Het Engels behoort tot de West-Germaanse tak van de Germaanse talen. Het Engels is ontstaan uit de Germaanse talen die in Groot-Brittannië gesproken werden, in het bijzonder de taal van de Angelen, de Saksen en de Juten. Het is sterk beïnvloed door het Oudnoords (dankzij de vele Vikingen die er zich vestigden tussen 800-1000) en vooral het Frans (na de verovering door de Normandiërs in 1066). De grammaticale structuur is Germaans maar met heel veel woorden ontleend aan het Frans en Latijn. Men noemt Engels soms een brugtaal tussen de Germaanse en Romaanse talen.
Het Engels wordt doorgaans als volgt geperiodiseerd:
De Engelse taal is vanaf de 20e eeuw de invloedrijkste taal ter wereld. Dit is deels het gevolg van de Britse expansie in de 19e eeuw waardoor het Engels in veel voormalige koloniën nog steeds de voornaamste (ambtelijke en bestuurlijke) taal is maar vooral door de cultureel en wetenschappelijk plaats van de Verenigde Staten in onze maatschappij.
Officiële taal in: India, Verenigde Staten, Pakistan, Nigeria, Filipijnen, Verenigd Koninkrijk, Zuid-Afrika, Tanzania, Kenia, Canada, Uganda, Ghana, Australië, Sri Lanka, Kameroen, Zimbabwe, Malawi, Zambia, Rwanda, Hongkong, Sierra Leone, Papoea-Nieuw-Guinea, Singapore, Nieuw-Zeeland, Ierland, Liberia, Jamaica, Namibië, Lesotho, Botswana, Gambia, Mauritius, Swaziland, Trinidad en Tobago, Fiji, Guyana, Salomonseilanden, Malta, Bahama's, Belize, Barbados, Vanuatu, Guam, Saint Lucia, Saint Vincent en de Grenadines, Amerikaanse Maagdeneilanden, Micronesia, Kiribati, Jersey, Grenada, Seychellen, Man, Dominica, Antigua en Barbuda, Bermuda, Guernsey, Marshalleilanden, Caymaneilanden, Saint Kitts en Nevis, Gibraltar, Britse Maagdeneilanden, Cookeilanden, Turks- en Caicoseilanden, Palau, Anguilla, Montserrat, Sint-Helena, Falklandeilanden, Norfolk, Christmaseiland, Pitcairneilanden, Verenigde Naties en de Europese Unie.
Zie ook
|
