Verduitsing
Onder verduitsing of verduitsen wordt het proces van taal- en cultuurassimilatie verstaan, waarbij oorspronkelijk niet-Duitstaligen of oorspronkelijk niet-Duitstalige gebieden overgaan op het Duits. Het kan hierbij om minderheden of meerderheden gaan. De term verduitsen kan verder ook slaan op het omzetten van oorspronkelijk anderstalige woorden naar het Duits.
Nederfrankische dialecten [bewerken]
Een aanzienlijk gebied tussen grofweg Kleef, Duisburg en Aken behoort van oudsher tot het Nederfrankisch dialectgebied. In vroeger eeuwen was het Nederlands hier ook als cultuurtaal een factor van betekenis. Sinds 1795 is de invloed van het Standaardduits in deze streken sterk gegroeid, maar nog steeds is de oude Nederrijnse omgangstaal hier meer Nederlands dan Duits van kleur. Voor gebieden als Oost-Friesland en de graafschappen Bentheim en Lingen geldt een soortgelijke situatie, alleen was het dialect niet Nederfrankisch, maar Nedersaksisch, en daardoor minder specifiek als Nederlands aan te merken. Zie ook: Nederlands, onder Periferie van het Nederlands, en Duits onder Periferie van het Duits.
Overgangsdialecten [bewerken]
In een van de zogenoemde Oostkantons van de provincie Luik, namelijk het kanton Eupen, heeft zich sinds 1963 een zekere verduitsing voorgedaan, doordat deze Limburgs-Ripuarische of Platdietse plaatsen tot de Duitstalige Gemeenschap toetraden. De volgende gemeenten in het kanton Eupen vormen samen met Sankt-Vith, Büllingen, Bütgenbach en Burg-Reuland het Duitse taalgebied in België:
- Eupen (sinds 1977 uitgebreid met Kettenis)
- Lontzen (met Walhorn)
- Kelmis (met Hergenrath Neu-Moresnet)
- Raeren (met Hauset, Lichtenbusch en Eynatten)
