Burton Richter

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Burton Richter
22 maart 1931
Burton Richter
Burton Richter
Geboorteland Verenigde Staten
Geboorteplaats New York City
Nobelprijs Natuurkunde
Jaar 1976
Reden "Voor hun pioniersverrichtingen bij de ontdekking van een zwaar elementair deeltje van een nieuw type."
Samen met Samuel Chao Chung Ting
Voorganger(s) Aage Bohr
Ben Mottelson
James Rainwater
Opvolger(s) Philip Anderson
Nevill Mott
John van Vleck
Portaal  Portaalicoon   Natuurkunde

Burton Richter (New York, 22 maart 1931) is een Amerikaans natuurkundige. Voor de ontdekking van het elementair deeltje J/ψ-meson kreeg hij samen met Samuel Ting in 1976 de Nobelprijs voor de Natuurkunde.

Biografie[bewerken]

Burton Richter werd geboren in Brooklyn als zoon van de Joodse ouders Abraham Richter en Fanny Pollack. Hij groeide op in de New Yorkse wijk Queens waar hij de Far Rockaway High School bezocht, de high school die ook door de Nobelprijswinnaars Baruch Samuel Blumberg en Richard Feynman werd bezocht.

Na de Marcersburg Academy in Pennsylvania ging hij schei- en natuurkunde studeren aan de Massachusetts Institute of Technology (MIT), waar hij in 1952 zijn bachelor behaalde en in 1956 zijn doctoraat (Ph.D.) Zijn thesis betrof de fotoproductie van pi-mesonen uit waterstof.

Na kort gewerkt te hebben bij het Brookhaven National Laboratory (1956) kwam hij als post-grad student terecht op het High-Energy Physics Laboratory van de Stanford-universiteit (1956-67). Van 1967 tot 1984 was hij hoogleraar natuurkunde aan Stanford. In 1984 werd hij benoemd tot Paul Pigott Professor in the Physical Sciences, terwijl hij gelijktijdig directeur was van het Stanford Linear Accelerator Center (SLAC).

Als hoogleraar aan Stanford was Richter de drijvende kracht achter het ontwerp en de constructie van de Stanford Positron-Electron Asymmetric Ring (SPEAR), een elektronenversneller met opslagringen, met hulp van David Ritson en met ondersteuning van de Atoomenergiecommissie van de Verenigde Staten. In 1974 ontdekte hij hiermee samen met zijn onderzoeksgroep een nieuw subatomair deeltje, dat hij ψ (psi) noemde. De ontdekking van dit deeltje was het eerste bewijs voor het bestaan van een vierde quark, namelijk het charm-quark. Ongeveer gelijktijdig werd dezelfde ontdekking ook gedaan door Samuel Ting en zijn groep aan het Brookhaven National Laboratory (BNL), maar hij noemde het deeltje J. Voor de ontdekking van het J/ψ-meson kregen Richter en Ting gezamenlijk in 1976 gezamenlijk de Nobelprijs voor Natuurkunde.

Bibliografie[bewerken]

  • Beyond Smoke and Mirrors: Climate Change and Enery in the 21st Century (2010)
Bronnen, noten en/of referenties