Sigrid Kaag

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Sigrid Kaag
Sigrid Kaag in 2018
Sigrid Kaag in 2018
Geboren 2 november 1961
Rijswijk (ZH)
Politieke partij D66 (2017-heden)
Beroep Politicus
Diplomaat
Religie Rooms-katholiek
Vlag van Verenigde Naties Speciaal gezant van de Verenigde Naties in Syrië
belast met:
Ontwapeningsmissie Chemische Wapens
Aangetreden oktober 2013
Einde termijn september 2014
President Ban Ki-moon
Vlag van Verenigde Naties Speciaal gezant van de Verenigde Naties in Libanon
Aangetreden december 2014
Einde termijn oktober 2017
President Ban Ki-moon/António Guterres
Vlag van Nederland Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking
Huidige functie
Aangetreden 26 oktober 2017
Premier Mark Rutte
Voorganger Lilianne Ploumen
Vlag van Nederland Minister van Buitenlandse Zaken (waarnemend)
Aangetreden 13 februari 2018
Einde termijn 7 maart 2018
Premier Mark Rutte
Voorganger Halbe Zijlstra
Opvolger Stef Blok
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Sigrid Agnes Maria Kaag (Rijswijk (ZH), 2 november 1961) is een Nederlandse politica en diplomaat. Zij is sinds 26 oktober 2017 namens D66 minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking in het kabinet-Rutte III. Tevens was zij van 13 februari 2018 tot 7 maart 2018 waarnemend minister van Buitenlandse Zaken. Eerder was zij ondersecretaris-generaal bij de Verenigde Naties (VN).[1] Op 21 juni 2020 stelde zij zich kandidaat voor het lijsttrekkerschap van D66 bij de eerstkomende Tweede Kamerverkiezingen.[2][3]

Kaag diende het Ministerie van Buitenlandse Zaken als ambtenaar van 1990 tot 1993. Van 1994 tot 1997 werkte ze als VN-medewerker voor UNWRA in Jerusalem. Kaag werkte van 1998 tot 2004 als directeur bij de Internationale Organisatie voor Migratie in Genève. In 2004 werd ze benoemd tot senior-adviseur van de Verenigde Naties voor Khartoum en Nairobi. In 2005 begon ze bij het VN-kinderfonds UNICEF, waar Kaag van 2007 tot 2010 diende als regio-directeur voor het Midden Oosten en Noord Afrika. In mei 2010 werd ze benoemd tot assistent-secretaris-generaal bij het VN-Ontwikkelingsprogramma (UNDP).

Van oktober 2013 tot september 2014 leidde Kaag als ondersecretaris-generaal de ontwapeningsmissie die leidde tot de vernietiging van de chemische wapens in Syrië. De ontwapeningsmissie ondernam de VN samen met de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW). Vanaf december 2014 tot haar ministerschap was Kaag Special Coordinator van de Verenigde Naties in Libanon (UNSCOL).

Voor het vervullen van gevoelige en gevaarlijke missies in het Midden-Oosten won ze de Carnegie Wateler Vredesprijs. Voorzitter Ben Bot (CDA) zei na haar winst dat Kaag met haar persoonlijkheid partijen dichter bij elkaar brengt: “Sigrid Kaag denkt niet in problemen, maar brengt partijen in beweging.”[4][5]

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Jeugd en studie[bewerken | brontekst bewerken]

Kaag werd geboren in 1961 in Rijswijk als dochter van een klassiek pianist en ze groeide op in Zeist. Ze had al op jonge leeftijd een brede interesse in politiek en internationale zaken.[6] Ze begon haar studie Arabische taal en filologie aan de Universiteit Utrecht, maar behaalde in 1985 haar bachelor in Midden-Oostenstudies aan de Amerikaanse Universiteit in Caïro.[7][8] In 1987 behaalde ze een mastertitel in internationale betrekkingen aan St Antony's College in Oxford en in 1988 een mastertitel in de Politiek en Economie van het Midden-Oosten aan de Universiteit van Exeter. Ook studeerde Kaag aan de Franse École nationale d'administration (ENA)[9] en volgde zij de leergang Buitenlandse Betrekkingen aan Instituut Clingendael.[10]

Begin carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Na haar studie werkte Kaag als analist voor Royal Dutch Shell in Londen. Later werkte ze voor het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken als plaatsvervangend hoofd van de Afdeling VN Politieke Zaken. Als diplomaat woonde en werkte Kaag in Beiroet, Wenen en Khartoem.

Carrière bij de Verenigde Naties[bewerken | brontekst bewerken]

Kaag begon haar werk voor de Verenigde Naties in 1994 als Senior-adviseur van de Deputy Special Representative van de Secretaris-Generaal in Khartoem, Sudan. Van 1998 tot 2004 was ze Chief of Donor Relations voor de Internationale Organisatie voor Migratie, en Senior Programme Manager bij het kantoor externe betrekkingen van UNWRA in Jerusalem. In het Midden-Oosten was Kaag verantwoordelijk voor de (deels bezette) Palestijnse gebieden. Libanon, Jordanië en Syrië.

Van 2007 tot 2010 was ze regionaal directeur Midden-Oosten/Noord-Afrika voor het VN-kinderfonds UNICEF. Van 2010 tot 2013 was Kaag assistent-secretaris-generaal bij het VN-Ontwikkelingsprogramma (UNDP), waar ze werkte als plaatsvervanger van de voormalig premier van Nieuw-Zeeland Helen Clark.[11]

Van oktober 2013 tot september 2014 leidde Kaag de ontwapeningsmissie die leidde tot de vernietiging van de chemische wapens in Syrië. De ontwapeningsmissie ondernam de VN samen met de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW). Vanaf december 2014 tot haar ministerschap was Kaag Special Coordinator van de Verenigde Naties in Libanon (UNSCOL).[12]

VN Speciaal coördinator OPWC-VN Missie[bewerken | brontekst bewerken]

Van oktober 2013 tot september 2014 was Kaag hoofd van de VN-OPCW ontwapeningsmissie die leidde tot de vernietiging van chemische wapens in Syrië.

Op 13 oktober 2013 werd ze door VN Secretaris-General Ban Ki-moon genomineerd de missie te leiden. De VN Veiligheidsraad stemde drie dagen later over haar nominatie, waarna Kaag officieel de positie kreeg toegewezen.[13] Kaag nam de leiding over een team van honderd experts dat de opdracht kreeg het chemische wapenprogramma van Syrië te vernietigen voor 30 juni 2014.[14]

Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking[bewerken | brontekst bewerken]

Op 26 oktober 2017 trad zij toe tot het kabinet-Rutte III als minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking.[15] Toen de Amerikaanse president Trump de hulp gehalveerd had aan UNRWA, de VN-organisatie voor hulp aan Palestijnse vluchtelingen, maakte zij versneld 13 miljoen euro aan deze organisatie over. Bij de coalitiepartners VVD, CDA en ChristenUnie gaf dit geërgerde reacties, vooral omdat volgens hen de communicatie hierover niet transparant was geweest.[16]

Minister Sigrid Kaag spreekt de VN Veiligheidsraad toe op 8 maart 2018

Per 13 februari 2018 werd aan minister van Buitenlandse Zaken Halbe Zijlstra ontslag verleend, waarna Kaag tijdelijk de taken van minister van Buitenlandse Zaken waarnam.[17] Dit heeft zij gedaan tot de beëdiging van Stef Blok op 7 maart 2018. Kaag was daarmee de eerste vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken van Nederland. Op 8 maart 2018 zat minister Kaag de VN-Veiligheidsraad voor in New York. In het kader van Internationale Vrouwendag bestond de Nederlandse delegatie onder Kaags voorzitterschap volledig uit vrouwen.[18]

In de zomer van 2019 was minister Kaag voorzitter en organisator van de Global Entrepreneurship Summit (GES2019), een wereldwijde ondernemerstop met zo’n 2000 genodigden.[19] Uit de jaarlijkse ondernemersenquête van VNO-NCW bleek dat ondernemers het handelsbeleid van Kaag het hoogst waarderen van alle beleidsterreinen.[20] Eind 2019 opende Kaag de Internationale Conferentie voor Geestelijke Gezondheidszorg en Psychosociale Steun (MHPSS) in Crisissituaties in Amsterdam.[21]

Eind 2019 werd Kaag geconfronteerd met een gevoelig dossier in haar portefeuille, te weten de afronding van het CETA-handelsverdrag tussen de EU en Canada. Dat verdrag werd uiteindelijk door de Kamer aangenomen.[22] Na de uitbraak van COVID-19 trok Kaag 100 miljoen euro uit om de verspreiding van het virus in Afrika en het Midden-Oosten in te dammen.[23]

Als minister maakte Kaag veel los met toespraken over de stand van de Nederlandse samenleving.[24][25] In haar volgens NRC Handelsblad ‘lovend ontvangen’ Abel Herzberglezing nam Kaag stelling tegen het populisme.[26][27]

Sinds 2018 is Kaag lid van de World Bank/WHO Global Preparedness Monitoring Board (GPMB).[28] In 2019 trad ze toe tot de World Economic Forum High-Level Group on Humanitarian Investing, die wordt voorgezeten door Børge Brende, Kristalina Georgieva and Peter Maurer.[29]

Andere activiteiten[bewerken | brontekst bewerken]

Internationale organisaties[bewerken | brontekst bewerken]

Non-profit organisaties[bewerken | brontekst bewerken]

  • P4G – Partnering for Green Growth and the Global Goals 2030, Member of the Board of Directors (sinds 2019)[36]
  • Generation Unlimited, Member of the Board (sinds 2018)
  • International Gender Champions, (sinds 2017)[37]
  • Global Commission on the Stability of Cyberspace, (2017)[38]

Persoonlijk[bewerken | brontekst bewerken]

Kaag is gehuwd met Anis al-Qaq, een voormalig Fatah-politicus en Palestijns ambassadeur in Zwitserland, en heeft vier kinderen.[39] Ze trouwde met hem in 1993 in het geheim in Jeruzalem en nadat haar huwelijk bekend werd bij Buitenlandse Zaken verloor ze haar vertrouwensfunctie aldaar.[40] Kaag is polyglot. Ze spreekt zes talen vloeiend (Nederlands, Engels, Frans, Spaans, Duits en Arabisch).[41] Ze was de eerste Speciale Vertegenwoordiger van de VN met een profiel in het modeblad Vogue.[42]

Onderscheiding[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Voorganger:
Lilianne Ploumen
Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking
2017 - heden
Opvolger:
-
Voorganger:
Halbe Zijlstra
Minister van Buitenlandse Zaken (waarnemend)
2018
Opvolger:
Stef Blok