George H. Hitchings
 George Herbert Hitchings |
||
| 18 april 1905 – 27 februari 1998 | ||
| Afbeelding gewenst | ||
| Geboorteland | Verenigde Staten | |
| Geboorteplaats | Hoquiam | |
| Plaats van overlijden | Chapel Hill | |
| Nobelprijs voor de | Fysiologie of Geneeskunde | |
| In | 1988 | |
| Reden | Voor hun ontdekkingen van belangrijke principes voor de Farmacologie | |
| Samen met | James Whyte Black Gertrude Elion |
|
| Voorganger(s) | Susumu Tonegawa | |
| Opvolger(s) | John Michael Bishop Harold Varmus |
|
George Herbert Hitchings (Hoquiam, 18 april 1905 – Chapel Hill, 27 februari 1998) was een Amerikaanse dokter en Nobelprijswinnaar. In 1988 won hij samen met James Whyte Black en Gertrude Elion de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor hun ontdekkingen van belangrijke principes voor de Farmacologie. Hitchings’ bijdrage was vooral op het gebied van chemotherapie.
Biografie[bewerken]
Hitchings studeerde aan de Universiteit van Washington, waar hij in 1927 afstudeerde met een diploma in scheikunde. Die zomer werkte hij bij het Puget Sound Biological Station in Friday Harbor. Voor zijn werk alhier kreeg hij van de universiteit zijn Master.
Na zijn studie ging Hitchings naar de Harvard-universiteit als leraar. Voor hij in 1933 zijn Ph.D. haalde, voegde hij zich in 1929 bij Alpha Chi Sigma. In de 10 jaar erop werkte hij bij zowel Harvard als de Western Reserve University. In 1942 ging hij werken voor Wellcome Research Laboratories, waar hij in 1944 Gertrude Elion leerde kennen. Hitching en zijn team hielden zich voornamelijk bezit met de drug 2,6-diaminopurine (een geneesmiddel voor leukemie) en p-chlorophenoxy-2,4-diaminopyrimidine (een foliumzuur-antagonist).
In 1967 werd Hitchings Vice President voor al het onderzoek aan Burroughs-Wellcome. In 1976 ging hij met zijn emeritaat.
Hitching stierf in 1998.
Bronnen, noten en/of referenties
|
