Bert Sakmann

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Bert Sakmann
12 juni 1941 – heden
Afbeelding gewenst
Geboorteland    Duitsland
Geboorteplaats    Stuttgart
Nobelprijs voor de    Fysiologie of Geneeskunde
In    1991
Reden    Voor het ontwikkelen van de Patch-clamp techniek.
Samen met    Erwin Neher
Voorganger(s)    Joseph Murray
Edward Donnall Thomas
Opvolger(s)    Edmond H. Fischer
Edwin Krebs

Bert Sakmann (Stuttgart, 12 juni 1941) is een Duits celfysioloog en Nobelprijswinnaar. In 1991 won hij samen met Erwin Neher de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor het ontwikkelen van de Patch-clamp techniek.

Biografie[bewerken]

Sakmann begon zijn opleiding aan de Volksschule in Lindau, en voltooid ein1 961 het Wagenburg gymnasium in Stuttgart. In 1967 begon hij met een studie medicijnen. Hij volgde deze studie in Tübingen, Freiburg, Berlijn, Parijs en München. In 1968 rondde hij zijn medische examens aan de Ludwig-Maximilians-Universiteit München af, waarna hij aan deze universiteit medisch assistent werd. Tegelijk werkte hij ook als assistent bij het neurologiedepartement van het Max-Planck-Institut für Psychiatrie, onder Otto Detlev Creutzfeldt.

In 1971 vertrok Sakmann naar het University College London, waar hij werkte aan het departement van biofysica onder Bernard Katz. In 1974 voltooide hij zijn medisch proefschrift getiteld Elektrophysiologie der neuralen Helladaptation in der Katzenretina. Daarna keerde hij terug naar het lab van Otto Creutzfeldt. In 1979 werd hij lid van de membraabiologiegroep binnen het Max Planck Institute for Biophysical Chemistry in Göttingen.

In 1986 won Sakmann de Louisa Gross Horwitz Prize van de Columbia-universiteit, samen met Erwin Neher. In 1987 won hij de Gottfried Wilhelm Leibnizprijs van de Deutsche Forschungsgemeinschaft.

Sakmann was de oprichter van de Bert-Sakmann-Stiftung. Hij werkte een tijdje als professor aan de Ruprecht-Karls-Universiteit Heidelberg.

Sinds 2008 leidt hij een onderzoeksgroep aan het Max Planck Institute of Neurobiology.

Bibliografie[bewerken]

  • WJ Betz & B Sakmann (1971). "Disjunction" of frog neuromuscular synapses by treatment with proteolytic enzymes. Nature New Biol. 232: 94–95 . DOI:10.1038/232094a0.
  • WJ Betz & B Sakmann (1973). Effects of proteolytic enzymes on synaptic structure and function. J. Physiol. 230: 673–688 .

Externe links[bewerken]