David Gross
 David Jonathan Gross |
||||
| 19 februari 1941 | ||||
 |
||||
| David Jonathan Gross in Santa Barbara (2004) | ||||
| Geboorteland | Verenigde Staten | |||
| Geboorteplaats | Washington D.C. | |||
| Nobelprijs voor de | Natuurkunde | |||
| In | 2004 | |||
| Reden | "Voor hun ontdekking van asymptotische vrijheid in de theorie van de sterke wisselwerking." | |||
| Samen met | David Politzer Frank Wilczek |
|||
| Voorganger(s) | Aleksej Abrikosov Vitali Ginzburg Anthony Leggett |
|||
| Opvolger(s) | Roy Glauber John L. Hall Theodor Hänsch |
|||
|
||||
David Jonathan Gross (Washington D.C., 19 februari 1941) is een Amerikaans natuurkundige die in 2004 de Nobelprijs voor de Natuurkunde kreeg samen met David Politzer en Frank Wilczek "voor hun ontdekking van asymptotische vrijheid in de theorie van de sterke wisselwerking."
Biografie [bewerken]
Gross is de oudste van de vier zonen van Betram Myron Gross (1912-1998), federaal ambtenaar, en Nora Faine Gross. Hij verkeer zijn bachelor- en mastergraad aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem. Vervolgens ging hij naar de Universiteit van Californië - Berkeley, waar hij in 1966 promoveerde bij Geoffrey Chew over de S-matrixtheorie van de elementaire deeltjesfysica.
Hij was Junior Fellow aan de Harvard-universiteit en tot 1997 hoogleraar bij de Princeton-universiteit. Momenteel is hij hoogleraar in de theoretische natuurkunde aan de Universiteit van Californië - Santa Barbara.
In 1973 ontdekte hij, samen met zijn promovendus Frank Wilczek, dat de kleurtheorie van de sterke kracht een speciale eigenschap heeft: de asymptotische vrijheid.[1] Hoe dichter quarks bij elkaar komen, hoe zwakker de sterke wisselwerking (of kleurlading) wordt; wanneer twee quarks elkaar extreem naderen is de wisselwerking zó zwak dat ze zich bijna gedragen als vrije deeltjes. Asymptotische vrijheid, onafhankelijk van Gross en Wilczek ongeveer gelijktijdig ontdekt door Politzer, was belangrijk voor de ontwikkeling van de kwantumchromodynamica (QCD).
In de jaren tachtig verlegde Gross zijn interesse naar de snaartheorie, welke hij eind jaren ’60/begin jaren ’70 samenwerkend met John Schwarz en André Neveu had bedacht. Samen met Jeff Horvey, Emil Martinec en Ryan Rohm ontwikkelde Gross de heterotische snaartheorie, een van de vijf supersnaartheorieën. Gross werd, naast de Nobelprijs, ook onderscheiden met de Diracmedaille (1988) van het ICTP en de Harvey-medaille (2000).
Externe link [bewerken]
Bronnen, noten en/of referenties
|
 |
Zie de categorie David Gross van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
