicepresident. Biden was met zijn leeftijd van 78 jaar ten tijde van zijn inauguratie de oudste Amerikaanse president in de geschiedenis en ook de eerste kandidaat in 28 jaar die een zittende president had verslagen sinds de Democraat Bill Clinton in 1992 de zittende republikeinse president George H.W. Bush had weten te verslaan. Was Trump herverkozen, dan zou ook hij met zijn leeftijd van 74 jaar de oudste president uit de Amerikaanse geschiedenis zijn geweest.

Procedure[bewerken | brontekst bewerken]

In het tweeëntwintigste amendement op de Grondwet van de Verenigde Staten staat dat een persoon niet meer dan tweemaal tot president kan worden gekozen. Door dit amendemenment is het niet mogelijk dat de voormalige presidenten Bill Clinton, George W. Bush en Barack Obama opnieuw tot president worden gekozen.

De samenstelling van het Kiescollege is niet gewijzigd sinds de presidentsverkiezingen van 2016 en is daardoor nog gebaseerd op de bevolkingsaantallen van de volkstelling van 2010.

Tegelijk met de presidentsverkiezing wordt het gehele Huis van Afgevaardigden en een derde van de Senaat herkozen, alsook die van de meeste deelstaten.

Genomineerde presidentskandidaten[bewerken | brontekst bewerken]

Genomineerde vicepresidentskandidaten[bewerken | brontekst bewerken]

Voorverkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Democratische voorverkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Democratische presidentiële voorverkiezingen 2020 in de Verenigde Staten voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Procedure[bewerken | brontekst bewerken]

De procedures voor de voorverkiezingen bij de Democraten waren sinds de vorige verkiezingen gewijzigd. In augustus 2018 besloot het Democratisch Nationaal Comité supergedelegeerden te verbieden om te stemmen bij de eerste stemming van het nominatieproces, te beginnen met de verkiezing van 2020. Dit betekent dat een kandidaat een meerderheid van de stemmen van de verkozen afgevaardigden (pledged delegates) in de diverse voorverkiezingen zou moeten verzamelen om de nominatie van de partij te winnen. De laatste keer dat dit niet gebeurde, was op de Democratische Nationale Conventie van 1952, waarin uteindelijk Adlai Stevenson II tot kanidaat werd benoemd. Dit zou onder de nieuwe regels niet meer mogelijk zijn geweest.

Kalender[bewerken | brontekst bewerken]

Vanwege de coronacrisis in de Verenigde Staten diende een deel van de voorverkiezingen te worden uitgesteld. Hieronder een overzicht van de kalender, rekening houdend met dit uitstel.

februari
3 maart (Super Tuesday)
10 maart
14-17 maart
7-17 april
28 april
mei
juni
juli-augustus
Datum Staat/gebied Aantal
verkozen
afgevaardigen
3 februari Flag of Iowa.svg Iowa 41
11 februari Flag of New Hampshire.svg New Hampshire 24
22 februari Flag of Nevada.svg Nevada 36
29 februari Flag of South Carolina.svg South Carolina 54
3 maart Flag of Alabama.svg Alabama 52
Flag of American Samoa.svg Amerikaans-Samoa 6
Flag of Arkansas.svg Arkansas 31
Flag of California.svg Californië 415
Flag of Colorado.svg Colorado 67
Flag of Maine.svg Maine 24
Flag of Massachusetts.svg Massachusetts 91
Flag of Minnesota.svg Minnesota 75
Flag of North Carolina.svg North Carolina 110
Flag of Oklahoma.svg Oklahoma 37
Flag of Tennessee.svg Tennessee 64
Flag of Texas.svg Texas 228
Flag of Utah.svg Utah 29
Flag of Vermont.svg Vermont 16
Flag of Virginia.svg Virginia 99
10 maart Democraten in het buitenland 13
Flag of Idaho.svg Idaho 20
Flag of Michigan.svg Michigan 125
Flag of Mississippi.svg Mississippi 36
Flag of Missouri.svg Missouri 68
Flag of North Dakota.svg North Dakota 14
Flag of Washington.svg Washington 89
14 maart Flag of the Northern Mariana Islands.svg Noordelijke Marianen 6
17 maart Flag of Arizona.svg Arizona 67
Flag of Florida.svg Florida 219
Flag of Illinois.svg Illinois 155
7 april Flag of Wisconsin.svg Wisconsin 84
10 april Flag of Alaska.svg Alaska 15
17 april Flag of Wyoming.svg Wyoming 14
28 april Flag of Ohio.svg Ohio 136
2 mei Flag of Kansas.svg Kansas 39
12 mei Flag of Nebraska.svg Nebraska 29
19 mei Flag of Oregon.svg Oregon 61
22 mei Flag of Hawaii.svg Hawaï 24
2 juni Flag of the District of Columbia.svg Washington D.C. 20
Flag of Indiana.svg Indiana 82
Flag of Maryland.svg Maryland 96
Flag of Montana.svg Montana 19
Flag of New Mexico.svg New Mexico 34
Flag of Pennsylvania.svg Pennsylvania 186
Flag of Rhode Island.svg Rhode Island 26
Flag of South Dakota.svg South Dakota 16
6 juni Flag of the United States Virgin Islands.svg Amerikaanse Maagdeneilanden 7
Flag of Guam.svg Guam 7
9 juni Flag of Georgia (U.S. state).svg Georgia 105
Flag of West Virginia.svg West Virginia 28
23 juni Flag of Kentucky.svg Kentucky 54
Flag of New York.svg New York 274
7 juli Flag of Delaware.svg Delaware 21
Flag of New Jersey.svg New Jersey 126
11 juli Flag of Louisiana.svg Louisiana 54
12 juli Flag of Puerto Rico.svg Puerto Rico 51
11 augustus Flag of Connecticut.svg Connecticut 60

Kandidaat[bewerken | brontekst bewerken]

Naam Huidige of voormalige functie Staat Aangekondigd
Joe Biden
Joe Biden
(1942)
Lid van de Senaat namens Delaware (1973–2009)
Vicepresident van de Verenigde Staten (2009–2017)
Flag of Delaware.svg Delaware 25 april 2019[10]

Teruggetrokken kandidaten[bewerken | brontekst bewerken]

Naam Huidige of voormalige functie Staat Aangekondigd Teruggetrokken
Richard Ojeda
Richard Ojeda
(1970)
Lid van de senaat van West Virginia (2016–2019)
Kandidaat Senaatsverkiezing 2020
Flag of West Virginia.svg West Virginia 12 november 2018[11] 25 januari 2019[12]
Eric Swalwell
Eric Swalwell
(1980)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Californië (2013–heden) Flag of California.svg Californië 8 april 2019[13] 8 juli 2019[14]
Mike Gravel
Mike Gravel
(1930)
Lid van de Senaat namens Alaska (1969–1981) Flag of Alaska.svg Alaska 8 april 2019[15] 6 augustus 2019[16]
(Steunbetuiging aan Bernie Sanders)
John Hickenlooper
John Hickenlooper
(1952)
Burgemeester van Denver (2003–2011)
Gouverneur van Colorado (2011–2019)
Kandidaat Senaatsverkiezing 2020
Flag of Colorado.svg Colorado 4 maart 2019[17] 15 augustus 2019[18]
Jay Inslee
Jay Inslee
(1951)
Gouverneur van Washington (2013–heden)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Washington
(1993–1995), (1999–2012)
Flag of Washington.svg Washington 1 maart 2019[19] 21 augustus 2019[20]
Seth Moulton
Seth Moulton
(1978)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Massachusetts (2015–heden) Flag of Massachusetts.svg Massachusetts 22 april 2019[21] 23 augustus 2019[22]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Kirsten Gillibrand
Kirsten Gillibrand
(1966)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens New York (2007–2009)
Lid van de Senaat namens New York (2009–heden)
Flag of New York.svg New York 17 maart 2019[23] 28 augustus 2019[24]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Bill de Blasio
Bill de Blasio
(1961)
Burgemeester van New York (2014–heden) Flag of New York.svg New York 16 mei 2019[25] 20 september 2019[26]
(Steunbetuiging aan Bernie Sanders)
Tim Ryan
Tim Ryan
(1973)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Ohio (2003–heden) Flag of Ohio.svg Ohio 4 april 2019[27] 24 oktober 2019[28]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Beto O'Rourke
Beto O'Rourke
(1972)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Texas (2013–2019) Flag of Texas.svg Texas 14 maart 2019[29] 1 november 2019[30]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Wayne Messam
Wayne Messam
(1974)
Burgemeester van Miramar, Florida (2015–heden) Flag of Florida.svg Florida 28 maart 2019[31] 20 november 2019[32]
Joe Sestak
Joe Sestak
(1951)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Pennsylvania (2007–2011) Flag of Pennsylvania.svg Pennsylvania 22 juni 2019[33] 1 december 2019[34]
Steve Bullock
Steve Bullock
(1966)
Gouverneur van Montana (2013–heden) Flag of Montana.svg Montana 14 mei 2019[35] 2 december 2019[36]
Kamala Harris
Kamala Harris
(1964)
Procureur-generaal van Californië (2011–2017)
Lid van de Senaat namens Californië (2017–heden)
Flag of California.svg Californië 21 januari 2019[37] 3 december 2019[38]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Julián Castro
Julián Castro
(1974)
Burgemeester van San Antonio, Texas (2009–2014)
Minister van Volkshuisvesting en Stedelijke Ontwikkeling (2014–2017)
Flag of Texas.svg Texas 12 januari 2019[39] 2 januari 2020[40]
(Steunbetuiging aan Elizabeth Warren)
Marianne Williamson
Marianne Williamson
(1952)
Spiritueel leraar, auteur, ondernemer en activist Flag of California.svg Californië 28 januari 2019[41] 10 januari 2020[42]
(Steunbetuiging aan Bernie Sanders)
Cory Booker
Cory Booker
(1969)
Burgemeester van Newark, New Jersey (2009–2013)
Lid van de Senaat namens New Jersey (2013–heden)
Flag of New Jersey.svg New Jersey 1 februari 2019[43] 13 januari 2020[44]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
John Delaney
John Delaney
(1963)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Maryland (2013–2019) Flag of Maryland.svg Maryland 28 juli 2017[45] 31 januari 2020[46]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Michael Bennet
Michael Bennet
(1964)
Lid van de Senaat namens Colorado (2009–heden) Flag of Colorado.svg Colorado 2 mei 2019[47] 12 februari 2020[48]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Andrew Yang
Andrew Yang
(1975)
Ondernemer, filantroop en auteur Flag of New York.svg New York 6 november 2017[49] 12 februari 2020[50]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Deval Patrick
Deval Patrick
(1956)
Gouverneur van Massachusetts (2007–2015) Flag of Massachusetts.svg Massachusetts 14 november 2019[51] 12 februari 2020[52]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Tom Steyer
Tom Steyer
(1957)
Hedgefondsbeheerder en filantroop Flag of California.svg Californië 9 juli 2019[53] 1 maart 2020
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Pete Buttigieg
Pete Buttigieg
(1982)
Burgemeester van South Bend (2012–2020) Flag of Indiana.svg Indiana 14 april 2019[54] 1 maart 2020
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Amy Klobuchar
Amy Klobuchar
(1960)
Lid van de Senaat namens Minnesota (2007–heden) Flag of Minnesota.svg Minnesota 10 februari 2019[55] 2 maart 2020
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Michael Bloomberg
Michael Bloomberg
(1942)
Burgemeester van New York (2002–2013)
bestuursvoorzitter van Bloomberg L.P. (1981–2001, 2014–heden)
Flag of New York (1909–2020).png New York 24 november 2019[56] 4 maart 2020
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Elizabeth Warren
Elizabeth Warren
(1949)
Lid van de Senaat namens Massachusetts (2013–heden) Flag of Massachusetts.svg Massachusetts 9 februari 2019[57] 5 maart 2020[58]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Tulsi Gabbard
Tulsi Gabbard
(1981)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Hawaï (2013–heden) Flag of Hawaii.svg Hawaï 11 januari 2019[59] 19 maart 2020
(Steunbetuiging aan Joe Biden)
Bernie Sanders
Bernie Sanders
(1941)
Burgemeester van Burlington, Vermont (1981–1989)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Vermont (1991–2007)
Lid van de Senaat namens Vermont (2007–heden)
Flag of Vermont.svg Vermont 19 februari 2019[60] 8 april 2020[61]
(Steunbetuiging aan Joe Biden)

Debatten[bewerken | brontekst bewerken]

Door het grote aantal kandidaten werden de eerste twee debatten over twee avonden gespreid.[62] Van juni 2019 tot januari 2020 werd er, met uitzondering van augustus, iedere maand een debat gehouden. In februari 2020 werden er drie debatten gehouden en op 15 maart werd het laatste debat gehouden, tussen Biden en Sanders.[63][64]

Republikeinse voorverkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Zittend president Donald Trump stelde zich kort na zijn benoeming al kandidaat voor een tweede termijn.[65] Hij registreerde zich hiervoor bij de Federale Verkiezingscommissie op 20 januari 2017, de dag van zijn inauguratie. Uiteindelijk waren er drie Republikeinse uitdagers, die allemaal op een gegeven moment in de campagne uit de race stapten.

Kandidaat[bewerken | brontekst bewerken]

Naam Huidige of voormalige functie Staat Aangekondigd
Donald Trump
Donald Trump
(1946)
President van de Verenigde Staten (2017–2021)
Bestuursvoorzitter van The Trump Organization (1971–2017)
Flag of Florida.svg Florida[noot 1] 17 februari 2017[66]

Teruggetrokken kandidaten[bewerken | brontekst bewerken]

Naam Huidige of voormalige functie Staat Aangekondigd Teruggetrokken
Mark Sanford
Mark Sanford
(1960)
Gouverneur van South Carolina (2003–2011)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens South Carolina (1995–2001, 2013–2019)
Flag of South Carolina.svg South Carolina 8 september 2019[67] 12 november 2019[68]
Joe Walsh
Joe Walsh
(1961)
Lid van het Huis van Afgevaardigden namens Illinois (2011–2013) Flag of Illinois.svg Illinois 25 augustus 2019[69] 7 februari 2020
Bill Weld
Bill Weld
(1945)
Gouverneur van Massachusetts (1991–1997)
Libertarische genomineerde kandidaat voor vicepresident (2016)
Flag of Massachusetts.svg Massachusetts 16 april 2019[70] 13 maart 2020

Libertarische voorverkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Ook de Libertarische Partij heeft een kandidaat bij de verkiezingen: Jo Jorgensen, een docent psychologie op de Clemson University in South Carolina. Op 23 mei 2020 werd ze officieel gekozen op de conventie van de partij. Haar running mate is zakenman Spike Cohen.

Kandidaat[bewerken | brontekst bewerken]

Naam Huidige of voormalige functie Staat Aangekondigd
Jo Jorgensen portrait 3 (cropped).jpg
Jo Jorgensen

(1957)

Docent psychologie South Carolina 2 november 2019

Groene Partij voorverkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

De kandidaat van de Groene Partij is Howie Hawkins. Hij begon zijn kandidaatschap voor te bereiden in april 2019 en op 28 mei 2019 deed hij officieel mee om het kandidaatschap voor zijn partij te winnen. Op 5 mei 2020 koos hij officieel zijn vicekandidaat Angela Walker en op 11 juli werd hij officieel de kandidaat voor zijn partij voor de presidentsverkiezingen.

Kandidaat[bewerken | brontekst bewerken]

Naam Huidige of voormalige functie Staat Aangekondigd
Howie Hawkins
Howie Hawkins
(1952)
Vakbondleider
Milieu-activist
Flag of New York.svg New York 28 mei 2019

Algemene verkiezing en campagne[bewerken | brontekst bewerken]

De verkiezingen vonden plaats op dinsdag 3 november. Een record aantal mensen heeft zijn hun stem vooraf in de loop van september en oktober (voornamelijk per post maar ook in reeds geopende stembureaus) uitgebracht. De voornaamste reden daarvoor was het coronavirus, waardoor vooral democratische stemgerechtigden de drukte op de verkiezingsdag wilden vermijden. Vóór verkiezingsdag hadden in Texas en Hawaii al meer mensen gestemd dan de volledige opkomst in 2016. Enkele andere staten zaten al rond de 80%-90% ten opzichte van 2016. President Trump heeft meermaals kritiek geuit op de methode van stemmen per post, bewerend dat dit zeer fraudegevoelig is. De regels omtrent verkiezingen verschillen van staat tot staat (in Colorado en Oregon verlopen deze bijvoorbeeld reeds grotendeels per post).

Op 18 september 2020 overleed de progressieve opperrechter Ruth Bader Ginsburg. Enkele dagen later nomineerde president Trump reeds een opvolger, rechter Amy Coney Barrett. Zoals elke kandidaat dient zij door de Senaat goedgekeurd te worden. Republikeins Senaatsleider Mitch McConnell stelde meteen dat hij haar zo snel mogelijk ter stemming zou brengen, waarmee hij volledig ingaat tegen zijn standpunt in 2016, toen hij weigerde Merrick Garland ter stemming te brengen. President Obama had toen Garland genomineerd nadat conservatief opperrechter Antonin Scalia in februari 2016 overleed, negen maanden vóór de Amerikaanse presidentsverkiezingen 2016. Barrett werd op 27 oktober benoemd tot rechter, wat de ideologische verdeling binnen het Hooggerechtshof significant naar rechts doet opschuiven. Bij Democraten bestond de achteraf onterechte vrees dat de conservatieve meerderheid in het Hof bij verkiezingsgeschillen een oordeel zou vellen in het voordeel van Trump, vergelijkbaar met Bush v. Gore.

De peilingen gaven Joe Biden een ruime voorsprong, zeker sinds begin oktober. De meest beslissende swing states waren Pennsylvania, Wisconsin, Michigan en Florida. Trump won in deze staten in 2016, maar de peilingen waren nu gunstig voor Biden. Georgia en Texas waren twee grote traditioneel Republikeinse staten waar de peilingen dit jaar beide kandidaten vrijwel evenveel kans gaven.

Resultaten[bewerken | brontekst bewerken]

Op een kandidaat dienen 270 van de 538 kiesmannen te stemmen om verkozen te geraken door het kiescollege.

De volgende tabel geeft per staat en per presidentskandidaat het aantal met die kandidaat geassocieerde kiesmannen aan die door die staat in het kiescollege benoemd zijn. Omdat er geen faithless electors waren is dit tevens de uitslag van de verkiezingen door het kiescollege. Een officiële bevestiging door het Congres vond plaats in de nacht van 6 op 7 januari 2021, nadat de zitting voor enkele uren was geschorst door toedracht van de bestorming van het Capitool door aanhangers van Trump.[71][72] Een groep Republikeinse Congresleden wilde de verkiezingsresultaten van een vijftal staten dan aanvechten.[73] Volgens Amerikaanse media was dat vooral een symbolische stap en was de kans heel klein dat Trump alsnog won.[74] De ingediende bezwaren werden op de dag van de bestorming van het Capitool verworpen, en de eerdere uitslag werd bevestigd. Merkwaardig was dat het verzet van de Republikeinen zich uiteindelijk nog maar toespitste op twee staten, Georgia en Pennsylvania. Als die bezwaren waren toegekend, had Biden alsnog gewonnen met 270 tegen 268 kiesmannen.[75][76][77]

Kiesmannen per staat
Staat Biden Trump
Alabama 9
Alaska - 3
Arizona 11
Arkansas 6
Californië 55
Colorado 9
Connecticut 7
Delaware 3
District of Columbia 3
Florida 29
Georgia 16 -
Hawaï 4
Idaho 4
Illinois 20
Indiana 11
Iowa 6
Kansas 6
Kentucky 8
Louisiana 8
Maine* 3 1
Maryland 10
Massachusetts 11
Michigan 16
Minnesota 10
Mississippi 6
Missouri 10
Montana 3
Nebraska* 1 4
Nevada 6
New Hampshire 4
New Jersey 14
New Mexico 5
New York 29
North Carolina - 15
North Dakota 3
Ohio 18
Oklahoma 7
Oregon 7
Pennsylvania 20
Rhode Island 4
South Carolina 9
South Dakota 3
Tennessee 11
Texas 38
Utah 6
Vermont 3
Virginia 13
Washington 12
West Virginia 5
Wisconsin 10
Wyoming 3
Totaal 306 232
*Maine en Nebraska verkiezen slechts twee kiesmannen over de hele staat; de overige (respectievelijk twee en drie) kiesmannen worden per congresdistrict verkozen.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]