Howard Martin Temin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Howard Martin Temin
10 december 19349 februari 1994
Afbeelding gewenst
Geboorteland    Verenigde Staten
Geboorteplaats    Philadelphia
Plaats van overlijden    Madison
Nobelprijs voor de    Fysiologie of Geneeskunde
In    1975
Reden    Voor het beschrijven hoe tumorvirussen inwerken op het genetische materiaal van de cel
Samen met    David Baltimore
Renato Dulbecco
Voorganger(s)    George Emil Palade
Albert Claude
Christian de Duve
Opvolger(s)    Baruch Blumberg
Daniel Carleton Gajdusek

Howard Martin Temin (Philadelphia, 10 december 1934Madison, 9 februari 1994) was een Amerikaans geneticus. In 1975 kreeg hij samen met Renato Dulbecco en David Baltimore de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor het beschrijven hoe tumorvirussen inwerken op het genetische materiaal van de cel.

Biografie[bewerken]

Temin werd geboren in Philadelphia. Hij had een broer, Peter, die zelf later een bekend econoom werd.

Hij haalde in 1955 zijn Bachelor in biologie aan het Swarthmore College. In 1959 haalde hij zijn doctoraat aan Caltech.

Temins belangrijkste onderzoek was de studie naar hoe tumorvirussen gebruikmaken van het genetisch materiaal van de cel via reverse-transcriptase. Deze ontdekking was destijds revolutionair daar nog algemeen werd aangenomen dat genetische informatie enkel overgaat van DNA, naar RNA, naar proteïnes. Temin toonde aan dat bepaalde tumorvirussen de mogelijkheid hadden om dit proces om te draaien. Voor dit onderzoek kreeg hij zijn deel van de Nobelprijs.[1]

Temin ontving in 1992 de National Medal of Science.

Temin was gedurende zijn leven een fel tegenstander van roken. Hij stierf op 59-jarige leeftijd aan longkanker.

Een fiets- en wandelpad op de campus van de UW-Madison is naar hem vernoemd.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Judson, Horace. "No Nobel Prize for Whining", 'New York Times', 2003-10-20. Geraadpleegd op 2007-08-03.