Herbert Spencer Gasser

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Herbert Spencer Gasser
5 juli 188811 mei 1963
Herbert Spencer Gasser
Herbert Spencer Gasser
Geboorteland    Verenigde Staten
Geboorteplaats    Platteville
Plaats van overlijden    New York
Nobelprijs voor de    Fysiologie of Geneeskunde
In    1944
Reden    "Voor de ontdekking van verschillende typen axonen."
Samen met    Joseph Erlanger
Voorganger(s)    Carl Peter Henrik Dam
Edward A. Doisy
Opvolger(s)    Alexander Fleming
Ernst Boris Chain
Howard Walter Florey
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Herbert Spencer Gasser (Platteville (Wisconsin), 5 juli 1888New York City, 11 mei 1963) was een Amerikaans fysioloog die in 1944 de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde kreeg voor zijn werk met de actiepotentiaal in zenuwweefsel.

Biografie[bewerken]

Gasser was de zoon van de arts Herman Gasser en diens echtgenote Jane Elisabeth Griswold. Na de State Normal School ging hij naar de Universiteit van Wisconsin waar hij in 1910 zijn Bachelor of Arts (B.A.) en een jaar later zijn Master of Science (M.S.) behaalde. Hier studeerde hij onder Erlanger met wie hij later intensief zou samenwerken. Vervolgens ging hij naar de Johns Hopkins-universiteit waar hij in 1915 zijn Doctor of Medicine (M.D.) kreeg.

Na een jaar (1915-1916) aan de Universiteit van Winconsin ging hij naar de Washington-universiteit in Saint Louis waar hij verenigd werd met Erlanger. In 1921 werd hij er hoogleraar farmacologie. Van 1923 tot 1925 verkreeg hij vrijaf om in Europa tre studeren en samen te werken met Archibald Hill en Henry Hallett Dale in Londen, met Walter Straub in München en met Louis Lapicque in Parijs. In 1931 werd hij benoemd tot hoogleraar fysiologie en hoofd van de faculteit geneeskunde aan de Cornell-universiteit. Van 1935 tot 1953 was hij directeur van het Rockefeller Instituut for Medical Research in New York City. De altijd ongehuwd gebleven Gasser overleed op 74-jarige leeftijd.

Werk[bewerken]

Nauw samenwerkend met zijn leermeester Erlanger deed Gasser onderzoek naar de elektrofysiologie van het zenuwstelsel. Hierbij ontwikkelden ze een kathodestraalbuis-oscilloscoop waarmee ze actiepotentialen in zenuwen konden bestuderen.[1] Op basis van snelheid deelden Erlanger en Gasser zenuwvezels van zoogdieren in drie klassen in, namelijk type A (20-100 m/s), type B (10 m/s) en type C (1 m/s) en type A nogeens in vier onderklassen A-alfa (A-α), A-beta (A-β), A-gamma (A-γ) en A-delta (A-δ). Het was voor dit werk dat Gasser en Erlanger gezamenlijk in 1944 met de Nobelprijs werden onderscheiden. Hun werk leidde tot vorderingen in onze kennis van het mechanisme van pijn en van reflexbeweging en was de inspiratiebron van een grote groep neurofysiologen.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. H.S. Gasser, J. Erlanger (1924). The compound nature of the action potential as disclosed by the cathode ray oscilloscope. American Journal of Physiology 70: 624-666 .