Visual tree assessment

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Visual Tree Assessment kortweg VTA is een door Claus Mattheck en Breloer ontwikkelde boomveiligheidscontrole.

Volgens deze methode kunnen (interne) gebreken ontdekt worden aan de hand van een visuele controle van de boom. Hierbij inventariseert en analyseert men dus uiterlijke signalen van potentiële (mechanische) zwakte. Bij nader aanvullend onderzoek wat buiten de VTA inspectie valt kan de interne degradatie van de boom nadien nog worden gemeten met de tomograaf en de penetrometer. Zo kan men zien of de kritische drempel voor aanvaardbaar risico niet overschreden wordt.

VTA bestaat uit drie fasen:

  • Een specialist voert een grondig visueel onderzoek uit en inventariseert de uitwendige kenmerken van interne mechanische defecten en symptomen van biotische of abiotische problemen. Hierbij wordt onder andere gelet op de aanwezigheid van vruchtlichamen, op het groeigedrag, op vlekken of breuken van de bast of de stam, op vlekken op de bladeren, oude of nieuwe wonden, enz. Als er geen uitwendige tekens zijn van potentiële problemen, beperkt het onderzoek zich tot deze fase.
  • Als er zichtbaar vermoedens zijn van een defect op basis van de geobserveerde symptomen, moet de aan- of afwezigheid hiervan bevestigd worden door middel van een diepgaand onderzoek.( Nader onderzoek)
  • Indien er een belangrijk defect geconstateerd is, wordt het gelokaliseerd, gekwantificeerd en in kaart gebracht.

In het geval van een interne onregelmatigheid, zoals een holte, kunnen gespecialiseerde instrumenten worden gebruikt om deze op te meten.

Vereiste kennis controleur[bewerken]

"De kennis van boomcontrole mag van gemiddeld niveau zijn, Een basisopleiding op het gebied van visuele boomcontrole lijkt vereist. In elk geval is een hovenier of andere aannemer van snoei- en rooiwerkzaamheden niet meteen voldoende bekwaam tot het uitvoeren van een boomcontrole". (Rechtbank Almelo 3 september 2008 en rechtbank Almelo 10 juni 2009.) [1]

Frequentie en mate van gevaarzetting[bewerken]

"Voor de frequentie van de boomcontrole is geen vaste norm te geven. De frequentie wordt in de praktijk gekoppeld aan de mate van gevaarzetting. Deze gevaarzetting hangt onder maar af van de locatie, de leeftijd en de omvang van de boom en de toestand waarin de boom verkeert.[2]

Literatuur[bewerken]

Externe links[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Visser, mr. Bas M., Bomen en wet, zesde druk, Bomenstichting, Utrecht, 2009, blz. 62. ISBN 978-90-70405-23-6.
  2. IPC Groene Ruimte, Stadsbomen Vademecum 3A: Boomcontrole en onderzoek, IPC Groene Ruimte, Arnhem, 2008, blz. 23. ISBN 978-90-74481-17-5.