Tom Dumoulin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tom Dumoulin
Dumoulin tijdens de Ronde van Frankrijk 2015
Dumoulin tijdens de Ronde van Frankrijk 2015
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 11 november 1990
Geboorteplaats Maastricht, Vlag van Nederland Nederland
Lengte 186 cm
Gewicht 71 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Team Giant-Alpecin
Discipline Weg
Specialisatie tijdrijden/rondes
Beste prestaties (top-20)
Amstel Gold Race 20e (2014)
Ronde van Lombardije 18e (2013)
Ronde van Spanje 6e (2015)
2 etappezeges
WK 11e (2015)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport
Dumoulin in Parijs-Nice 2015
Dumoulin in het roze tijdens de 2e etappe van de Giro 2016

Tom Dumoulin (Maastricht, 11 november 1990) is een Nederlandse wielrenner die vooral bekendstaat als tijdritspecialist, maar ook op geaccidenteerd terrein uitstekend uit de voeten kan. In 2009 en 2010 kwam hij uit voor het Parkhotel Rooding Cycling Team, nu Parkhotel Valkenburg Cycling Team. In 2011 kwam hij uit voor het Rabobank Continental Team. Sinds 2012 rijdt hij voor Team Giant-Alpecin, de opvolger van Skil-Shimano, Argos-Shimano en Giant-Shimano. Zijn voornaamste resultaten zijn ritwinst in de Rondes van Spanje, Frankrijk, Zwitserland (alle tweemaal) en Italië (eenmaal). Bovendien is hij meervoudig leiderstruidrager in grote rondes.

Biografie[bewerken]

Opleiding en begin[bewerken]

Dumoulin groeide op in Maastricht en behaalde in 2009 zijn gymnasiumdiploma aan het Bonnefanten College aldaar.[1] Hij begon pas op vijftienjarige leeftijd met wielrennen. Nadat hij uitgeloot was voor de studie geneeskunde besloot hij het te zullen maken als wielrenner.[2][3] Als belofte won hij in 2010 de eerste rit en het eindklassement in de rittenwedstrijd GP de Portugal, en de tijdrit in de 'Baby Giro', de Giro voor beloften. In 2011 won hij het eindklassement van de Triptyque des Monts et Châteaux.

2013[bewerken]

In 2013 werd hij bekend bij het grote publiek door zijn resultaten op het NK wielrennen met een bronzen medaille in de tijdrit en een zilveren medaille in de wegwedstrijd. Ook debuteerde hij in de Tour de France waar hij veel in beeld koerste en zelfs een toptien klassering behaalde in de zestiende etappe. Na de Tour de France reed hij de Eneco Tour. Op de voorlaatste dag pakte Dumoulin de leiding in het klassement. In de slotetappe moest hij in de Tsjech Zdeněk Štybar zijn meerdere erkennen, Dumoulin werd tweede. Zijn goede rijden in dat jaar werd door de bondscoach Johan Lammerts beloond met een plek in de selectie voor de wegwedstrijd van het WK wielrennen 2013, die hij niet wist uit te rijden. Ook kwam Tom in actie tijdens de ploegentijdrit op het WK 2013, met zijn ploeg Argos-Shimano wist hij door een veertiende plek het beste seizoensresultaat van de ploeg in deze discipline te halen. Na dit WK maakte zijn ploeg bekend dat Tom zijn contract met een jaar verlengd heeft en ook volgend seizoen voor deze ploeg in actie zal komen.

2014[bewerken]

Dumoulin boekte in 2014 zijn eerste overwinning bij de profs. Hij won de tijdrit in het Critérium International. Hij boekte veel progressie in deze discipline en behaalde veel ereplaatsen. Zo won hij het Nederlands kampioenschap tijdrijden in Zaltbommel. Eind juli stond Dumoulin aan de start voor zijn tweede Tour de France. In de tijdrit op de voorlaatste dag werd hij tweede, achter Tony Martin. In de Eneco Tour boekte Dumoulin zijn eerste WorldTour-zege: Tom won de tijdrit in Breda. Na één dag de leiderstrui te hebben gedragen, werd hij uiteindelijk derde. Enige tijd later tekende Dumoulin ook voor zijn vierde seizoenszege: hij won de proloog in de Ronde van Alberta. In de Canadese klassieker Grote Prijs van Quebec had hij na een late jump uitzicht op de winst, ware het niet dat hij in de laatste meters voorbijgereden werd door Simon Gerrans. Ook reed Dumoulin het WK in Ponferrada. In de individuele tijdrit haalde hij brons, achter respectievelijk Bradley Wiggins en Tony Martin. Na de Ronde van Lombardije sloot Dumoulin zijn seizoen af.

2015[bewerken]

Dumoulin begon 2015 met een vierde plaats in het eindklassement van de Tour Down Under. Later in het voorjaar won Tom de lastige tijdrit in de Ronde van het Baskenland. Ook wist Dumoulin de proloog en de afsluitende tijdrit in de Ronde van Zwitserland te winnen, waar hij derde werd in het eindklassement. In de openingstijdrit van de Tour de France in Utrecht werd hij vierde. In de derde etappe was Dumoulin betrokken bij een zware valpartij waardoor hij werd gedwongen om de ronde vroegtijdig te verlaten.

Bijna-eindwinst in de Vuelta[bewerken]

Dumoulin verlegde zijn programma en startte daarna in de Vuelta a España. In de tweede etappe koos Dumoulin de aanval op de korte maar steile slotklim. Hij kreeg de Colombiaan Esteban Chaves met zich mee, die hem in de sprint-à-deux om de dagzege en de leiderstrui verschalkte. In de vijfde rit kwam Dumoulin in de rode leiderstrui terecht, nadat er tijdens de massasprint een gaatje in het peloton viel en Dumoulin luttele seconden terugpakte op Chaves, die de daaropvolgende dag echter weer voor de aanval koos, de dagzege pakte op wederom een steile muur en de leiderstrui heroverde.

De negende rit was het dan toch Dumoulin die een dubbelslag sloeg. Op een aankomst heuvelop viel hij Chaves aan, ontnam hem zijn leiderstrui en versloeg zelfs Chris Froome en Joaquim Rodriguez in de strijd om de dagzege. Twee dagen nadien moest hij zijn rode kleinood echter weer inleveren, ditmaal bij Fabio Aru. In de koninginnenrit naar Andorra zakte hij door tijdverlies naar de vierde plek in het klassement, maar besloot toen wel vol in te zetten op een klassement.

In de bergetappes van de tweede week weerde Dumoulin zich kranig. Hij kon het verschil met zijn klimmende concurrenten telkens beperken, en sloeg in de zeventiende rit zijn slag. In een tijdrit rond Burgos pakte hij met groots machtsvertoon de dagzege en nam de leiding in het klassement. Het verschil met nummer 2 Aru bedroeg drie tellen, in de negentiende rit verdubbeld tot zes. De twintigste etappe was de laatste hobbel richting een historische zege.

Dumoulin kon na Jan Janssen (1967) en Joop Zoetemelk (1979) de derde Nederlandse Vuelta- en bovendien grote rondewinnaar uit de geschiedenis worden. Hij kreeg echter te kampen met ziekte en moest zijn concurrenten al vroeg in de rit laten gaan. Hij verloor danig veel tijd, dat hij van het podium tuimelde en zesde werd in de eindrangschikking. Dumoulin droeg in totaal zes dagen de rode leiderstrui. Als blijk van waardering kreeg hij de prijs voor strijdlustigste renner van het Vuelta-peloton toebedeeld.

WK[bewerken]

Vlak na de Vuelta kwam Dumoulin ook in actie op het WK. Zowel in de ploegentijdrit als in de individuele tijdrit werd hij vijfde.

2016[bewerken]

Het seizoen 2016 stond voor Tom Dumoulin vooral in het teken van de Olympische tijdrit in Rio de Janeiro. Hij richtte zich nog volledig op het tijdrijden en stelde zijn in de Vuelta van 2015 geboren klassementsambities een jaartje uit.

Voorseizoen in teken van Ronde van Italië[bewerken]

Tom Dumoulin begon zijn seizoen met de Ronde van Oman. In de openingsrit eindigde hij al bij de eersten op plek vijf, in rit vier met aankomst bergop werd hij achter Vincenzo Nibali, Romain Bardet en Jakob Fuglsang vierde in de etappe, eveneens zijn eindklassering in het algemeen klassement. Zijn volgende koers, Parijs-Nice, begon met een tijdrit, Dumoulins eerste van het jaar. In de 6,1 kilometer lange proloog kwam hij een seconde op Michael Matthews te kort en werd tweede. Gaandeweg de ronde daalde hij in de top-10, om er in de slotrit tussenuit te vallen. Hij sloot de ronde af als twaalfde.

In de Ronde van Catalonië begon Dumoulin al matig, en stapte uiteindelijk af in de derde rit. Hij gaf aan vooraf ziek te zijn geweest en niet goed hersteld te zijn. [4] Hij maakte zijn rentree in de Brabantse Pijl, waarin hij zijn gezicht liet zien in de finale en uiteindelijk als 22e eindigde. In de Amstel Gold Race had Dumoulin met pech te maken. Hij kreeg in de volle finale een lekke band, kon niet meer terugkeren in het peloton en zag zijn kansen op de winst verkeken. Hij besloot zijn 'thuiswedstrijd' als nummer 91.

Zonder hoogtestage vooraf betwiste Dumoulin de Ronde van Italië. Hij gaf aan vooral te willen scoren in de tijdritten en niet voor een klassement te gaan. De openingstijdrit in Apeldoorn sloot hij winnend af, zij het met een miniem verschil op Primož Roglič. Na de derde etappe was hij zijn roze leiderstrui een dagje kwijt aan Marcel Kittel, die dankzij twee sprintoverwinningen en de daarbij behorende bonificatieseconden de leiding overnam. In de vierde rit heroverde Dumoulin hem uiteindelijk. Hij sloop de slotfase weg uit de groep der favorieten en werd achter vluchter Diego Ulissi tweede. Twee dagen later verstevigde hij zijn leiding in het klassement door met aankomst bergop een aanval te plaatsen en de klassementsmannen te lossen.

In rit acht verspeelde hij zijn leiderstrui in de heuvelrit naar Arezzo. In de tijdrit daags nadien, waar hij vooraf zijn zinnen op had gezet, werd hij mede door ongunstige weersomstandigheden ten opzichte van de vroeger gestarte mannen vijftiende en kon zijn roze trui niet heroveren. In de elfde etappe stapte hij af, nadat hij teveel hinder ondervond aan een ontsteking aan het zitvlak. De dag daarvoor had hij mede vanwege die blessure al veel tijd verloren in het klassement. Dumoulin reed in totaal zes dagen in de roze trui.

Nationaal kampioen tijdrijden en twee Touretappezeges[bewerken]

Na het uitvallen in de Ronde van Italië besloot Dumoulin om ook in de Ronde van Frankrijk van start te gaan. In de aanloop daarnaartoe betwiste hij de Ronde van Romandië. In de proloog kreeg hij met zes seconden klop van Jon Izaggire. Na wat tijd te hebben verloren in de bergetappe op dag drie, reed hij zich met een goede tijdrit weer de top-10 in. Hij werd tweede in de daguitslag, twee seconden achter Thibaut Pinot. Hij besloot de ronde als vijfde in het eindklassement.

Voor de Tour reed hij nog het NK en heroverde zijn nationale tijdrijderstitel. Voor de Tour droomde Dumoulin van een etappezege en de gele trui, waarmee hij in een jaar etappes en leiderstruien zou pakken in alle drie de Grote Rondes, een prestatie die in de geschiedenis alleen Eddy Merckx, Bernard Hinault en Freddy Maertens hadden neergezet. [5]

Die droom spatte na een moeizame openingsweek uiteen. In de tweede rit eindigde hij met aankomst heuvelop nog ternauwernood bij de voorsten, in de vijfde heuvelachtige rit moest hij het peloton laten gaan. Hij sloeg op zondag 10 juli alweer terug in de koninginnenrit met aankomst op de Arcalis in Andorra. Dumoulin demarreerde voor de slotklim uit een kopgroep en kwam in zeer slechte weersomstandigheden solo aan, met 37 seconden voorsprong op Rui Costa en Rafał Majka. Daarmee schaarde hij zich bij een select groepje rijders dat binnen een jaar tijd een etappewinst behaalden in alle drie de Grote Rondes. Vijf dagen later won Dumoulin ook de 13e etappe, een individuele tijdrit van 37 kilometer, waarmee hij voor een unieke prestatie zorgde: Dumoulin won in een jaar in alle grote rondes een tijdrit. Het verschil met nummer twee en klassementsleider Chris Froome bedroeg meer dan een minuut.

In de tweede tijdrit van de Tour, een klimtijdrit over 17 kilometer van Sallanches naar Megève, zette Dumoulin de snelste tijd neer. Hij had zijn twijfels of het genoeg was, en dat bleek achteraf niet het geval. Froome draaide de rollen ten opzichte van de eerste tijdrit om en zette Dumoulin op 21 seconden, waarmee die tweede werd. Een dag later kwam er een einde aan de Tour van Dumoulin. Op de flanken van de Montée de Bisanne kwam hij ten val en liep een breukje in zijn pols op. Dumoulin liet door specialisten van ziekenhuis Rijnstate een speciaal ontworpen spalk zetten waarmee hij, ondanks een gebroken spaakbeen, kon trainen voor de Olympische Spelen.[6]

Olympische zilver op de tijdrit[bewerken]

Op die Spelen had Tom Dumoulin van de tijdrit zijn doel gemaakt. Daardoor moest hij ook starten in de wegwedstrijd, waaruit hij uit voorzorg voor de tijdrit (vier dagen later) al na 12 kilometer uitstapte. Met de nodige twijfels en een nog volledig herstelde pols startte Dumoulin toch als een van de favorieten aan de tijdrit. Vooraf werd een tweestrijd tussen hem en Chris Froome verwacht, maar die kwam er niet. Fabian Cancellara won zijn tweede olympische titel, Dumoulin bleef Froome voor en greep op 47 seconde van de Zwitser het zilver. Ondanks zijn mislukte missie en de teleurstelling verklaarde Dumoulin trots te zijn. [7]

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

2010
2011
2013
2014
2015
2016

Leiderstruien[bewerken]

Algemeen Klassement[bewerken]

Jaar Ronde Niveau Aantal Gepakt na (overgenomen van) Kwijtgeraakt na (kwijtgeraakt aan)
2013 Eneco Tour 2.UWT 1 Jersey white.svg 6e etappe (Vlag van Nederland Lars Boom) 7e etappe (Vlag van Tsjechië Zdeněk Štybar)
2014 Criterium International 2.HC 1 Jersey yellow.svg 2e etappe (Vlag van Frankrijk Nacer Bouhanni) 3e etappe (Vlag van Frankrijk Jean-Christophe Péraud)
Eneco Tour 2.UWT 1 Jersey white.svg 5e etappe (Vlag van Nederland Lars Boom) 6e etappe (Vlag van België Tim Wellens)
Tour of Alberta 2.1 5 Jersey yellow.svg Jersey yellow.svg Jersey yellow.svg Jersey yellow.svg Jersey yellow.svg Proloog (eerste drager) 5e etappe (Vlag van Zuid-Afrika Daryl Impey)
2015 Tour de Suisse 2.UWT 4 Jersey yellow.svg Jersey yellow.svg Jersey yellow.svg Jersey yellow.svg 1e etappe (eerste drager) 5e etappe (Vlag van Frankrijk Thibaut Pinot)
Vuelta a España 2.UWT (GR) 1 Jersey red.svg
2 Jersey red.svg Jersey red.svg
3 Jersey red.svg Jersey red.svg Jersey red.svg
5e etappe (Vlag van Colombia Esteban Chaves)
9e etappe (Vlag van Colombia Esteban Chaves)
17e etappe (Vlag van Spanje Joaquim Rodriguez)
6e etappe (Vlag van Colombia Esteban Chaves)
11e etappe (Vlag van Italië Fabio Aru)
20e etappe (Vlag van Italië Fabio Aru)
2016 Giro d'Italia 2.UWT (GR) 2 Jersey pink.svg Jersey pink.svg
4 Jersey pink.svg Jersey pink.svg Jersey pink.svg Jersey pink.svg
1e etappe (eerste drager)
4e etappe (Vlag van Duitsland Marcel Kittel)
3e etappe (Vlag van Duitsland Marcel Kittel)
8e etappe (Vlag van Italië Gianluca Brambilla)

Nevenklassementen[bewerken]

Jaar Ronde Niveau Klassement Aantal Gepakt na (overgenomen van) Kwijtgeraakt na (kwijtgeraakt aan)
2012 Tour of Luxemburg 2.HC Jongerenklassement 3 Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg Proloog (eerste drager) 3e etappe (Vlag van Nederland Wout Poels)
Vuelta a Burgos 2.HC Jongerenklassement 1 Jersey white.svg 4e etappe (Vlag van Colombia Esteban Chaves) 5e etappe (Vlag van Colombia Esteban Chaves)
2013 Ruta del Sol 2.1 Bergklassement 1 Jersey green.svg 3e etappe (Vlag van Spanje Luis Angel Maté) Eindwinnaar na 3e etappe
Baloise Belgium Tour 2.HC Jongerenklassement 3 Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg 3e etappe (Vlag van Nederland Danny van Poppel) Eindwinnaar na 5e etappe
2014 Criterium International 2.HC Puntenklassement 1 Jersey green.svg 2e etappe (Vlag van Frankrijk Nacer Bouhanni) 3e etappe (Vlag van Zwitserland Mathias Frank)
Jongerenklassement 1 Jersey white.svg 2e etappe (Vlag van Frankrijk Nacer Bouhanni) 3e etappe (Vlag van Polen Rafal Majka)
Tour de Picardie 2.1 Bergklassement 1 Jersey polkadot.svg 2e etappe (Vlag van België Philippe Gilbert) 3e etappe (Vlag van België Philippe Gilbert)
Baloise Belgium Tour 2.HC Jongerenklassement 3 Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg 3e etappe (Vlag van Zweden Jonas Ahlstrand) Eindwinnaar na 5e etappe
Eneco Tour 2.UWT Puntenklassement 3 Jersey red.svg Jersey red.svg Jersey red.svg 5e etappe (Vlag van Italië Andrea Guardini) Eindwinnaar na 7e etappe
Tour of Alberta 2.1 Jongerenklassement 6 Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg Proloog (eerste drager) Eindwinnaar na 5e etappe
2015 Tour de Suisse 2.UWT Puntenklassemet 2 Jersey black.svg Jersey black.svg 1e etappe (eerste drager) 3e etappe (Vlag van Spanje Daniel Moreno)
Tour de France 2.UWT (GR) Jongerenklassement 1 Jersey white.svg 2e etappe (Vlag van Australië Rohan Dennis) 3e etappe (Vlag van Slowakije Peter Sagan)
Vuelta a España 2.UWT (GR) Combinatieklassement 6 Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg Jersey white.svg 9e etappe (Vlag van Colombia Esteban Chaves) 14e etappe (Vlag van Spanje Joaquim Rodriguez)
2016 Giro d'Italia 2.UWT (GR) Puntenklassement 1 Jersey red.svg 1e etappe (eerste drager) 2e etappe (Vlag van Duitsland Marcel Kittel)
Tour of Britain 2.HC Puntenklassement 1 Jersey blue.svg etappe 7a (Vlag van Verenigd Koninkrijk Daniel McLay) etappe 7b (Vlag van Australië Rohan Dennis)
  • 2.UWT = Meerdaagse wedstrijd van World Tour-niveau
  • 2.HC = Meerdaagse wedstrijd van continentaal hors categorie-niveau
  • 2.1 = Meerdaagse wedstrijd van continentaal-niveau
  • GR = Grote Ronde (Giro d'Italia, Tour de France en Vuelta a España)

Belangrijkste ereplaatsen[bewerken]

2013
2014
2015
2016

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2012 opgave  
2013 41e  
2014 33e  
2015 opgave   6e (2)Jersey red number.svg 
2016 opgave (1)  opgave (2) 
(*) tussen haakjes aantal individuele etappeoverwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl WK op de weg Wereld- ranglijst
2012 opgave 46e opgave opgave
2013 126e 62e 121e 18e opgave 60e (UWT)
2014 20e 65e 43e 21e 22e 21e (UWT)
2015 25e 26e 25e opgave 11e 15e (UWT)
2016 91e
Resultaten in kleinere rondes
Jaar Tour Down Under Parijs-Nice Tirreno-Adriatico Ronde van Catalonië Ronde van het Baskenland Ronde van Romandië Ronde van Californië Ronde van België Ronde van Zwitserland Eneco Tour
2012 23e
2013 34e 68e 5e Jersey white.svg 58e 2e
2014 102e 40e 2e 5e 3e Jersey red.svg (1)
2015 4e DNF 29e (1) 3e (2)
2016 12e DNF 5e 9e

Ploegen[bewerken]

Externe links[bewerken]