Paul Vanden Boeynants

Paul Vanden Boeynants
Geboren	22 mei 1919 Vorst
Gestorven	8 januari 2001 Aalst
Politieke partij	PSC
55ste Premier van België
Aangetreden	19 maart 1966
Einde termijn	17 juni 1968
Voorganger	Pierre Harmel
Opvolger	Gaston Eyskens
59ste Premier van België
Aangetreden	20 oktober 1978
Einde termijn	3 april 1979
Voorganger	Leo Tindemans
Opvolger	Wilfried Martens
Portaal    Politiek

Paul Emile François Henri Vanden Boeynants (Vorst, 22 mei 1919 - Aalst, 8 januari 2001) was een Belgisch politicus en premier. Vanden Boeynants, bijgenaamd "VDB" door journalisten (afkorting die hij ook zelf gebruikte), was actief in de vleesindustrie en was een opvallend en controversieel Belgisch politicus.

Biografie

Paul Vanden Boeynants was de zoon van een slagersechtpaar uit Mechelen dat zich in Brussel gevestigd had. Hij trouwde met Lucienne Deurinck en ze hadden een zoon en twee dochters. Hij doorliep de humaniora in het Sint-Michielscollege en voetbalde in de eerste ploeg van Union St-Gilloise.

Van 1949 tot 1979 was hij volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Brussel van de PSC (nu omgevormd tot cdH), toen nog een unitaire partij (Nederlandstalig CVP). Hij was partijvoorzitter van 1961 tot 1966 en is verscheidene malen Minister van Middenstand geweest.

Van 1966 tot 1968 was hij eerste minister.

Vanden Boeynants werd minister van Staat in 1969.

In de buitenlandse politiek speelde België in die periode een actieve rol in het kader van de NAVO, de EEG en de Oost-West-verhoudingen. Paul Vanden Boeynants leidde verder het departement van Landsverdediging van 1972 tot 1979. Zijn legerhervorming kon niet doorgaan omdat er uitgebreid tegen geprotesteerd werd.

Van oktober 1978 tot begin april 1979 was hij een tweede maal eerste minister. Op 8 oktober 1979 werd hij nog verkozen tot voorzitter van de PSC en dat bleef hij tot 1981.

Naast zijn nationale verantwoordelijkheden bekleedde Paul Vanden Boeynants ook Brusselse mandaten, vanaf 1953 als gemeenteraadslid en schepen, verder ook als voorzitter van de Jaarbeurzen van Brussel. De manier waarop hij de Brusselse Noordwijk liet platleggen om plaats te maken voor torengebouwen, in samenspraak met Brusselse projectontwikkelaars, riep vragen op.

Hij had de ambitie om tegen het einde van zijn politieke activiteiten burgemeester van Brussel te worden, maar slaagde er niet in.

Controverses

Vanden Boeynants raakte in opspraak door fraude-affaires. Op 17 juni 1982 werd zijn parlementaire onschendbaarheid opgeheven. In 1986 werd hij veroordeeld tot drie jaar voorwaardelijk en een geldboete wegens belastingontduiking.

Drie jaar later werd hij ontvoerd en vastgehouden in een villa in Le Touquet (Frankrijk). Pas na een maand, na betaling van een losgeld (er is gesproken van 1,5 miljoen euro), werd hij weer vrijgelaten en gedropt in de nabijheid van Doornik. De ontvoerders waren Patrick Haemers en zijn handlangers Kapllan Murat, die de chauffeur was, Philippe Lacroix en Marc Van Dam. De persconferentie die VDB hield toen hij vrij kwam was een heel aparte gebeurtenis.

Af en toe doken verhalen op in de pers over Roze Balletten (in 1979) en De Bende van Nijvel, waar de naam VDB aan verbonden werd. Er werd zelfs gewag gemaakt van plannen voor een rechtse staatsgreep door de entourage van VDB.

Einde loopbaan

In 1995 besloot hij de politiek te verlaten. Hij werd gedurende enkele jaren de directeur van het satirisch weekblad Pan.

Hij overleed begin 2001 na een hartoperatie.

In populaire cultuur

• Omdat hij tijdens pensenkermissen in de verkiezingsstrijd (typisch Belgische eetfestijnen waarbij pens geserveerd wordt) gratis pensen weggaf uit zijn vleesbedrijf werd hij wel eens smalend Polleke Pens genoemd. In Brussel en omstreken was dat "Polle Panch".
• Hij wordt vermeld in Wim De Craenes protestlied "De Kleine Man" (1973) in de regels: "Minister Vanden Boeynants vraagt weer onderzeeërs aan/ Moest het leger zich met de oogst bemoeien/ Nou we hebben zo'n vloot en daar komt wat herrie van/ Dan kunnen we lekker op de Schelde gaan roeien/ En dat heet het ideaal/ Van de Belgische grond en taal/ Maar wie betaalt het pak/ Van de viceadmiraal/ Dat is de kleine man, de kleine burgerman." De Craenes nummer was een cover en deze regels werden door hemzelf aan het lied toegevoegd.
• Vanden Boeynants is één van de vele mensen die in het Nero (strip)album "De V-Machine" (1979) komen aanschuiven om Adhemars verjongingsmachine te mogen gebruiken (strook 36).
• Hij speelde ook een belangrijke rol in de Vlaamse satirische strip Pest in 't Paleis (1983) door Guido van Meir en Jan Bosschaert.
• In 1989 nam Brussels Sound Revolution (studioproject van Paul Delnoy) na de afloop van de ontvoering van Vanden Boeynants een single op, getiteld Qui..?. Het nummer samplede fragmenten uit Vanden Boeynants' persconferentie, gehouden na afloop van zijn beproeving. Een terugkerend element in het nummer is VDB's pijp. Volgens VDB hadden zijn ontvoerders de pijp uit zijn mond gerukt. Sommigen mensen denken hierom dat het nummer Qui a volé ma pipe? – "Wie heeft mijn pijp gestolen?") heet, naar analoog met het soortgelijke nummer "Ma Pipe" (1962) door Henri Salvador. De naam BSR was een parodie op de andere BSR (Brigades Socialistes Révolutionairres) de misdaadorganisatie die de verantwoordelijkheid voor de ontvoering had opgeëist. Ook Boucherie Le Touquet bracht een single uit met samples uit dezelfde persconferentie, met als titel Ferme Ta Gueule (Hou je smoel). De naam van dit project was een verwijzing naar zijn bezigheden in de vleesindustrie en de Noord-Franse stad Touquet, waar VDB gevangen gehouden werd.
• In 2008 publiceerde Guy Bouten het boek De Bende van Nijvel. Het dossier, het complot, de leden (Leuven, uitgeverij Van Halewyck), in 2009 in het Frans onder de titel Tueries du Brabant, le dossier, le complot, les noms, (Ed. de l'Arbre), waar de naam van Paul Vanden Boeynants opnieuw werd vernoemd. De familie kondigde aan juridische stappen te ondernemen.

Beroemde uitspraken

• "Trop is te veel en te veel is trop" (Als reactie op de beschuldigingen van een prostituee genaamd Maud Sarr dat hij bij Roze Balletten aanwezig zou zijn geweest.)

• Als antwoord op de vraag van een journalist of het aankopen van de Mirage in 1968 nog wel tot de lopende zaken van het ontslagnemend kabinet behoorde: "Dat zijn geen lopende zaken, vriend, dat zijn vliegende zaken"

• Op een congres van de CVP: Je préfère être un idéaliste sans illusions, plutôt qu'un illusioniste sans idéal.

Externe link

• Paul Vanden Boeynants

Literatuur

• Paul Debogne, Les Amis de Paul Vanden Boeynants et leurs Affaires, Ed. Vie Ouvrière, Brussel, 1970
• Els Cleemput & Alain Guiilaume, La rançon d'une vie. Paul Vanden Boeynants 30 jours aux mains de Patrck Haemers,
• Belgische Senaat, Parlementaire Handelingen, Zitting 18 januari 2001, In Memoriam Paul Vanden Boeynants, rede uitgesproken door Senaatsvoorzitter Armand De Decker.

Voorganger: Léon Mundeleer	Minister van Middenstand 1958-1961	Opvolger: Albert De Clerck
Voorganger: Théo Lefèvre	Partijvoorzitter van de CVP 1961-1966	Opvolger: Robert Houben
Voorganger: Pierre Harmel	Premier van België 1966-1968	Opvolger: Gaston Eyskens
Voorganger: Paul-Willem Segers	Minister van Landsverdediging 1972-1979	Opvolger: José Desmarets
Voorganger: Leo Tindemans	Premier van België 1978-1979	Opvolger: Wilfried Martens
	Vice-eersteminister 1977-1978	Opvolger: Renaat Van Elslande
Voorganger: Charles-Ferdinand Nothomb	Partijvoorzitter van de PSC 1979-1981	Opvolger: Gérard Deprez
Voorganger: Renaat Van Elslande	Vice-eersteminister 1979-1980	Opvolger: José Desmarets

Wikiquote

Wikiquote heeft een collectie citaten gerelateerd aan Paul Vanden Boeynants.