Carl Wieman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Carl Edwin Wieman
22 maart 1951
Carl Wieman (links) samen met Eric Cornell
Carl Wieman (links) samen met Eric Cornell
Geboorteland    Verenigde Staten
Geboorteplaats    Corvallis
Nobelprijs voor de    Natuurkunde
In    2001
Reden    "Voor het bereiken van Bose-Einsteincondensatie in verdunde gassen van alkaliatomen en voor vroeg fundamenteel onderzoek naar de eigenschappen van de condensaten."
Samen met    Eric Allin Cornell
Wolfgang Ketterle
Voorganger(s)    Zjores Ivanovitsj Alferov
Herbert Kroemer
Jack Kilby
Opvolger(s)    Raymond Davis Jr.
Masatoshi Koshiba
Riccardo Giacconi
Portaal  Portaalicoon   Natuurkunde

Carl Edwin Wieman (Corvallis (Oregon), 22 maart 1951) is een Amerikaans natuurkundige die in 2001 de Nobelprijs voor de Natuurkunde kreeg met Eric Allin Cornell en Wolfgang Ketterle "Voor het bereiken van Bose-Einsteincondensatie in verdunde gassen van alkaliatomen en voor vroeg fundamenteel onderzoek naar de eigenschappen van de condensaten."

Biografie[bewerken]

Wieman is het vierde van vijf kinderen van Alison en N.Orr Wieman. Hij genoot zijn opleiding aan de Corvallis High School en het Massachusetts Institute of Technology (MIT), die hij in 1973 afsloot met een bachelorgraad in de natuurkunde. Aansluitend ging hij naar de Stanford-universiteit waar hij in 1977 zijn Ph.D. verkreeg.

Wieman was docent natuurkunde aan de Universiteit van Michigan (van 1979 tot 1984) en aan de Universiteit van Colorado (van 1984 tot 1987). In 1987 werd hij er benoemd tot hoogleraar. Sinds 2007 was hij hoogleraar aan de Universiteit van Brits-Columbia. In september 2010 werd hij door President Barack Obama benoemd tot Associate Director for Science van het White House Office of Science and Technology Policy.[1]

In juni 2005 slaagden Wieman, samen met zijn postdoc-student Eric Cornell, er als eersten in om een Bose-Einsteincondensaat van 2000 rubidium-87 atomen tot stand te brengen, bij een temperatuur van 170 nanokelvin [2] (1,7×10-7 K).[3] Er werd gekozen voor het alkalimetaal rubidium omdat die vanwege het sterke magnetisch moment van het ongepaarde elektron zich beter leent voor magnetische opsluiting.[4]

Voor bovengenoemde prestatie verkreeg Wieman verscheidene prestigieuze onderscheidingen, waaronder de Lorentzmedaille (1998) van het Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, de Benjamin Franklin Medal (1999) van het Franklin Institute (beide met Cornell) en tenslotte in 2001 de Nobelprijs voor de Natuurkunde. In 2007 werd hij onderscheiden met de Oersted-medaille.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Dr. Carl Wieman. Office of Science and Technology Policy Geraadpleegd op 27 december 2011
  2. en:Bose–Einstein condensate Lemma Bose-Einsteincondensaat van de Engelstalig wikipedia. Geraadpleegd 27 december 2011.
  3. M.H. Anderson, J.R. Ensher, M.R. Matthews, C.E. Wieman en E.A Cornell (1995). Observation of Bose-Einstein Condensation in a Dilute Atomic Vapor. Science 269: 198-201 . DOI:10.1126/science.269.5221.198.
  4. (nl) Herman de Lang, Canon van de Natuurkunde, Veen Magazines, 2009, blz.166-167 ISBN 978-90-857-1235-0.