Jeroen Dijsselbloem

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jeroen Dijsselbloem
Jeroen Dijsselbloem 2013-1.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Jeroen René Victor Anton Dijsselbloem
Geboren 29 maart 1966 in Eindhoven
Partij PvdA
Titulatuur ir.
Alma mater Wageningen University & Research
Politieke functies
1994-1997 Gemeenteraad Wageningen
2000-2002 Lid Tweede Kamer
2002-2012 Lid Tweede Kamer
2012 Fractievoorzitter (wnd.)
2012-2017 Minister van Financiën
2013-heden Voorzitter Eurogroep
2017 Lid Tweede Kamer
Parlement & Politiek - biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Jeroen René Victor Anton Dijsselbloem (Eindhoven, 29 maart 1966) is een Nederlands politicus. Van 5 november 2012 tot 26 oktober 2017 was hij minister van Financiën in het kabinet-Rutte II. Sinds 21 januari 2013 is hij tevens de voorzitter van de Eurogroep, een functie waarvoor hij is herkozen op 13 juli 2015. In die laatste hoedanigheid is hij sinds 11 februari 2013 tevens voorzitter van de raad van gouverneurs van het Europees Stabiliteitsmechanisme.

Biografie[bewerken]

Dijsselbloem studeerde in 1991 af in de landbouweconomie aan de Landbouwuniversiteit Wageningen. Vervolgens was hij werkzaam als medewerker van achtereenvolgens de Europese delegatie en de Tweede Kamerfractie van zijn partij, de PvdA. Van 1996 tot 2000 was Dijsselbloem werkzaam op het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij.

Op 28 maart 2000 kwam hij tussentijds in de Tweede Kamer. Hij hield zich bezig met veiligheid, vreemdelingenbeleid en Grotestedenbeleid. Het verlies van de PvdA bij de verkiezingen van mei 2002 zorgde ervoor dat Dijsselbloem niet herkozen werd, maar in november 2002 kwam hij alsnog terug in de Kamerbankjes, als opvolger van Peter Rehwinkel die het parlement verliet uit onvrede over een lage plek op de nieuwe kieslijst. In de tussenliggende periode was hij in dienst van adviesbureau BMC te Leusden, thans BMC-groep, Amersfoort.

Bij de Tweede Kamerverkiezingen 2003 werd Dijsselbloem wel herkozen. Met partijgenoten Diederik Samsom en Staf Depla voerde hij voor deze verkiezingen campagne als Rode Ingenieurs. Dijsselbloem hield zich sindsdien in de Kamer onder meer bezig met integratiebeleid en illegalenbeleid. Hij zette zich verder onder meer in tegen gewelddadige computergames en seksistische videoclips.[1] Op 6 september 2007 verklaarde Dijsselbloem dat hij graag een wending wilde zien in het debat met de islam. Dijsselbloem wees erop dat in dat debat te veel werd gesproken met conservatieve leiders, en dat het debat beter met progressieve moslims kon worden gevoerd.[2]

Dijsselbloem leidde in 2007 een parlementaire onderzoekscommissie naar onderwijsvernieuwingen, de zogenaamde Commissie-Dijsselbloem. De commissie presenteerde op 13 februari 2008 haar bevindingen.

Na het vertrek van fractievoorzitter en partijleider Job Cohen was Dijsselbloem sinds 20 februari 2012 waarnemend fractievoorzitter, tot de uitslag van het interne referendum bekend werd gemaakt. Hij liet weten zich niet te willen kandideren om het fractievoorzitterschap definitief over te nemen. Bij de Tweede Kamerverkiezingen op 12 september 2012 stond Dijsselbloem op nummer 5 van de kandidatenlijst en werd als zodanig gekozen. Bij de kabinetsformatie van 2012 was Dijsselbloem de secondant van PvdA-leider Diederik Samsom en onderhandelde hij samen met Mark Rutte en Stef Blok (VVD) over de vorming van een kabinet.[3]

Dijsselbloem biedt de Miljoenennota aan de Tweede Kamer aan op Prinsjesdag 2014.

Op 5 november 2012 werd Dijsselbloem minister van Financiën in het kabinet-Rutte II. Sinds half december van datzelfde jaar werd zijn naam veelvuldig genoemd als kandidaat om Jean-Claude Juncker op te volgen als voorzitter van de Eurogroep, het overleg tussen de ministers van Financiën van de zeventien eurolanden. Op 18 januari 2013 stelde Dijsselbloem zich als enige officieel kandidaat, op 21 januari 2013 werd hij benoemd. Door deze benoeming nam de staatssecretaris van Financiën namens Nederland zitting in de Eurogroep.

Op 1 februari 2013 nationaliseerde hij SNS REAAL.

Op 13 juli 2015 werd Dijsselbloem herkozen als voorzitter van de Eurogroep.[4] In een interview met de Frankfurter Allgemeine Zeitung in maart 2017 zei hij op een vraag over solidariteit tussen de noordelijke en zuidelijke eurolanden: "Als sociaal-democraat vind ik solidariteit heel belangrijk. Maar wie ze vraagt, heeft ook plichten. Ik kan niet mijn hele leven geld uitgeven aan drank en vrouwen om dan bij u mijn hand op te houden. Dat principe geldt op persoonlijk, lokaal, nationaal en evenzeer op Europees vlak."[5][6] Op 22 maart 2017 riep zowel de PES[7] als de S&D-fractie[8] in het Europees Parlement Dijsselbloem op om ontslag te nemen uit deze functie naar aanleiding van enkele omstreden uitspraken.[9] Op 3 april volgde vervolgens een veroordeling door het Europees Parlement nadat hij een uitnodiging had afgeslagen om deel te nemen aan een debat over Griekenland tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement in Straatsburg.

Verkiezingen 2017 en afscheid van de politiek[bewerken]

In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 2017 was Dijsselbloem co-auteur van het PvdA verkiezingsprogramma en lid van het campagneteam. Hij stond aanvankelijk op nummer 5 van de kandidatenlijst. Hij nam daarmee evenwel geen genoegen en eiste een hogere plaats. Na wat stampij zette het partijbestuur hem alsnog op de 3e plaats. Bij de verkiezingen van 15 maart 2017 kreeg Dijsselbloem 51.695 voorkeurstemmen, het hoogste aantal binnen de PvdA na lijsttrekker Lodewijk Asscher. Desondanks besloot Dijsselbloem de Tweede Kamer te verlaten zonder inhoud te hebben gegeven aan het grote mandaat dat hij van de kiezers had gekregen, want na enige maanden als demissionair minister van Financiën maakte hij vlak voor de beëdiging van het Kabinet-Rutte III bekend dat hij de politiek zou verlaten. Hij maakte duidelijk dat hij het werk in de Kamer "niet meer kon opbrengen", "zich bezwaard te voelen" en "niet over de vuurkracht te beschikken om de PvdA er weer bovenop te helpen". Op 24 oktober 2017 trad hij af als kamerlid. De media reageerden daar zeer kritisch op. Het NRC en de Volkskrant spraken van kiezersbedrog; de Telegraaf van haantjesgedrag en Het Financieele Dagblad voelde zich "ongemakkelijk".[10][11][12][13][14][15][16]
Wel blijft Dijsselbloem tot januari 2018 voorzitter van de Eurogroep.

Onderscheiding[bewerken]

Privéleven[bewerken]

Jeroen Dijsselbloem woont in Wageningen samen en heeft twee kinderen.

Externe links[bewerken]


Voorganger:
Jan Kees de Jager
Minister van Financiën
2012-2017
Opvolger:
Wopke Hoekstra
Voorganger:
Jean-Claude Juncker
Voorzitter Eurogroep
2013-heden
Opvolger:
Mário Centeno
Voorganger:
Job Cohen
PvdA Fractievoorzitter
20 februari 2012-17 maart 2012
Opvolger:
Diederik Samsom