Jeroen Dijsselbloem

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Jeroen Dijsselbloem
Jeroen Dijsselbloem 2013-1.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Jeroen René Victor Anton Dijsselbloem
Geboren 29 maart 1966
Partij PvdA
Titulatuur ir.
Alma mater Wageningen University & Research
Politieke functies
1994-1996 Gemeenteraad Wageningen
2000-2002 Lid Tweede Kamer
2002-2012 Lid Tweede Kamer
2012 Fractievoorzitter PvdA (wnd.)
2012-2017 Minister van Financiën
2013-2018 Voorzitter Eurogroep
2017 Lid Tweede Kamer
Parlement & Politiek - biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Jeroen René Victor Anton Dijsselbloem (Eindhoven, 29 maart 1966) is een Nederlands politicus. Van 5 november 2012 tot 26 oktober 2017 was hij minister van Financiën in het kabinet-Rutte II. Van 21 januari 2013 tot 13 januari 2018 was hij tevens de voorzitter van de Eurogroep, een functie waarvoor hij werd herkozen op 13 juli 2015. In die laatste hoedanigheid was hij vanaf 11 februari 2013 tevens voorzitter van de raad van gouverneurs van het Europees Stabiliteitsmechanisme.

Biografie[bewerken]

Dijsselbloem studeerde in 1991 af in de landbouweconomie aan de Landbouwuniversiteit Wageningen. Hij was vervolgens werkzaam als medewerker van achtereenvolgens de Europese delegatie en de Tweede Kamerfractie van zijn partij, de PvdA. Hij werkte van 1996 tot 2000 op het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij.

Dijsselbloem kwam op 28 maart 2000 tussentijds in de Tweede Kamer. Hij hield zich bezig met veiligheid, vreemdelingenbeleid en Grotestedenbeleid. Het verlies van de PvdA bij de verkiezingen van mei 2002 zorgde ervoor dat hij niet werd herkozen. Hij kwam in november 2002 alsnog in het parlement terug, als opvolger van Peter Rehwinkel, die uit onvrede over een lage plek op de nieuwe kieslijst de Tweede Kamer verliet. Dijsselbloem was in de tussenliggende periode in dienst van een adviesbureau in Leusden.

Bij de Tweede Kamerverkiezingen 2003 werd Dijsselbloem herkozen. Met partijgenoten Diederik Samsom en Staf Depla voerde hij voor deze verkiezingen campagne als 'Rode Ingenieurs'. Hij hield zich sindsdien in de Kamer onder meer bezig met het integratie- en illegalenbeleid. Hij zette zich verder onder meer in tegen gewelddadige computergames en seksistische videoclips.[1] Hij verklaarde op 6 september 2007 dat hij graag een wending wilde zien in het debat met de islam. Hij wees erop dat in dat debat te veel werd gesproken met conservatieve leiders en dat het debat beter met progressieve moslims kon worden gevoerd.[2]

Dijsselbloem leidde in 2007 het parlementair onderzoek naar de onderwijsvernieuwingen, de zogenaamde Commissie-Dijsselbloem. De commissie presenteerde op 13 februari 2008 haar bevindingen.

Na het vertrek van fractievoorzitter en partijleider Job Cohen was Dijsselbloem vanaf 20 februari 2012 waarnemend fractievoorzitter, tot de uitslag van het partijleiderverkiezing bekend werd gemaakt. Hij liet weten geen kandidaat te zijn om het fractievoorzitterschap definitief over te nemen. Bij de Tweede Kamerverkiezingen op 12 september 2012 stond Dijsselbloem op nummer 5 van de kandidatenlijst en werd als zodanig gekozen. Bij de kabinetsformatie van 2012 was Dijsselbloem de secondant van PvdA-leider Diederik Samsom en onderhandelde hij samen met Mark Rutte en Stef Blok van de VVD over de vorming van een kabinet.[3]

Dijsselbloem biedt op Prinsjesdag 2014 de Miljoenennota aan de Tweede Kamer aan.

Hij werd op 5 november 2012 minister van Financiën in het kabinet-Rutte II. Vanaf half december van datzelfde jaar werd zijn naam veelvuldig genoemd als kandidaat om Jean-Claude Juncker op te volgen als voorzitter van de Eurogroep, het overleg tussen de ministers van Financiën van de zeventien eurolanden. Hij stelde zich op 18 januari 2013 als enige officieel kandidaat en werd op 21 januari 2013 benoemd.

SNS REAAL werd op 1 februari 2013 genationaliseerd.

Dijsselbloem werd op 13 juli 2015 herkozen als voorzitter van de Eurogroep.[4] Hij moest voor de Eurogroep de onderhandelingen met Griekenland voeren over de Griekse staatsschuldencrisis. De Europese Raad kwam hierover op 13 juli 2015 tot een akkoord.

In een interview met de Frankfurter Allgemeine Zeitung in maart 2017 zei hij op een vraag over solidariteit tussen de noordelijke en zuidelijke eurolanden: "Als sociaal-democraat vind ik solidariteit heel belangrijk. Maar wie ze vraagt, heeft ook plichten. Ik kan niet mijn hele leven geld uitgeven aan drank en vrouwen om dan bij u mijn hand op te houden. Dat principe geldt op persoonlijk, lokaal, nationaal en evenzeer op Europees vlak."[5][6] De PES[7] en de S&D-fractie[8] vroegen hem op 22 maart 2017 in het Europees Parlement om naar aanleiding van enkele omstreden uitspraken uit deze functie ontslag te nemen.[9] Er volgde op 3 april een veroordeling door het Europees Parlement, nadat hij een uitnodiging had afgeslagen om tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement in Straatsburg aan een debat over Griekenland deel te nemen.

Verkiezingen 2017 en afscheid van de politiek[bewerken]

In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 2017 was Dijsselbloem co-auteur van het PvdA verkiezingsprogramma en lid van het campagneteam. Hij stond aanvankelijk op nummer 5 van de kandidatenlijst. Hij nam daarmee evenwel geen genoegen en eiste een hogere plaats. Na wat stampij zette het partijbestuur hem alsnog op de 3e plaats. Bij de verkiezingen van 15 maart 2017 kreeg Dijsselbloem 51.695 voorkeurstemmen, het hoogste aantal binnen de PvdA na lijsttrekker Lodewijk Asscher.

Na enige maanden als demissionair minister van Financiën maakte Dijsselbloem vlak voor de beëdiging van het Kabinet-Rutte III bekend dat hij de politiek zou verlaten. Hij maakte duidelijk dat hij het werk in de Kamer "niet meer kon opbrengen", "zich bezwaard te voelen" en "niet over de vuurkracht te beschikken om de PvdA er weer bovenop te helpen". Op 24 oktober 2017 trad hij af als Kamerlid. De media reageerden daar zeer kritisch op. Het NRC en de Volkskrant spraken van kiezersbedrog; de Telegraaf van haantjesgedrag en Het Financieele Dagblad voelde zich "ongemakkelijk".[10][11][12][13][14][15][16]

Wel is Dijsselbloem tot 12 januari 2018 aangebleven als voorzitter van de Eurogroep.

Onderscheiding[bewerken]

Privéleven[bewerken]

Jeroen Dijsselbloem woont in Wageningen samen en heeft twee kinderen.

Websites[bewerken]


Voorganger:
Jan Kees de Jager
Minister van Financiën
2012-2017
Opvolger:
Wopke Hoekstra
Voorganger:
Jean-Claude Juncker
Voorzitter Eurogroep
2013-2018
Opvolger:
Mário Centeno
Voorganger:
Job Cohen
PvdA Fractievoorzitter
20 februari 2012-17 maart 2012
Opvolger:
Diederik Samsom