Saksen (volk)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Thuisgebied der Saksen tussen de Wezer, Eider en Elbe (geel)

De Saksen waren een Germaans volk uit het Noorden van Europa, een regio van het huidige Duitsland en het oostelijk deel van het huidige Nederland.

Vanaf de 5e eeuw stak een deel van de Saksen de Noordzee over en viel Brittannië binnen, samen met de Angelen, Friezen en de Juten. Ze vestigden zich vooral in het zuiden van Engeland, waar de namen van graafschappen als Essex, Middlesex, Sussex en Wessex nog altijd aan herinneren. In het Iers duidt Sasana (of Sacsana) op heel Engeland. De achtergebleven Saksen in Duitsland hielden nog lang vast aan hun oorspronkelijke religie, maar werden door de Franken onder leiding van Karel de Grote tijdens de Saksenoorlogen met geweld bekeerd tot het christendom en ingelijfd bij het Frankische Rijk. Een belangrijk leider van de Saksen was in die tijd Widukind. In de Middeleeuwen was het Stamhertogdom Saksen een belangrijk onderdeel van het Heilige Roomse Rijk. In het huidige Duitsland verwijzen nog altijd de namen van deelstaten Nedersaksen, Saksen-Anhalt en Saksen naar de Saksen.

In Groningen, Drenthe, Overijssel, de Achterhoek, de Veluwe, de Stellingwerven en Noord-Duitsland zijn de aan de taal van de Saksen verwante Nedersaksische dialecten nog steeds de belangrijkste streektaal.

Het Saksenros is het bekendste symbool van de Saksen, dit komt onder meer voor in de vlag van Twente, Nedersaksen, Westfalen en het Engelse graafschap Kent.