Wolfgang Paul

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Wolfgang Paul
10 augustus 1913 – 7 december 1993
Afbeelding gewenst
Geboorteland    Duitsland
Geboorteplaats    Lorenzkirch
Nobelprijs voor de    Natuurkunde
In    1989
Reden    "Voor hun ontwikkeling van de ionenvaltechniek."
Samen met    Hans Dehmelt
Gedeeld met    Norman Ramsey
Voorganger(s)    Leon Lederman
Melvin Schwartz
Jack Steinberger
Opvolger(s)    Jerome Friedman
Henry Kendall
Richard Taylor
Portaal  Portaalicoon   Natuurkunde

Wolfgang Paul (Lorenzkirch (Saksen), 10 augustus 1913Bonn, 7 december 1993) – niet te verwarren met Wolfgang Pauli – was een Duits natuurkundige en in 1989 samen met Hans Dehmelt winnaar van de helft van de Nobelprijs voor de Natuurkunde voor de ontwikkeling van de ionenval-techniek (de andere helft van de prijs ging naar Norman Ramsey).

Biografie[bewerken]

Paul was het vierde van de zes kinderen van Theodor Paul en Elisabeth Ruppel. Hij groeide op in München waar zijn vader hoogleraar farmaceutische scheikunde was aan de universiteit en een collega van de eminente theoretisch fysicus Arnold Sommerfeld. Van 1932 tot 1934 studeerde hij aan de Technische Universiteit München, om aansluitend naar Berlijn te gaan.

Na zijn promotie in 1939 aan de Technische Universiteit Berlijn ging hij samen met zijn doctoraaladviseur Hans Kopfermann in 1942 naar de universiteit van Göttingen. Tussen 1944-1952 was hij er als hoogleraar werkzaam. Tijdens de Tweede Wereldoorlog deed Paul onderzoek aan isotopenscheiding, hetgeen een noodzakelijke techniek is voor het maken van kernwapens. Zijn taak in het project was niet zozeer het scheiden van de isotopen zelf, als wel het bouwen van een massaspectrometer waarmee kon worden gecontroleerd hoe goed de scheiding gelukt was.[1] In 1952 nam hij een functie aan aan de Universiteit van Bonn, waar hij tot 1981 doceerde en directeur van het Physikalischen Institut was.

Tussen 1964 en 1967 was hij directeur van de afdeling Natuurkunde aan het CERN, en tussen 1970 in 1973 betrokken bij DESY in Hamburg. In 1979 werd Paul gekozen tot voorzitter van de Alexander von Humboldt-Stiftung. Deze functie bekleedde hij gedurende tien jaar.

Werkvelden[bewerken]

De werkvelden van Paul omvatten de gebieden: Atomaire en moleculaire bundels, massaspectroscopie, isotopenscheiding, elektronenverstrooiing, stralingsbiologie, dosimetrie en elektronenbestralingstherapie in de Geneeskunde. In 1953 ontwikkelde hij het Paulsches Massenfilter, voor massaspectrometrische metingen. Paul is tevens de uitvinder van de Paul-Falle, een instrument waarmee gedetailleerde studie van subatomaire deeltjes mogelijk werd door het invangen van individuele ionen. Voor deze uitvinding werd hij in 1989 onderscheiden met de Nobelprijs voor de Natuurkunde.

Onderscheidingen[bewerken]

Naast de Nobelprijs ontving hij nog meer nationale en internationale onderscheidingen, zoals eredoctoraten bij de Universiteiten van Uppsala, Aken, Poznan, Saloniki en Canterbury. Ook werd hij eresenator van de Universiteit van Bonn.

Wolfgang Paul is ook de naamgever van de Wolfgang Paul-Studienpreis en de Wolfgang Paul-Preis.

Diversen[bewerken]

De zoon van Wolfgang Paul, Stephan Paul, is hoogleraar experimentele natuurkunde aan de Technische Universiteit München.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Interview Wolfgang Paul, destijds te raadplegen op deutsches-museum-bonn.de

Externe link