John Eccles

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  John Eccles
27 januari 19032 mei 1997
Sir John Carew Eccles
Sir John Carew Eccles
Geboorteland    Australië
Geboorteplaats    Melbourne
Plaats van overlijden    Locarno
Nobelprijs voor de    Fysiologie of Geneeskunde
In    1963
Reden    "Voor het beschrijven van elektrische transmissie van impulsen langs zenuw."
Samen met    Alan Hodgkin
Andrew Huxley
Voorganger(s)    Francis Crick
James Watson
Maurice Wilkins
Opvolger(s)    Konrad Bloch
Feodor Lynen
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

John Carew Eccles (Melbourne (Australië), 27 januari 1903Locarno (Zwitserland), 2 mei 1997) was een Australische neurofysioloog die in 1963 de Nobelprijs voor medicijnen kreeg vanwege zijn onderzoek betreffende synapsen.

Biografie[bewerken]

Eccles werd in Melbourne geboren als zoon van William James Eccles (leraar) en Mary Carew (lerares). Hij bezocht de Melbourne middelbare school en studeerde af aan de Melbourne universiteit in 1925. Hij ging met een Rhodesbeurs onder Charles Scott Sherrington studeren aan de Oxford universiteit, waar hij in 1929 zijn doctoraal in de filosofie behaalde. In 1937 keerde Eccles terug naar Australië waar hij gedurende de Tweede Wereldoorlog in het leger diende. Van 1952 tot 1962 was hij verbonden aan de Australische Nationale Universiteit. In 1963 won hij de Nobelprijs en in 1966 verhuisde hij naar de Verenigde Staten en werkte aan de universiteit van Buffalo tot zijn pensioen in 1975. Daarna vertrok hij naar Zwitserland waar hij in 1997 overleed.

Neurowetenschap[bewerken]

Eccles werk betrof vooral het onderzoek naar neuronen, synapsen en neurotransmitters waarin hij belangrijke ontdekkingen deed. Hij was religieus en een aanhanger van de dualistische gedachte aangaande bewustzijn.

Dualisme bewustzijnstheorie[bewerken]

Twee moderne wetenschappers die een dualistische theorie over het bewustzijn hebben ontwikkeld zijn John Eccles en de Australische filosoof David Chalmers.

  • Eccles creëerde het begrip "waarschijnlijkheidsvelden", die door de geest zouden worden bediend om op de bewegingen van de neurotransmitters in te werken.
  • David Chalmers beweert dat "the hard problem of consciousness", dat de wetenschap belet om een verklaring over bewustzijn te kunnen geven[1]

Beiden neigen ze ernaar zich buiten de grenzen van het wetenschappelijk aanvaardbare te bewegen. Verder in deze richting kan ook de meer recente theorie worden gesitueerd van de "morfogenetische velden" van Rupert Sheldrake.

Publicaties[bewerken]

Eccles schreef een twintigtal boeken en vele artikelen: Een selectie:

  • 1932, Reflex Activity of the Spinal Cord.
  • 1953, The neurophysiological basic of the mind: The principles of neurophysiology, Oxford: Clarendon.
  • 1957, The Physiology of Nerve Cells.
  • 1964, The Physiology of Synapses.
  • 1965, The brain and the unity of consious experience, London: Cambridge University Press.
  • 1969, The Inhibitory Pathways of the Central Nervous System.
  • 1970, Facing reality: Philosophical Adventures by a Brain Scientist, Berlin: Springer.
  • 1973, The Understanding of the Brain.
  • 1977, The Self and Its Brain, met Karl Popper, Berlin: Springer.
  • 1979, The human mystery, Berlin: Springer.
  • 1980, The Human Psyche.
  • 1984, The Wonder of Being Human - Our Brain & Our Mind, met Daniel N. Robinson, New York, Free Press.
  • 1985, Mind and Brain: The Many-Faceted Problems, (Editor), New York : Paragon House.
  • 1989, Evolution Of The Brain : Creation Of The Self.
  • 1994, How the Self Controls Its Brain.

Voetnoten[bewerken]

  1. David Chalmers (1997), The Conscious Mind, New York: Oxford University Press.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]