Palestina (regio)
Palestina (afkomstig van het Griekse Παλαιστίνη; vandaar vertaald in het Latijn: Palaestina; Hebreeuws: פלשתינה Palestina; Arabisch: فلسطين Filasṭīn, Falasṭīn, Filisṭīn) is een geografisch gebied ten oosten van de Middellandse Zee (dus in de Levant), waarvan de exacte omvang echter niet vastligt.
Inhoud |
Inleiding [bewerken]
In de oudste, breedste, niet-politieke zin wordt hiermee 'het oude Palestina' aangeduid, een landstreek in het oude Kanaän die thans Israël en de Staat Palestina omvat, benevens delen van Jordanië, Syrië en Libanon. Zo opgevat lopen Palestina's grenzen van de Libanese kustplaats Sidon oostwaarts tot aan Damascus, naar het zuiden tot aan de Golf van Akaba, en dan in noordwestelijke richting naar Rafah aan de Middellandse Zee.
Veel Israëli's en joodse en christelijke zionisten gebruiken de uitdrukking Land (van) Israël, in het Hebreeuws ארץ־ישראל, Erets Jisrael voor hetzelfde aardrijkskundige gebied in zijn enge of brede betekenis. Andere benamingen voor dezelfde landstreek zijn onder andere Kanaän, het 'Beloofde land' en 'Het Heilige Land'.
In het politieke debat van onze tijd roept de naam Palestina vaak heftige emoties op. Voor veel Joden is het oude Palestina het aan hun voorvaderen beloofde, Bijbelse grondgebied en de plaats waar ooit het spirituele centrum van de hele Joodse gemeenschap stond, de Tempel van Jeruzalem. Voor de moslims is het weer zo dat zij geloven dat God (in het Hebreeuws: JHWH; in het Arabisch: Allah) de Israëlieten in de tijd van Mozes verstoten heeft uit het grondgebied, omdat ze God niet eerbiedigden. Vele Arabieren, met name zij die door hun vertrek tijdens de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 en de Zesdaagse Oorlog van 1967 staatloos geworden zijn, beschouwen Palestina als hun vaderland.
Tegenwoordig wordt met 'Palestina' vaak gedoeld op de in 1988 in Algiers door de PLO geproclameerde maar feitelijk nog te vormen onafhankelijke Arabische staat die, naast Israël als Joodse staat, onderdeel zou moeten uitmaken van een definitieve vredesregeling tussen Israël en de Palestijnen. Als grondgebied voor deze Palestijnse staat komen met name de in de Zesdaagse oorlog (1967) door Israël bezette maar nooit formeel geannexeerde Palestijnse Gebieden in aanmerking. Een dergelijke verdeling, Arabisch en Joods, is in 1947 door de Verenigde Naties voorgesteld, maar deze verdeling is destijds van Arabische zijde niet geaccepteerd.
In 1988 riep de PLO ("Palestine Liberation Organization", Organisatie ter Bevrijding van Palestina) een onafhankelijke Palestijnse staat uit nadat Egypte en Jordanië hun aanspraken hadden opgegeven op respectievelijk de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. Hoewel deze 'staat', waarvan de regering in ballingschap was gevestigd in Algiers, tot de uitvoering van de Oslo-akkoorden en de instelling van de Palestijnse autoriteit geen enkele zeggenschap had over de Palestijnse gebieden, kreeg deze al snel erkenning door verschillende landen, waaronder veel Afrikaanse en Aziatische landen en de Sovjet-Unie. Sinds de Oslo-akkoorden van 1993 heeft een deel van deze gebieden, nl. de A- en B-gebieden op de Westelijke Jordaanoever, beperkt zelfbestuur onder de in 1994 opgerichte Palestijnse Autoriteit. In 2006 neemt Hamas de controle over de Gazastrook over en beginnen Hamasstrijders Israëlische burgerdoelen in het zuiden van Israël te beschieten met raketten.[1][2] In 2007 stelden Egypte en Israël voor de Gazastrook een blokkade in [3], en de 20-mijls-visserszone voor Gaza, overeengekomen in de Oslo-akkoorden, werd door Israël gaandeweg ingeperkt tot 3 mijl.[4]
Aanduidingen in het verleden [bewerken]
Van 1920-1922 was Transjordanië een afzonderlijk bestuurd deel van het Brits mandaatgebied Palestina.
In 1922 werd het definitief van Palestina afgescheiden en kreeg het autonomie.
_showing_Israel%27s_1948_and_1967_borders.svg)
De naam Palestina werd in het verleden als volgt gebruikt:
- De Oud-Grieken duidden met de naam Palestina de kuststreek aan waar de Filistijnen woonden. De Filistijnen kwamen van Cyprus en hun cultuur is verloren gegaan. Zij waren volgens de Bijbel/Thora vijanden van de Joden (de Bijbelse strijd van David tegen Goliath spreekt daarover).
- In 136, na de opstand van Sjimon bar Kochba, herbouwde de Romeinse keizer Hadrianus op de plek van het verwoeste Jeruzalem een nieuwe stad, genaamd Aelia Capitolina, en het land werd deel van de provincie 'Syria-Palaestina'.
- Rond 640 na Chr. werd Palestina en omgeving veroverd door de islamitische Arabieren. Vervolgens heersten nog andere islamitische rijken over het gebied. Tijdens de Kruistochten werden delen ervan tijdelijk beheerst door christelijke West-Europeanen, door de Arabieren destijds gemakshalve aangeduid als 'de Franken'.
- Het gebied werd in 1516 veroverd door de Turken en maakte vanaf dat moment deel uit van het Ottomaanse Rijk.
- In 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog, veroverde Engeland, gesteund door Arabische bondgenoten, Palestina op de Turken.[5] Kennelijk om nieuwe schade aan de stad Jeruzalem te voorkomen gaf de Turkse burgemeester op 9 december, nog vóór het tot beschietingen was gekomen, de stad over aan de oprukkende generaal Allenby[6] .
- Engeland won uiteindelijk de oorlog, het Ottomaanse Rijk werd verslagen. In 1920 verdeelde de Conferentie van San Remo dit rijk in mandaatgebieden. De Syrische provincie van het voormalige Ottomaanse Rijk werd daarbij - onder protest van de Arabieren - in twee delen opgesplitst: het noordelijke segment (bestaande uit het huidige Syrië en Libanon) verviel aan Frankrijk (zie Frans Mandaat Syrië en Frans Mandaat Libanon), het zuidelijk deel (bestaande uit het huidige Jordanië, Israël en de Palestijnse gebieden) werd een Brits mandaatgebied onder de naam Palestina (zie Mandaatgebied Palestina). De Britten kregen van de Volkenbond de opdracht om in het Mandaatgebied Palestina een Joods nationaal tehuis ("a national home for the Jewish people") te doen ontstaan, met de toevoeging dat hierbij geen enkele inbreuk mocht worden gemaakt op de rechten van de niet-Joodse gemeenschappen in Palestina.[7]
- Aanvankelijk omvatte dit mandaatgebied Palestina ook een groot stuk land ten oosten van de Jordaan, maar in 1922 werd dat deel van Palestina afgescheiden en kreeg het de naam Transjordanië (het latere Jordanië). Vanaf dat moment gold de naam Palestina voor het resterende grondgebied westelijk van de Jordaan.
- Het VN-Verdelingsplan van 29 november 1947 stelde een opdeling voor van Palestina in een Arabische en een Joodse staat, waarbij de Joodse staat 56,4% van Palestina zou beslaan en de Arabische staat 42,9%. Dit plan werd door de Joden van Palestina (ongeveer 33% van de bevolking) aanvaard, maar de Arabische inwoners (ongeveer 67% van de bevolking) en de Arabische staten verwierpen dit door hen als hoogst onrechtvaardig beschouwde voorstel. Op 14 mei 1948, aan de vooravond van het vertrek der Britten, riepen de Joden van Palestina de onafhankelijke staat Israël uit. In de weken en maanden van oorlog die daarop volgden, vertrok het merendeel der Arabieren uit het Joodse gedeelte, velen van hen werden verdreven of vluchtten.[8] Delen van het grondgebied dat voor de Arabieren van Palestina was bedoeld werden door Israël ingenomen, andere delen door Jordanië en Egypte. Door deze gebeurtenissen verdween de naam Palestina abrupt van de wereldkaart en werd een groot deel van de vroegere Arabische bewoners tot staatloze vluchtelingen.
Palestina en de Palestijnen [bewerken]
 Zie Palestijnen voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Sinds 1994 wordt de term Palestina opnieuw (semi-)officieel gebruikt voor de autonome staat van de Palestijnse Autoriteit (PA). Het aanduiden van een mogelijke toekomstige Arabische staat met de historische naam van het gebied wordt door sommigen als problematisch beschouwd, omdat het een niet-bestaande etnische continuïteit suggereert. De huidige term "Palestijnen" in de zin van niet-Joodse inwoners van Palestina dateert van 1964 (oprichting van de PLO in Egypte).
Geschiedenis en prehistorie [bewerken]
| Zie Geschiedenis en prehistorie van Palestina voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
In de loop van de lange geschiedenis werd de regio Palestina bewoond door verschillende volkeren elk met hun eigen taal, cultuur en religie. Meestal maakten de omringende grootmachten van het Midden-Oosten zoals Egypte, Assyrië, Perzië, later Grieken, Romeinen, Byzantijnen en na hen het Islamitisch Kalifaat er de dienst uit. Volgens de Bijbelse traditie was het gebied onder de Joden met enkele onderbrekingen gedurende een aantal eeuwen in staatkundig opzicht geheel soeverein (rond het jaar 1000 vóór Christus) en was er voor het eerst een centrale hoofdstad, Jeruzalem. Die stad was ook hoofdstad van het Koninkrijk Jeruzalem tijdens de kruistochten.
Tijdstabel [bewerken]
 |
De neutraliteit van dit gedeelte wordt betwist. Zie de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie. |
4000-1250 Kanaän |
Kanaän (de oorspronkelijke benaming van het gebied) wordt bewoond door de Kanaänieten. Vanaf ongeveer 3200 v.Chr. wordt Kanaän min of meer een vazalstaat van Egypte. De Kanaänieten wonen veelal in versterkte dorpen en stadjes maar ook veehoudende nomaden zwerven er rond. Een van hen (hoewel niet van Kanaänitische oorsprong) is volgens de Tenach Abraham. Zijn nakomelingen verhuizen echter naar Egypte tijdens een hongersnood (± 1600 v.Chr.) |
| 1250-1020; Twaalfstammenrijk van Israël; Filistina | Verovering van Kanaän door Jozua; Oprichting van Filistijnse staat langs zuidkust |
| 1020-928 Eén koninkrijk Israël | Koningen Saul, David en Salomo
Bouw van de Tempel van Salomo |
| 922-722 Koninkrijken Israël en Juda | 722 Samaria (Hoofdstad tienstammenrijk Israël) ingenomen door Assyrië (Sargon II): Israël weggevoerd. Instromende volkeren uit het Assyrische rijk nemen hun plaats in. Filistina wordt eveneens veroverd door Assyrië |
| 722-586 Koninkrijk Juda | Kiest Jeruzalem als hoofdstad |
| 586-538 Babylonische ballingschap voor het joodse volk | Juda deels ontvolkt.
In de periode van de ballingschap wordt in Babylonië de synagoge de plaats van samenkomst |
| 538-525 | 538 Cyrus II van Perzië laat eerste ballingen terugkeren naar het land; herbouw van Jeruzalem en de joodse tempel |
| 525-333 | 445 Jeruzalem herbouwd onder Nehemia
|
| 333-166 Hellenistische overheersing | 333-198 Alexander de Grote verovert het gebied; Na de dood van Alexander wordt Palestina toegewezen aan de Ptolemaeën. De Seleuciden veroveren Palestina later op hen
|
| 167-63 Makkabeese opstand en Joodse onafhankelijkheid | 167 Mattathias neemt het initiatief voor de Makkabeese opstand tegen de Seleuciden
|
| 63 v.Chr.-AD 337
|
63 v.Chr. Pompeius neemt Jeruzalem in; Palestina wordt een vazalstaat onder Hyrkanus II en later Herodes de Grote
|
| 337-638 Byzantijns bestuur. Romeinse Rijk verdeeld in een West- en een Oost-Romeins Rijk. Palestina behoort tot het oostelijke deel wat later bekend werd als het Byzantijnse Rijk. |
390 Opsplitsing Romeinse provincie in drie delen: Palaestina Prima (hoofdplaats Caesarea), Palaestina Secunda (hoofdplaats Scythopolis), Palaestina Tertia (hoofdplaats Petra). |
| 638-1099 Arabische Rijk (kaliefen) | 638 Omar ibn al-Chattab valt Jeruzalem binnen en beëindigt het Byzantijnse bestuur 661-750 De Arabische Omajjaden regeren vanuit Damascus; bouw van de Rotskoepel (Abd al-Malik) (685-705) en de Al-Aqsamoskee in zijn huidige vorm (al-Walid) (705-715). |
| 1099-1291 Onder de kruisvaarders: Latijnse Koninkrijk van Jeruzalem | 1097-1099 Eerste kruistocht, 1099 inname van Jeruzalem
|
| 1291-1516 Onder de Mamelukken | 1291 De Mamelukse sultan Khalil verovert na een bloedig beleg het laatste kruisvaarderbolwerk in Akko (Acra) en Qisariya (Cesarea);
regering vanuit Caïro |
| 1516-1917 Onderdeel van het Ottomaanse Rijk |
1516 Palestina wordt in het Ottomaanse Rijk opgenomen en vanuit Constantinopel bestuurd
|
| 1917-1948 Brits Mandaat voor Palestina | 1917 Tijdens de Eerste Wereldoorlog geeft Engeland de Balfour-verklaring uit.
Hierin zeggen de Britten steun toe voor de vestiging van een Joods nationaal tehuis in Palestina. Later veroveren zij onder leiding van generaal Edmund Allenby de Levant op het Ottomaanse rijk. |
| 1947-1949 | 29 november 1947 De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties neemt resolutie 181 aan, met de aanbeveling Palestina te verdelen in een Joodse en een Arabische staat.
Geel: Arabische staat (42,9%) Oranje: Joodse staat (56,4%) Wit: Internationaal statuut (0,7%) 
Ruim 77% van Palestina zoals dat tot 1948 onder het Britse mandaat bestond is in Israëlische handen. De overige 23% is door Jordanië en Egypte bezet.[17] Jeruzalem moet een internationaal statuut krijgen. De Joodse staat zou 56,4% van Palestina beslaan, de Arabische staat 42,9%.[18] De Joden van Palestina accepteren het verdelingsplan, terwijl de Arabieren van Palestina en daarbuiten het unaniem als grof onrecht van de hand wijzen. Na het bekend worden van de resolutie breekt in Palestina opnieuw een burgeroorlog uit. 2 april-14 mei Joodse strijdkrachten voeren het verdedigingsplan Plan-Dalet uit om het in het verdelingsplan aan de Joodse staat toegewezen gebied alsmede de Joodse bevolkingsconcentraties daarbuiten veilig te stellen en te verdedigen in anticipatie op een aanval van Arabische legers. In geval van gewapend verzet diende de bevolking uit de staat worden verdreven en de desbetreffende Arabische dorpen worden verwoest. Als er geen verzet was konden de bewoners in de Arabische dorpen blijven, onder militair bewind.[19] De Israëlische geschiedkundige Ilan Pappé stelt dat het plan tot doel had zo veel mogelijk Palestijnen te verdrijven. De historicus Benny Morris alsmede de Palestijnse historicus Issa Khalaf stellen dat het Plan Dalet niet de verdrijving van Palestijnen tot doel had maar dat het een logisch gevolg van een oorlog is geweest.[20][21] Circa 250.000 Arabieren vertrekken of worden op de vlucht gejaagd. 14 mei 1948 Het Joods Agentschap roept de onafhankelijke staat Israël uit. 1948-1949 Eerste Arabisch-Israëlische Oorlog. Uitbreiding van de oorlog tussen de Arabieren en de Joden. Nu mengen ook legereenheden uit vijf Arabische buurlanden zich in de strijd. De stroom van Arabisch-Palestijnse oorlogsvluchtelingen zwelt aan tot circa 750.000. Meer dan 400 Arabische dorpen worden ontvolkt en verwoest. Een van de Palestina binnentrekkende Arabische landen, Jordanië, bezet de gehele Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem. De bevolking van Jeruzalem verdeelt zich volgens etnisch-religieuze lijnen: veel Arabieren trekken weg uit westelijke delen van de stad. De Joodse wijk van oostelijk Jeruzalem wordt wekenlang door het Jordaanse legioen bestookt en uiteindelijk geheel ontruimd waarbij de mannen in krijgsgevangenschap naar Jordanië worden meegenomen. Joden mogen de voor hen heilige plaatsen waaronder de Klaagmuur niet langer bezoeken. Israël richt hoge betonnen muren op om de Joodse bevolking van West-Jeruzalem te beschermen tegen beschietingen vanuit het door Jordanië bezette oostelijke stadsdeel. Egypte, nog een land dat Palestina binnentrekt op de dag dat het Britse Mandaat ten einde komt, verovert de Gazastrook en houdt dit gebied bezet tot 1967. Na deze oorlog beslaat de staat Israël ruim 77%[17] van de oppervlakte van Palestina zoals dat tot 1948 onder het Britse mandaat bestond. De overige 23% wordt door respectievelijk Jordanië en Egypte bezet en 18% van de oppervlakte van het oorspronkelijke Mandaatgebied Palestina (inclusief Transjordanië) waarin volgens de bepalingen van de San Remo conferentie en de Volkenbond in 1920 het Joods Nationaal Tehuis zou moeten worden gevestigd.[22] |
| Vanaf 1948 | Ruim 800.000 Joden vluchten of vertrekken onder invloed van Israëlische immigratiecampagnes vanaf 1948 uit Arabische landen, waarvan circa 600.000 naar Israël trekken.[23][24] |
| 1950 Jordaanse annexatie Westelijke Jordaanoever | De 'Westelijke Jordaanoever' wordt in 1950 eenzijdig geannexeerd door Jordanië. Zo'n tweeduizend Palestijns-Arabische notabelen zouden hiertoe een verzoek hebben gedaan. Alleen Pakistan en het Verenigd Koninkrijk erkennen de annexatie. |
| 1964 Oprichting van de PLO | In Egypte wordt de PLO ("Palestine Liberation Organization", Organisatie ter Bevrijding van Palestina) gevormd. De PLO ziet de gewapende strijd als de enige manier is om "Palestina te bevrijden". Ze beschouwt "de zionistische en imperialistische aanwezigheid", oftewel Israël, als onwettig en streeft naar haar vernietiging. Ze doelt met de term Palestijnen in de eerste plaats op de Arabische inwoners van het vroegere Britse Mandaat voor Palestina, hoewel ze Joden die in al Palestina woonden vóór de massale Joodse immigratie ook als Palestijn beschouwt. |
| 1967 Zesdaagse Oorlog | Tijdens de Zesdaagse Oorlog verovert Israël de Westelijke Jordaanoever op Jordanië, de Gazastrook en het Sinaï schiereiland op Egypte en de Golanhoogten op Syrië, na een militaire escalatie waarin Egypte de internationale waterwegen in de Rode Zee had geblokkeerd en de VN-vredesmacht van Egyptisch grondgebied in de Sinaï-'bufferzone' weggezonden.
|
| 1971-1972 | Op zijn 8ste bijeenkomst neemt de Palestijnse Nationale Raad (het parlement van de PLO) een resolutie aan die stelt dat Jordanië en Palestina sinds mensenheugenis een nationale band hebben, gevormd door geschiedenis en cultuur. De vestiging van één politieke eenheid in Transjordanië en een andere in Palestina wordt hierbij illegaal genoemd. Dit alles ter verduidelijking van de uitspraak die in het PLO Handvest in juni 1964 werd vastgelegd, waarin stond dat "Palestina, met de grenzen die het gedurende het Britse Mandaat had, een ondeelbare territoriale eenheid is". Tijdens de 10de bijeenkomst in april 1972 wordt nog verduidelijkt dat de PLO het regime in Jordanië ziet als slechts een vooruitgeschoven post van de zionistische staat. Het omverwerpen van het regime in Jordanië wordt hierbij even belangrijk geacht als de strijd tegen de zionistische bezetting van Palestina.[26] |
| 1973 Jom Kipoeroorlog | De Jom Kipoeroorlog begon op 6 oktober 1973 op de Joodse heiligste dag Jom Kipoer, toen Egypte en Syrië een gecoördineerde aanval uitvoerden op Israël, in een poging om hun in 1967 door Israël bezette grondgebied te heroveren. Ook Algerije, Irak, Koeweit, Libië, Marokko, Saoedi-Arabië, Soedan en Tunesië stuurden soldaten, tanks en/of gevechtsvliegtuigen naar de strijd. De oorlog eindigde eind oktober 1973 na het aannemen van resolutie 338 van de Veiligheidsraad met een wapenstilstand. |
| 1988-1993 Eerste intifada | Tijdens de eerste intifada komen Palestijnen in opstand tegen de Israëlische bezetting. Deze opstand eindigt met de Oslo-akkoorden |
| 1988 Uitroeping Palestijnse staat | Op 15 november 1988 wordt in Algerije de Palestijnse staat uitgeroepen met Oost-Jeruzalem als hoofdstad[27]. In totaal erkennen 90 landen de onafhankelijkheidsverklaring. Nederland en België erkennen de staat Palestina niet. |
| 1993-1994 Oslo-akkoorden | De autonome gedeelten van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook vormen sinds 1994 de Palestijnse Autoriteit, conform de Oslo-akkoorden uit 1993. Volgens de verdragen tussen de PLO en de Israëlische regering blijven de nederzettingen of koloniën, Israëlische dorpen en steden die sinds 1967 in deze gebieden zijn gebouwd, voorlopig onder Israëlisch gezag[28] |
| 2000-2005 Tweede intifada | De tweede opstand van de Palestijnen. Als aanleiding hiervoor wordt door Palestijnen het bezoek van Ariel Sharon aan de Tempelberg genoemd. |
| 2010-2011 Erkenning van Palestina door vele landen; toetreding tot UNESCO | Ecuador, Brazilië, Argentinië en Uruguay erkenden in december 2010 Palestina als zelfstandige staat.[29] Erkenning door vele andere landen volgde. In december 2011 was de staat Palestina erkend door 130 landen.[30] Palestina werd op 31 oktober 2011 toegelaten als lidstaat van de UNESCO.[31] |
| 2012 VN erkennen Palestina als niet-lidstaat | De uitslag van VN resolutie 67/19 [32] was als volgt; 138 leden stemden voor de statusverhoging van Palestina, onder andere Frankrijk, Italië, Spanje, België en Zwitserland; negen leden stemden tegen, waaronder Canada, Israël, Micronesië, Palau, Panama en Verenigde Staten en 41 leden, waaronder Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk, onthielden zich van stemming.[33][34][35] |
Kritiek op de Bijbelse historiciteit [bewerken]
Sommige wetenschappers - zoals Israel Finkelstein en Neil Asher Silberman - hebben op grond van archeologische gegevens van de laatste dertig jaar kritische kanttekeningen bij de historiciteit van de Bijbelse gegevens geplaatst. Volgens hen zou er het nodige niet kloppen en hoort de geschiedenis tot en met Salomo zelfs volledig herschreven te worden.[36] Hun kritiek is echter niet onomstreden; de tijdrekening die Finkelstein en Silberman hanteren zou niet de enige mogelijke zijn.[37] Volgens beide onderzoekers is de geschiedenis van de oude Israëlieten als volgt verlopen:
Tot 1005: Het hoogland van Kanaän werd geleidelijk bevolkt in de late bronstijd door een groep mensen, de Hebreeën, die geen varkensvlees at. In die periode is geen aanwijzing voor een vijandige overname van buiten; de Hebreeën stammen af van de Kanaänieten.
1005-931: De grote rijken van de koningen David en Salomo hebben in de overgeleverde vorm niet bestaan: het land was dunbevolkt en kon niet genoeg belasting opbrengen om een leger in stand te houden.
931-724: Tot in de late 7e eeuw voor Christus waren de Hebreeën polytheïstisch. De aan Salomo toegeschreven bouwwerken waren van koning Omri en zijn nazaten, die polytheïstisch waren en Israël tot grote bloei brachten; Juda was in die periode een arme landbouwstaat. In 724 wordt Israël ingelijfd in het Assyrische rijk en houdt op te bestaan.
724-586: Het koninkrijk Juda beleefde een grote bevolkingstoename door vluchtelingen uit Israël toen dit door de Assyriërs veroverd werd, en het bloeide op onder Manasse dankzij een lucratieve olijfoliehandel. Het monotheïsme werd gecultiveerd vanuit Jeruzalem, en kwam tot een culminatie onder koning Josia, die (vergeefs) het zwaard opnam tegen de grootmacht Egypte, toen die staat in 609 tegen Babylon optrok. In 586 werd Juda ingelijfd in het Babylonische rijk.
Het debat rond de Palestijnse gebieden [bewerken]
Een meerderheid van religieuze Israëli's verwijst naar passages in de Thora (de wet van Mozes) om het behoud van de Palestijnse Gebieden te rechtvaardigen. Zij zijn van mening dat het verboden is enig deel van het toegewezen land over te dragen aan niet-Joden omdat God hun voorouders het gehele land zou hebben beloofd (zoals onder meer staat te lezen in Beres'jiet (Genesis) 15:18-21 maar ook in andere delen van de Tenach (de Hebreeuwse Bijbel), zoals Jehosjoea‘ (Jozua) 1:6 en Jechezkel (Ezechiël) 39:28). Daarin worden zij gesteund door niet-religieuze Israëli's die vanuit een nationalistische invalshoek of vanwege veiligheidsredenen deze gebieden niet zouden willen overdragen.[38]
Neturei-Karta is de Aramese term voor "Beschermers van de stad". Deze naam werd gegeven aan een groep Orthodoxe Joden in Jeruzalem die weigerden (en nog steeds weigeren) het bestaan van een zogenaamde zelfstandige Staat van Israël te erkennen. Volgens de Neturei-Karta, die volgens de authentieke leer van het Jodendom leven, verbiedt de Thora een zelfstandige Joodse staat. Deze groep van Joden strijden openlijk tegen het zionisme dat, volgens hen, in strijd is met het ware Joodse geloof.
De Thora verbiedt de discriminatie van vreemdelingen in het Joodse land. Deze moeten gelijkwaardig worden behandeld, omdat de Israëlieten (de voorouders van de Joden) eens vreemdelingen waren in het oude Egypte, zoals staat geschreven in Wajikra (Leviticus) 19:33-34.[39] De Israëlieten/Joden behoren volgens de Tenach de overhand in het land Israël te hebben en niet de vreemdelingen.
Oud-opperrabbijn Ovadia Yosef ging zelfs nog verder. Tijdens een recent bezoek aan Egypte verklaarde hij dat de onschendbaarheid van het menselijk leven boven de onweersproken heiligheid van het land Israël gaat. Hierbij refereerde hij aan het beginsel van Piekoeach Nefesj, dat stelt dat het redden van een menselijk leven de hoogste plicht van een Jood is. De Talmoed verwoordt het als: Wie een leven redt, redt een hele wereld. Het beginsel gaat zo ver dat als iemand op de sabbat in levensgevaar verkeert, deze op de sabbat naar het ziekenhuis moet worden gebracht. De oud-opperrabbijn ging ervan uit dat als er mensenlevens gered konden worden door het opgeven van gebied, dit religieus gezien niet geweigerd mocht worden.[40] Onder andere op grond van deze overwegingen evacueerde Israël in 2005 alle circa achtduizend Joden uit de Gazastrook en sloopte voor een gedeelte de nederzettingen, zodat zij niet als uitvalsbasis voor terreurdaden gebruikt kunnen worden. Sindsdien is heel zuidelijk Israël, en met name het stadje Sderot, regelmatig vanuit diezelfde ontruimde Gazastrook met raketten bestookt.
Veel Joden in Israël en daarbuiten zouden graag iets willen doen, inclusief de opgave van grondgebied, om vrede met de Arabieren te bereiken. Hun opponenten voeren daarentegen aan, dat de zogenaamde "Palestijnse" gebieden strikt genomen niet "Palestijns" zouden zijn, maar sinds de Zesdaagse Oorlog met Jordanië gewoon tot Israël zouden behoren. Ten eerste zijn velen van hen na 1967 geboren en zij beschouwen die gebieden als hun eigen land. In de tweede plaats verwijzen zij naar de ontruiming van de Gazastrook en ook naar de teruggave aan Egypte van Sinaï, een gebied vijf keer zo groot als Israël zelf, in het kader van het vredesverdrag (Camp-David-akkoorden). Ook de vrede met Egypte zou de golf van Jodenhaat, sabotage-acties en zelfs terreuraanslagen vanuit dat land niet of nauwelijks hebben verminderd. Er zou een voortdurende antisemitische propaganda zijn, vanuit de vele radicaal islamitische groeperingen in de Arabische wereld die alle joden – inclusief joden die helemaal niet in Israël wonen – zou demoniseren zoals de nazi's al deden, en die een meer tolerant klimaat zou verhinderen in de Palestijnse gebieden en de Arabische omringende landen waarmee vrede gesloten zou kunnen worden. Deze indoctrinatie zou vaak zelfs al worden gebezigd op islamitische basisscholen waar kinderen dus van jongs af aan zouden worden geconfronteerd met antisemitisme.l[41][42] . Nog steeds zouden Israëli's voor hun leven moeten vrezen als zij Egypte of de Sinaï bezoeken. Het zou onder die omstandigheden niet meer dan realistisch zijn, zeggen zij, wanneer Israël voorlopig vasthoudt aan de Westelijke Jordaanoever en dat gebied zelfs nooit helemaal zal ontruimen.
Zie ook [bewerken]
- Palestijnse Gebieden
- Geschiedenis van Israël
- Geschiedenis en prehistorie van Palestina
- Antisemitisme in de Islam
Externe links [bewerken]
Bronnen, noten en/of referenties
|
 |
Zie de categorie Palestine van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
