Jack Steinberger

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Jack Steinberger
25 mei 1921
Jack Steinberger (2008)
Jack Steinberger (2008)
Geboorteland    Duitsland
Geboorteplaats    Bad Kissingen
Nobelprijs voor de    Natuurkunde
In    1988
Reden    "Voor de neutrinobundelmethode en de demonstratie van de doubletstructuur van de leptonen door de ontdekking van het muon-neutrino."
Samen met    Leon Lederman
Melvin Schwartz
Voorganger(s)    Georg Bednorz
Alex Müller
Opvolger(s)    Norman Ramsey
Hans Dehmelt
Wolfgang Paul
Portaal  Portaalicoon   Natuurkunde

Jack Steinberger (Bad Kissingen, 25 mei 1921) is een Duits-Amerikaans natuurkundige. Hij ontdekte samen met Leon Lederman en Melvin Schwartz de muon-neutrino. In 1988 kregen zij hiervoor samen de Nobelprijs voor de Natuurkunde.

Biografie[bewerken]

Steinbergers vader was Ludwig Lazarus Steinberger, een chazan en leider van de lokale joodse gemeenschap, zijn moeder was Bertha May Steinberger. Tijdens Kerstmis 1934 emigreerde hij samen met zijn broer Herbert naar de Verenigde Staten vanwege het toenemende antisemitisme tijdens de opkomst van de nazi's. Daar verbleef hij onder de hoede van Barnett Faroll, omdat zijn ouders pas vier jaar later volgden. Toen het gezin herenigd werd, ging het in Chicago wonen.

Steinberger studeerde scheikunde aan het Illinois Institute of Technology, maar moest zijn studie na twee jaar voortijdig onderbreken omdat tijdens de depressie zijn studiebeurs werd stopgezet. Om in het levensonderhoud van zijn familie te voorzien was het noodzakelijk om te gaan werken. Daardoor kon hij alleen in de avonduren studeren aan de universiteit van Chicago. In 1942 verkreeg hij er zijn bachelordiploma in de scheikunde. Na de Japanse aanval op Pearl Harbor diende hij in het Amerikaanse leger waar hij gedetacheerd werd bij het MIT Radiation Laboratory. Op het stralingslaboratorium hield men zich bezig met de ontwikkeling van radargestuurde bommen. Steinberger werd toegewezen aan de antennegroep.

Na de Japanse overgave kon hij met behulp van de G.I. Bill of Rights een voltijdsstudie volgen aan de Universiteit van Chicago, onder Edward Teller en Enrico Fermi. In 1948 behaalde hij er zijn doctoraat in de natuurkunde. Onder zijn medestudenten bevonden zich ook de toekomstige Nobelprijswinnaars Chen Ning Yang en Tsung-Dao Lee. Gedurende zijn doctoraalstudie had hij onderzoek gedaan naar muonen en had daarbij aangetoond dat bij verval er een elektron en twee neutrinos (eigenlijk een neutrino en een antineutrino) ontstonden.

Zijn professionele carrière begon aan de Universiteit van Californië - Berkeley (UCB) toen hij in 1949 er werd benoemd tot hoogleraar natuurkunde. Hij bleef een jaar aan en ging daarna naar de Columbia-universiteit, ook als hoogleraar natuurkunde. In 1950 ontdekte Steinberger, samen met Wolfgang Panofsky en J. Steller het neutrale pion (π°).[1] Ook verschafte hij een theoretische verklaring voor het geobserveerde verval in twee fotonen.

In 1968 nam Steinberger een sabbatsjaar op en vertrok hij naar Zwitserland om voor het – concurrerende – CERN te werken, waar hij bleef tot 1986. Vervolgens werd hij parttime hoogleraar aan de Scuola Normale Superiore in Pisa, terwijl hij tevens doorging met zijn onderzoek.

In 1988 werd Steinberger onderscheiden met de Nobelprijs voor de Natuurkunde "voor de neutrinobundelmethode en de demonstratie van de doubletstructuur van de leptonen door de ontdekking van het muon-neutrino." Hij deelde de prijs met Lederman en Melvin Schwartz. Steinberger deed zijn Nobel-medaille cadeau aan de New Trier High School in Winnetka, waar hij vroeger had gestudeerd. In 1990 kreeg hij de Matteucci Medal uitgereikt.

Opleidingen & onderzoeksplaatsen[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. J. Steinberger, W.K.H. Panofsky, and J. Steller (1950). Evidence for the Production of Neutral Mesons by Photons. Physics Review 78 (6): 802-805 (APS). DOI:10.1103/PhysRev.78.802.