Douglas Osheroff

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Douglas Dean Osheroff
1 augustus 1945
Douglas Dean Osheroff
Douglas Dean Osheroff
Geboorteland Verenigde Staten
Geboorteplaats Aberdeen (Washington)
Nobelprijs Natuurkunde
Jaar 1996
Reden "Voor hun ontdekking van superfluïditeit in helium-3."
Samen met David Morris Lee
Robert Coleman Richardson
Voorganger(s) Martin Lewis Perl
Frederick Reines
Opvolger(s) Steven Chu
Claude Cohen-Tannoudji
William Daniel Phillips
Portaal  Portaalicoon   Natuurkunde

Douglas Dean Osheroff (Aberdeen (Washington), 1 augustus 1945) is een Amerikaans natuurkundige die in 1996 de Nobelprijs voor de Natuurkunde kreeg met David Morris Lee en Robert Coleman Richardson vanwege "hun ontdekking van superfluïditeit in helium-3."[1]

Biografie[bewerken]

Osheroff is de zoon van de arts William Osheroff, zoon van joodse immigranten uit Rusland, en de verpleegster Bessie Anne Ondov, dochter van Slowaakse immigranten. In 1963 voltooide hij zijn high-schoolopleiding, waarna hij naar Caltech ging om er natuurkunde te studeren. Hier bezocht hij de lezingen van Richard Feynman en deed hij onderzoek onder Gerry Neugebauer. Na het behalen van zijn bachelordiploma in 1967 ging hij naar de Cornell-universiteit, waar hij als promovendus toetrad tot het laboratorium van atomaire en vaststoffysica. Hier deed hij onderzoek op het gebied van de lagetemperatuurfysica.

Samen met David Lee, hoofd van het laboratorium, en Robert Richardson gebruikt Osheroff een Pomeranchuk-element om het gedrag te onderzoeken van de isotoop helium-3 bij temperaturen van enkele duizendsten van een graad boven het absolute nulpunt. Beneden de 0,003 K ontdekten ze onverwachte resultaten in hun metingen, resultaten die ze uiteindelijk verklaarden als een faseovergang naar de superfluïde fase van helium-3.[2][3]

In 1973 promoveerde Osheroff aan de Cornell-universiteit. Vervolgens werkte hij vijftien jaar lang voor Bell Labs in Murray Hill waar hij zijn onderzoek voortzette naar lagetemperatuur verschijnselen van helium-3. In 1987 stapte hij over naar de faculteit van fysica en toegepaste fysica aan de Stanford-universiteit. Van 1993 tot 1996 had hij de leiding over de faculteit.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. The Nobel Prize in Physics 1996. The Nobel Prize in Physics. Nobel Foundation (2007) Geraadpleegd op 27 november 2011
  2. D.D. Osheroff, R.C. Richardson, D.M. Lee (1972). Evidence for a New Phase of Solid He3. Physical Review Letters 28 (14): 885–888 . DOI:10.1103/PhysRevLett.28.885.
  3. D.D. Osheroff, W.J. Gully, R.C. Richardson, D.M. Lee (1972). New Magnetic Phenomena in Liquid He3 below 3mK. Physical Review Letters 29 (14): 920–923 . DOI:10.1103/PhysRevLett.29.920.