John William Strutt
 John William Strutt |
||||
| 12 november 1842 – 30 juni 1919 | ||||
 |
||||
| Lord Rayleigh | ||||
| Geboorteland | Verenigd Koninkrijk | |||
| Geboorteplaats | Langford Grove, Maldon (Essex) | |||
| Plaats van overlijden | Terlins Place, Witham (Essex) | |||
| Nobelprijs voor de | Natuurkunde | |||
| In | 1904 | |||
| Reden | "Voor zijn onderzoek naar de dichtheid van de belangrijkste gassen en zijn ontdekking van argon in samenhang met dit onderzoek." | |||
| Voorganger(s) | Antoine Henri Becquerel Marie en Pierre Curie |
|||
| Opvolger(s) | Philipp Lenard | |||
|
||||
John William Strutt, derde baron van Rayleigh (Langford Grove, Maldon (Essex), 12 november 1842 – Terlins Place, Witham (Essex), 30 juni 1919) was een Brits natuurkundige en Nobelprijswinnaar.
Inhoud |
Biografie[bewerken]
John William was de zoon van John James Strutt, tweede baron van Rayleigh (1796-1873) en Clara Elizabeth La Touche Vicars, de oudste dochter van kapitein Richard Vicars. Hij genoot zijn opleiding aan Eton College en Harrow School die hij in 1861 afsloot. Hij studeerde wiskunde, fysica en chemie aan de universiteit van Cambridge. In 1873 overleed zijn vader, en werd John William Strutt de derde baron van Rayleigh — met de aanspreektitel Lord Rayleigh.
In 1871 huwde hij Evelyn Balfour, de zus van de later eerste minister, de Earl van Balfour, en dochter van James Maitland en Blanche Balfour. Ze kregen vier zonen: Robert John Strutt (vierde baron van Rayleigh), Arthur Chales, Julian Balfour en William Maitland. In 1879 volgde hij James Clerk Maxwell op als professor aan het Cavendish-laboratorium aldaar. In 1887 werd Rayleigh directeur van het Davy–Faraday Research Laboratory van de Royal Institution te Londen en in 1905 president van de Royal Society.
Erkenning[bewerken]
Hij werd onderscheiden met de Copley Medal (1899), de Royal Medal (1882) en de Rumford Medal van de Royal Society. In 1894 ontving hij de Matteucci Medal en in 1904 won Rayleigh de Nobelprijs voor zijn ontdekking van het edelgas argon. Dit onderzoek voerde hij samen met zijn collega William Ramsay uit, welke datzelfde jaar de Nobelprijs voor de Scheikunde won. Rayleigh werd in de Westminster Abbey te Londen bijgezet.
Met zijn boek Theory of Sound (1877–1878) heeft hij een van de basiswerken voor de akoestiek geschreven. De eenheid van akoestische impedantie rayl is naar hem genoemd.
In 1890 slaagde hij erin door verstrooiing een grootteorde voor de diameter van een molecule te bepalen (10−10 m).
Zie ook[bewerken]
- Rayleigh methode voor het benaderen van eigenfequenties
- Rayleigh fading
- Rayleighverstrooiing
- Rayleighafstand
- Rayleighgolf
- Magnus effect
Externe links[bewerken]
- (en) Biografie op nobelprize.org
- (en) Plateau–Rayleigh Instability — 3D lattice kinetic Monte Carlo simulation
